dinsdag 11 september 2018

Wereld suicide preventie dag 2018 / World suicide prevention day

Ik heb al eerder eens een log over dit geschreven. Ik ga die niet herhalen alleen even een persoonlijke toevoeging.
De link staat onder dit log.



Ik ben namelijk chronisch suïcidaal.

En dat wil niet zeggen dat ik steeds bezig ben me van het leven te beroven.
Wel nee !

Maar dat ik wel een soort van doodswens heb.
En niet echt van 'Ik wil dood !'
Nee!
Juist van 'Ik wil leven !'

Maar sommige mensen (ik heb geen aantallen, ik heb geen statistieken) vinden het leven erg zwaar.
Soms zó zwaar dat ze het liefste dood willen zijn.
Of misschien niet eens dood. Maar rust.
En dat is zo belangrijk.
Als je aldoor maar aan het strijden bent wil je wel eens rust.
Dat heb ik ook.

Je kunt rust krijgen na bv een druk feestje, na een heerlijke dag werken. Dan kom je thuis en je hoeft even lekker niets. Maar als je zoals ik bent dan heb je geen moment rust in je hoofd.
Dan wil je ook wel eens rust.
Nu bedoel ik niet dat er altijd wel wat op je te wachten valt.
Er is altijd wel een afwas, een was, boodschappen of zoiets.
Ik bedoel ook geen drukte, maar meer een gevoel van rust, even veilig zijn.

Zoals in je bed. Daarom lig ik ook zoveel in mijn bed. Lekker fijn en veilig zijn.

Maar zoals ik me herinner van toen ik nog werkte, toen kon ik zelfs in de pauze al wel tot rust komen.
Dan komt er een soort van rust over je heen. Na een drukke avonddienst in het ziekenhuis moest ik thuis altijd even bijkomen voordat ik naar bed ging omdat ik zo druk was. Iedereen herkent dit wel. Maar toch is dit anders.

De rust die ik toen pakte heb ik niet meer. Nooit meer.

Dus de rust die ik wil kan maar op 1 manier.
En dat is doodgaan.


En eerlijk gezegd vind ik dat niet eerlijk.
Want dood is definitief !

Nu is het de afgelopen jaren wel veranderd. Het is minder geworden, wat milder....
Wat minder 'aanwezig ?'
 Nou ja dat ook niet. Het is er iedere dag.

Ik heb eens een verpleegkundige gehad. (mijn pb'er en tevens regieverpleegkundige van de afdeling waar ik toen opgenomen was die het volgende eens tegen mij zei:

'DOOD KAN ALTIJD NOG'

En dat is tot nu toe mijn redding geweest.

Ik kan altijd tot nu toe nog een dagje verder. Nu zelfs wel meer dan een dagje.
Langer denk ik niet, Ik bedoel ik denk niet verder dan meer dan een dag vooruit.

Ja, zo noemde mijn psychiater het twee jaar geleden.

'Je bent dus chronisch suïcidaal !'

woensdag 8 november 2017

I am a little confused

Het is allemaal een beetje (of meer eigenlijk) verwarrend voor mij.

Ik schreef de vorige keer over MBT, en hoe de behandeling er daar uit zou komen te zien.

Nu een tijd later weet ik nog steeds niet hoe ik verder zal gaan.

Ik heb een maand geleden een gesprek met mijn psycholoog gehad. Waar ging het ook alweer over ?
Misschien moet ik eens gelijk opschrijven als ik het gesprek gehad heb waar het eigenlijk nou over ging.
We hebben in ieder geval uitgebreid gehad over mijn konijntje die net overleden was.
RIP kleine man.

En verder over hoe nu verder.
Wat wil ik ?
Wat gaan we nu doen ????
Ga ik in de groepstherapie of niet.

Tja, ik weet het eigenlijk al niet meer zo.

In ieder geval heb ik een week later een gesprek  met mijn spv'er gehad en daar was ik behoorlijk in de war.
Ik had het idee dat ik misschien niet blijven kon bij het team FACT-MBT.
En waarom ?
Omdat mijn psycholoog iets had gezegd over het behandelen 'binnen' de MBT.

Mijn dwang behandeling kan niet binnen de MBT.
Dan zou ik ergens anders heen moeten verwezen worden ?

Wat wil ik allemaal, wat kan er binnen het MBT.

* als mijn psycholoog of spv dit logje leest, begrijpen ze er vast helemaal niks meer van (zijn ze net zo in de war als ik*

Dus: Wat wil ik ????

Nu, ik wil beter worden. Dat zal waarschijnlijk niet lukken.
Dus.... ik wil beter worden dan dit.

Ik wil niet meer iedere moment strijden voor het leven.
Ik vind het leven té ingewikkeld.
Ik vind het leven té zwaar.
Ik vind het leven té moeilijk.

Ik vind leven 'an sich' ingewikkeld.

Ik vind dit log al ingewikkeld , haha.

Ik begreep in eerste instantie dat ik niet bij het FACT-MBT kon blijven. Dat ik weer weg moest naar het gewone FACT.
Maar.... ze had ook gevraagd of ik de MBT-I (de 12 weekse cursus)  weer opnieuw wilde doen.
Dat staat dan weer haaks op het wegmoeten.
Want misschien had ik nog niet helemaal goed begrepen wat het MBT eigenlijk is.

Snappen jullie het nog ????

Mijn spv heb ik mijn weblog laten zien. Ik zei dat ik het allemaal een beetje ingewikkeld vond.
Hij liet mijn weblog staan en zou later een stukje lezen.

Nu had ik gisteren weer een gesprek met mijn psycholoog. Ze wilde iets met mij bespreken waar we de vorige keer ook over hadden gehad.
Ze had papieren erbij genomen en ik kon net ondersteboven lezen dat het over hechting ging.
Een van mijn favoriete onderwerpen, haha. Ik hecht me altijd erg aan mensen, maar heb er uiteindelijk ook moeite mee.
Natuurlijk zijn we daar niet aan toe gekomen omdat ik natuurlijk weer andere dingen te bespreken had.
Ten eerste over hoe nu verder.

Als ik het een beetje begrijp moet wat 'ik' wil samen kunnen met wat 'binnen' het FACT-MBT mogelijk is.

We moeten een soort van 'behandeling' hebben (als ik zo een beetje begrepen heb) wat mij helpt in het leven. En om het leven wat makkelijker te maken.

Verder vroeg ze waar ik het met mijn spv over heb. Wat wij daar bespreken.
Tjeetje, weet ik veel. Volgens mij ben ik dom of zo.

Ik vertelde dat ik het de vorige keer over een situatie heb gehad waarbij ik zat te bonken met mijn hoofd tegen de deurpost. Dikke bult op mijn hoofd. Huid weg gekrabt (of is dat met een d ?) omdat ik zo kwaad was. Of kwaad ? Ik was 'gewoon' helemaal uit mijn dak. Pannetje 4 ongeveer. (of 5)
3 dagen later had ik nog steeds ieder moment hoofdpijn. Een pijnstiller hielp ook niet. helemaal niet zelfs, raar he ?

Toen zei mijn thuiszorg op maandag dat ik  misschien toch maar even de huisarts moest bellen. Dat wilde ik niet, maar dat heb ik later toch maar even gedaan.
De assistente zou even vragen of de huisarts mij later zou terugbellen. Komt ze terug, of ik gelijk maar even langs wilde komen. Grrr, dat is mij teveel moeite. Maar gelijk zei mijn thuiszorg dat ze wel even met me mee zou gaan.
Dus we zijn toch maar even naar de huisarts langs gegaan. Wat het uiteindelijk was weet ik niet (misschien een lichte hersenschudding ?), mijn hoofdpijn zou vanzelf wel weer over gaan. En uiteindelijk heb ik steeds iets minder lang hoofdpijn gehad tot het 8 dagen later was.
Dus de volgende keer proberen het niet meer zover te laten komen.

Daar ook met de spv over gehad.
Mijn spv wilde de hele situatie uitpluizen. helemaal van begin tot eind.

Ze vroeg waarom ik dacht dat hij dat op die manier wilde bespreken.

Lang nadenken........

Ik zei dat ik dacht zodat ik beter kon begrijpen wanneer ik over mijn grens ging om het de volgende keer te vermijden dat ik uit mijn dak ging.

Zo ongeveer.

Bij ieder gesprek (of het nou met de psycholoog is of met de spv) stellen ze heel moeilijke vragen.
En op dit moment dat ik het schrijf weet ik al niet meer precies meer hoe het allemaal gaat.

Volgens mij (op dit moment) stellen ze die moeilijke vragen om mij beter te laten begrijpen hoe ik in elkaar steek. Dat ik mijzelf meer en beter laat begrijpen.

Als ik mijzelf al niet begrijp, hoe kan ik anderen dan begrijpen ?
Hoe kan ik het leven dan zelfs al begrijpen ?

Ik heb hierboven allerlei dingen besproken waarvan ik in de war raak.

En op dit moment ben ik nog meer in de war geraakt.

Ik denk dat ik het wel een beetje begrijp, maar ik weet het niet zeker.


Begrijp jij het nog ????
Als jij (die dit leest) het een beetje begrijpt en mij een beetje licht erop kan laten schijnen doe vooral een reactie hieronder.

Oh ja, ik heb een telefoontje gehad met de casting voor het programma 'levenslang met dwang'.
Maar daarover een andere keer.

Ik ga weer NCIS kijken.

Tot later.

Liefs, Alish

zaterdag 30 september 2017

Ik zit nu bij het FACT MBT

Sinds juli 2016 (vorig jaar dus) zit ik bij het FACT-MBT.

Ik zat bij het 'gewone' FACT team, maar ben doorverwezen naar het MBT team.

Hier is de link

https://www.lentis.nl/locaties/fact-mbt/

Het FACT-MBT team is voor mensen (in mijn eigen woorden) die al vanaf (jong) volwassen leeftijd hevige emotionele pijn ervaren of periodes van leegte, waarin je juist weinig voelt.
Ook kan je impulsief reageren en (soms) schadelijk gedrag voor jezelf of naar anderen toe ontwikkelen.
Onder andere hebben zij moeite met relaties en vertrouwen in zichzelf en anderen.
Hieronder wordt ook wel verstaan een persoonlijkheidsstoornis.

Wanneer je zo veel last hebt van deze problematiek dat je vastloopt op meerdere gebieden kan het FACT wat voor je betekenen.

Waarom ga ik naar het FACT ?

Tja, eerlijk gezegd snap ik het ook nog niet helemaal.

Wat ik wél weet is dat ik geen werk aankan. Zelfs geen vrijwilligerswerk. Ik heb wel jaren zwemles gegeven in een vereniging. Dit ging heel goed. Dit was namelijk maar 1 x in de week en dat 2 x een half uur.
Meer kan ik namelijk niet aan.
Ik kan goed met kinderen werken (al zeg ik het zelf) ik heb veel geduld. (erg veel zelfs, wat kinderen betreft), ik ben aardig, lief en heb doorzettingsvermogen.

In het échte leven ????

Is dit toch wel een beetje anders.

Ik heb moeite met het vertrouwen in mensen. Ik word snel boos als ik ze niet goed begrijp. Of eigenlijk, ik begrijp ze wel goed, maar de bedoeling van mensen snap ik niet.
Ik vind mensen te hard, te ongeduldig, niet aardig genoeg.

Ik heb in het verleden erg veel aan zelfbeschadiging gedaan.

Maar NU niet meer !

Hierover gaat dit log natuurlijk niet maar ik vond dit wel een vermelding waard. 'duimpje omhoog voor mezelf'.

****ik heb koude voeten, ik doe de verwarming maar op 20 C****
(dat mag, het is toch een vrijdagavond vind ik)

zaterdag 23 september 2017

Alisha bakt 2.0 (Vlog van de dag) of week

Hoi daar,

Ik weet het, het is al zo'n 3 kwart jaar geleden dat ik wat poste. Sorry daarvoor.
Er komt eerdaags een update.

Ik heb wat gebakken. Ik ben geïnspireerd door Heel Holland Bakt.
Ik vind dat een heel leuk programma.

Maar ja, zie de vlog maar :D

Kijk op youtube hier:

https://www.youtube.com/watch?v=zCGYUsi1pdA



Ik kan natuurlijk wel zeggen, laat je een duimpje omhoog zien en abonneer je op mijn kanaal ?

Ach, dat moet je toch zelf weten Haha.


Liefs, Alisha

zondag 5 maart 2017

Een nieuwe update, en wat vind je van mijn kerstboom ?

Hay, daar ben ik weer eens. Jeetje wat lang geleden is het nou al weer.

Niet dat ik geen zin had om te schrijven, niet dat ik niets wist om te schrijven....
Maar het was zo lastig om me ertoe te zetten.

Nu is het voor mij al lastig om me ook maar érgens toe te zetten hoor. Poefff.

Wat hebben we de afgelopen maanden gehad ?

Heerlijk, de feestdagen.
Ik hou van de feestdagen.

Het begint op 11 november met Sint Martinus, leuk al die kinderen langs de deuren met hun lampionnetjes. Alleen jammer dat er bij mij geen kinderen langskomen.
Ja vroeger wel. Een aantal jaren geleden alweer. Maar ik woon in een te rustige straat.
Heel donker en het is niet uitnodigend om daar langs te lopen.

Ik heb ook zelf erg lang gelopen. Ik was al 13 toen ik nog liep. Niet dat ik me ervoor schaamde, maar de volgende dag op school vertelde je het natuurlijk niet. Haha, het duurde niet lang of ik hoorde dat er ook andere meisjes nog gelopen hadden. Gezellig toch ?
Daarna liep ik met mijn broertje mee. Hij heeft niet zo lang nog gelopen.
Maar daarna stond je aan de deur te luisteren en te kijken.

Mijn vader vindt het ook erg gezellig. Al om 3 uur staat hij naar buiten te kijken of er al kinderen aan komen. Haha, de meeste kinderen lopen pas vanaf een uur of 5.
En komen er kinderen aan dan roept hij mij (ik woon niet meer thuis maar eet altijd bij hun) 'Alisha, er zijn kinderen'.

Ieder jaar koop ik wel altijd wat lekkers om maar wel wat in huis te hebben. Stel je voor dat er een kindje langs komt en ik heb niks in huis. Dat kan toch niet ?

Lang geleden kocht ik altijd bij de Wibra (of heette dat nog Scholtens, haha) (grapje) wat kleine kadootjes: pennen of autootjes. Dat vonden de kinderen altijd erg leuk.

Dan komt Sinterklaas. Hét feest van het jaar.

(de onzindiscussie daarbuiten, die vergalt het altijd weer)
-trouwens lopen er bij ons in Groningen al honderd jaar ofzo roetveegpieten mee-

Sinterklaas is gezellig, leuk, fijn, plezierig en ga zo maar door. Ik hou van Sinterklaas.
Ik kijk ook naar het Sinterklaas journaal. Zo leuk is dat.
Wij trekken thuis lootjes. Alhoewel mij vader ook mijn moeders lootje doet. (mijn moeder heeft NAH en dat is allermaal lastig, zie mijn blog over mijn moeder, onder mijn andere naam Kaylah)

Mijn nichtjes zijn nu 6 en 9. De jongste gelooft nu nog. Mijn oudste is vorig jaar het geheim van Sinterklaas verteld.

Ik probeer ook altijd bij de meeste kadootjes wel een gedichtje te doen. Dat blijf ik leuk vinden. Zelfs mijn moeder doet dat sinds een paar jaar weer.

We vieren het altijd op de dag zelf. Natuurlijk, dat is de dag van Sinterklaas toch ?
Dan vieren we het bij mijn broertje en zijn gezin. Dan gaan we lekker eten, meestal soep en broodjes met knakworst en/ of een snack erbij. (Het liefst ga ik tegenwoordig voor vega, maar dat vind ik niet erg lekker)

Ik wil heel graag vegetarisch worden. Ik heb het geprobeerd , maar het lukt me nog niet.
Ze noemen het flexitariër geloof ik. Zo weinig mogelijk vlees eten. En zoveel mogelijk sojamelk gebruiken.
Soja is wél erg lekker. Altijd kaas van weidekoeien (helaas nog niet dé oplossing #melkisvoorkalfjes), en soms ook vega-kaas (ook erg lekker).

Na het eten komt de koffie en dannnnnnnnnnnnnnnn begint het. Dé avond. Altijd erg gezellig.
Aangezien ik altijd kleine kadootjes vraag (je hoeft maar naar de Action (daar is alles leuk voor mij), krijg ik altijd veel kadootjes, haha.

Dan is Sinterklaas voorbij en is de kerst. Ook al zo gezellig. Bij mij is het, het hele jaar door kerst zei de vriend van mijn vader afgelopen jaar.
Ik heb zelfs mijn kerstboom nog staan, #schaam het is al maart #bloos


 
Wat vind je van mijn kerstboom ?

Nu zou vorige week mijn kerstboom weer naar buiten gaan hoor. Maar ik had mijn thuiszorg afgebeld.
Dus deze week is het zover.
De kerstboom gaat naar buiten.

Ik vind het gezellig, die lampjes, de boom. Kerst is voor mij het gevoel van, 'niks moeten'.

Veel mensen vinden de kerst periode moeilijk. Depressies, eenzaamheid etc.

Nu heb ik een dysthyme stoornis, ik ben dus altijd in een vorm van depressief (ofzo). Ik ben best wel alleen, maar met kerst maakt me dat niet zo uit.
De rest van het jaar wel hoor. Dan vind ik het vreselijk (de depressie en het alleen zijn)

Maar met kerst zet ik een kerstfilm op, de kerstboom aan, kerstmuziek op, en kerstsnoep erbij.
Mijn kerst-cd heb ik al wel weer opgeborgen. Ik heb nu Nick en Simon weer teruggevonden.

het enige lastige van de kerstperiode is dat ik dan niet bij de GGZ terecht kan. Gelukkig kon ik maar 2 weken niet naar de GGZ, maar dat ik al teveel voor mij.
Ik ga het liefst toch wel 1 x per week eventjes heen om mijn verhaal te doen.

Nu is het alweer maart en de dagen worden weer langer (nou ja, niet langer, maar het blijft weer langer licht.
Dáár wordt ik dus weer depressief van. Ik hou van lange donkere dagen. Vroeg donker en pas laat licht 's morgens.
Maar dat is een ander verhaal.

Ik kan in ieder geval terugkijken op mooie feestdagen.

Eerdaags zal ik wel even schrijven hoe het nu bij de GGZ gaat. Deze week heb ik een afspraak bij de psychiater en de verpleegkundig specialist. Weer een stap vooruit.

Heel veel lieve groetjes,

Alisha-Kay

zondag 6 november 2016

Pfff, een beetje verward

Sorry, 'k moet even klagen.

Het is me allemaal een beetje teveel. Verandering van team. Nu naar het MBT team dus bij de GGZ.
Ik heb iedere week wel een gesprek, met de een of ander.

Nu had ik eigenlijk ook al iedere week een gesprek met mijn eigen SPV'er. En in de tijd dat we nog een psychiater hadden ook iedere 3 weken een gesprek met de psychiater. Tenminste als ze niet ziek was. Ze is erg lang ziek geweest vorig jaar en dat vond ik erg vervelend.

Gelukkig kon ik wél iedere week (of soms even een weekje ertussen) naar mijn spv'er.

Toen opeens in april dit nieuw team opdak (huh ?) **** welk woord ? ****

Nou ja, er werd een nieuw team gemaakt voor mensen met een persoonlijkheidsstoornis. En ze dachten wel dat ik daar ook bij hoorde.
Gebaseerd op het mentaliseren. Dat leg ik hier maar even niet uit. Want ik weet het zelf ook nog niet zo goed.

Ik zal er in mijn volgend blog-post over ingaan.
(Ik heb mijn mapje met de uitleg in de folder al voor me liggen)

Ik heb nu vanaf juli gesprekken met het MBT-team gehad.

Een intake of kennismaking met mijn nieuwe psycholoog met mijn ambulante verpleegkundige.
Gesprekken met de nieuwe verpleegkundige. (manspersoon)
Gesprekken met de nieuwe psycholoog. (vrouw)
Gesprekken met de psychiater. (vrouw)

Ik schrijf er even bij of het een man of vrouw is. Ik vind het moeilijk om gesprekken met een man aan te gaan. Dat heb ik ze ook verteld. Ik ben een beetje bang voor mannen.
Nu moet ik eerlijk zeggen dat hij een erg leuke vriendelijke kerel is. Hij is echt te vertrouwen en ik durf best veel te vertellen.

En gelukkig mocht ik bij mijn eigen spv'er ook blijven.

Ik had gezegd dat ik niet overging naar het nieuwe team als ik niet bij mijn eigen spv'er kon blijven.
Zij heeft ervoor gezorgd (of misschien hebben we dan samen gedaan) dat ik weer in een rustiger vaarwater kwam.
Nu heeft de psychiater daar ook aan bijgedragen door er áltijd weer voor me te zijn.
Áltijd naar mij te luisteren.
Áltijd mij serieus te nemen.
En erkennen dat het gewoon niet goed met mij ging.

En de juiste antidepressiva voor te schrijven waardoor het eindelijk weer eens wat rustiger in mijn hoofd werd.

* ik ben de draad kwijt * even teruglezen

Oh ja, mijn behandelaar.

In die 3 of 4 jaar dat ik haar nu heb, ben ik van ernstig depressief en behoorlijk automutilerend naar minder depressief en (niet meer) automutilerend gegaan.

Ik wijt dat namelijk ook aan deze 2 mensen af.

En ik wilde haar echt niet meer kwijt.

Het afgelopen paar jaar ben ik zóveel mensen die belangrijk voor mij waren kwijtgeraakt.
Mijn psychiater (ik kreeg een nieuwe en die ging ook weer weg), mijn psychologe (die kwam uiteindelijk wel weer terug, maar daar kreeg ik geen gesprekken meer mee), mijn cesar-therapeute, mijn andere cesar-therapeute (ja, grinnik, ik had er 2), mijn thuiszorg (ja, die ellende met TSN het afgelopen jaar), en uiteindelijk mijn nieuwe cesar-therapeute (daar wilde ik zelf weg).

En..................

Mijn allerliefste vriendinnetje is overleden in februari.
Zij was de énige die mij begreep wat er in mij rondging. Ook al wilde ik nooit vertellen wat er in mij rondging.
Ze vroeg dan: 'En hoe gaat het met jou ?'
Waarop ik zei: 'Daar wil ik niet over praten, want dan moet ik huilen.'

En wat is er mis met huilen bij een vriendin ????

We waren vriendinnen al 26 jaar lang.
We hebben van alles doorgemaakt met ons allen (we hebben een groepje met nog 2 vriendinnen).
Zóveel meegemaakt en niet kunnen vertellen wat er in mij omging.

Ja, de laatste keer dat ik haar sprak (en had ik maar geweten dat het de laatste keer was, *huil*), heb ik wat tegen haar gezegd uit de grond van mijn hart.
Ik kan het hier niet neerzetten, het is té persoonlijk.
Maar ik was eerlijk tegen haar. Heel eerlijk.
En als ik eerlijk ben, dan begreep ze mij écht wel.

**** ROT KANKER **** HUIL ****

* de draad weer kwijt *

vrijdag 21 oktober 2016

Ademhalen is niet eenvoudig

Zoals ik de vorige keer (lees vandaag) schreef, over mijn ademhaling, leg ik dat hier nog maar even uit.

Mijn ademhalen is helemaal een ramp. ik adem niet: in-uit-in-uit. etc.
Ik adem: in-in-in-uit-uit-in-in-uit-uit-uit-in-uit, pfff. Ga zo maar door.
er zit dus geen constante factor in.

Ik heb een idee dat dít ook uit mijn dwang komt.
Maar hoe, en waarom dat weet ik ook niet.
Ik adem al jaren heel raar en hoe dat begonnen is weet ik ook niet.

Ik weet wel dat ik vroeger ook eens Cesar-therapie gehad heb en dan we daar ook met de adem bezig waren. Dat lukte me daar ook al niet zo goed.
Ik kreeg Cesar-therapie voor mijn chronische rugpijn.

Ik heb nog steeds rugpijn, en ben al een paar keer terug geweest (met jaren ertussen) bij dezelfde cesar-therapeute.

Maar goed, in 2010 kreeg ik erge last met mijn ademhaling. Ik zat toen nog in opname en heb er met die psychiater van de afdeling over gehad. Dat ik graag risperdal wilde omdat ik bang was zelfmoord te plegen omdat ik er zo mee bezig was. Toen ging mijn ademhaling ook zo raar.
Ik heb 1 gesprek er met haar over gehad en dat was het. Ik moest maar wachten tot de psychiater i.o. weer terug was van vakantie.
Het gesprek duurde welgeteld 5 minuten ongeveer.

De psychiater i.o. schreef mij risperdal voor omdat ik dat zo graag wilde (zij wist gewoon geen oplossing). Maar dit middel deed mij erg last van mijn maag te krijgen. Dus na ophoging en mindering zijn we maar gestopt.

Maar............ een oplossing ? Kreeg ik dus niet.

Ik weet ook niet meer hoe het uiteindelijk verder verlopen is. Ik weet alleen nog dat ik zwaar depressief en alles was en dat dit jaren zo was.

Maar goed, na jaren ging ik terug naar de cesar-therapeute en uiteindelijk zijn we ook met mijn ademhaling weer bezig geweest.
we hebben geprobeerd om mijn ademhaling weer een beetje in een normaal ritme te krijgen.
Maar ik werd er zenuwachtig en geagiteerd van, waarom zij besloot om er maar weer mee te stoppen. Het lukte me namelijk niet.


WAAAAAAHAAAA. IK BEN MIJN IJSJE VERGETEN !

Ik had een ijsje op mijn tafel neergelegd om even wat zachter te worden. Nu is hij gesmolten.




Mijn konijntjes denken nu: 'Wat is er ?'



*verder*


Nu een paar weken geleden had ik een afspraak met mijn (ja weer) nieuwe psycholoog.
Ik ga namelijk over naar een ander team, een nieuw team gebaseerd op MBT.

Kijk hier: FACT-MBT

Kijk hier: MBT