Naar de hoofdpijnpoli

Na 1 1/2 jaar vrijwel dagelijks hoofdpijn heb ik gezeurd bij de huisarts.

Nu mag ik naar de neuroloog van het hoofdpijncentrum van het Martiniziekenhuis in Groningen.

 http://www.hoofdpijncentra.nl/hoofdpijn/centra/groningen.php


Ik kreeg al snel een brief thuis met vele vragenlijsten en moest ik binnen 2 weken opsturen.
Ja, dat moet je niet tegen mij zeggen.
Ik ben nu 6 weken verder en ze zijn vandaag eindelijk pas ingevuld. Ik heb er een week over gedaan.
Als je steeds hoofdpijn hebt dan kan je geen vragenlijsten invullen.
En al helemaal niet als je ik ben.

Ik heb moeite met dingen te doen.

En dan had ik net een paar goede dagen gehad en denk ik, 'Ach, het valt wel mee.' En dan begint het weer.
De hoofdpijn is niet zo erg.
Ja, het hindert me met alles. Ik heb gemerkt als ik vrijwel de hele dag slaap overdag dat ik dan vrijwel geen hoofdpijn heb of helemaal niet. Dan heb ik nog wat aan mijn avond.

Mijn beste tijd van de dag.

Maar de laatste week was best wel druk voor mij dan en ik werd echt gek.

Maar nu nog eens, de hoofdpijn hindert me nog het minste (nou ehem), maar mijn ogen die raar gaan doen, (deden ze al sinds een medicatie jaren geleden) en de misselijkheid. Dat vind ik nog het ergste.

Vaak begint het met oorpijn en meestal binnen een paar minuten begint de koppijn.

Ik weet niet waarom.

Aan de andere kant zeg ik steeds, ach die hoofdpijn (er zijn mensen met clusterhoofdpijn, dat is 1000 x erger) die leidt me tenminste af van mijn depressie en de ellende in mijn hoofd.
Maar zoals nu, zo misselijk, dan ben ik het echt zat.

Een vraag was ook, 'Wat denk je zelf dat het is ?', waarop ik antwoorde 'Stress'.

Dat zegt mijn cesartherapeute ook, dat het allemaal spanningshoofdpijn is. Maar ze vindt me wel jong dat het al begonnen is op mijn 8e ongeveer.

Ook ondertussen een paar keer een hersenschudding gehad. de laatste minder dan 2 jaar geleden.

En veel stress in mijn leven. Maja.

Maar de laatste anderhalf jaar vrijwel dagelijks. Gemiddeld 5 dagen per week. En dan vrijwel de hele dag op het slapen na.

Niet dat iemand het ook maar schelen kan.
Maar mij wel.

Dus nu wachten op de afspraak. En ondertussen moet ik een hoofdpijndagboek bijhouden, die ik natuurlijk vaak vergeet.
Verder heb ik geen angst, ondanks een hersentumor in mijn familie, herseninfarcten, en mijn eigen moeder, hersenbloeding, herseninfarct en TIA's.

Ze vroegen ook, wat ik wilde bereiken bij de poli, waarop mijn antwoord was, 'Om te weten waar het vandaan komt'.
Als ik dat weet kan ik ermee leren omgaan.

Maar verder hindert het me wel. uitjes en ergens heengaan, dat wil niet zo goed.

Mja, ik ben benieuwd.

Alish

What it is like to have PTSD

Als je PTSS hebt, voor omstanders die niet weten wat het inhoudt wat voor impact het op je hebt, kijk dan even.

Zelf heb ik diagnose borderline, en geen PTSS, maar de meeste dingen zijn zo herkenbaar. Die heb ik ook.
Maar gelukkig geen sexueel misbruik.


Dus nog een filmpje.

 

Daarom,

Don't judgje a person with a mental illness. It's hell sometimes. Well, most of the time.

Thanks for watching.


Alisha.

Gedicht, als ik je vraag naar mij te luisteren

Gedicht van internet

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij adviezen te geven,
dan doe je niet wat ik je vraag.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en jij begint mij te vertellen,
waarom ik iets niet zo moet voelen als ik voel,
dan neem jij mijn gevoelens niet serieus.

Als ik je vraag naar mij te luisteren,
en jij denkt dat jij iets moet doen
om mijn problemen op te lossen,
dan laat je mij in de steek,
hoe vreemd dat ook mag lijken.

Dus, alsjeblieft, luister alleen maar naar me
en probeer me te begrijpen.

En als je wilt praten,
wacht dan even en ik beloof je
dat ik op mijn beurt naar jou zal luisteren.


Alish

Girl Suffers From Paranoid Schizophrenia- ABC News

Meisje met een vreselijke psychiatrische ziekte.

Ze zegt zelf ook dat ze haar leven haat.
Dat ze het vreselijk vindt.

Als je de video gekeken hebt dan begrijp je een beeeetje wat zo'n kind en anderen moeten doormaken.





Alish.

Niemand weet (Marco Borsato), mijn oma en ik

Marco Borsato - Niemand weet

 

 

Niemand hoort
Als ons lied weer klinkt
Hoe je het met me zingt
In het refrein

Wanneer je hand heel zacht
Even het mijne pakt
Is dat moment alleen
Voelbaar voor mij

Niemand ziet
Want je bent er niet
Het is enkel mijn hart dat me vertelt
Dat we nog samen zijn

En niemand voelt
Wat het met me doet
Ik kan jou niet vergeten
Mijn hart wil niet weten
Dat jij bij me weg bent gegaan
En wat iemand ook doet of zegt
Ik sluit mijn ogen en ontken

Omdat ik geloof
Dat je nog bij me bent

Elke herinnering
Elke schim van elk moment
Oh, mijn hart hoeft maar iets te herkennen
En het is gewoon echt
Alsof je nog bij me bent

En niemand weet
Wat je nog met me doet
Ik kan jou niet vergeten
Mijn hart wilt niet weten
Dat jij me verliet voor altijd
En wat iemand ook doet of zegt
Ik sluit mijn ogen en ontken
Omdat ik geloof
Omdat ik geloof

Omdat ik je zie en kan horen
Kan ruiken kan proeven
Ik voel je op ieder moment

Omdat ik geloof
Dat je nog bij me bent

 

 

Ik en oma, altijd samen ♥♥♥♥

 

 

 

 

BFF 4 ever

 

2 handen op 1 buik altijd

for ever

 

I won't let you go

 

Ich will nicht gehen lassen

 

 

Alish, jouw troela ♥

Waarom ben ik niet volwassen

Waarom ben ik weird ?

Waarom ben ik niet volwassen,
waarom ben ik niet groot,
waarom blijf ik maar klein,
waarom speel ik steeds dat kleine meisje,

Waarom ?

Ik ben te bang voor de wereld,
ik ben te bang voor grote mensen,
ik voel me dan zo klein,
ik kan ze niet bijbenen,

Ik kan niet autorijden,
ik kan niet voor mezelf opkomen,
ik kruip weg als een peuter,
achter mama's rok

Waarom ?

Ik weet het niet,
ik weet dat ik bang ben.

Is het altijd zo geweest ?

Volgens mijn moeder wel.
Schuilen achter mijn moeder op visite,
bang voor anderen,
mensen zijn zo groot.

Ik ben maar klein, letterlijk dan.
Dan wordt je niet serieus genomen.

Oké, na de hersenbloeding van mijn moeder ben ik veranderd.
In 1 keer heb ik moeten opgroeien van een tiener in een moeder van mijn moeder.
Het was erg zwaar, ................ achteraf,
op dat moment niet.
Je gaat maar door.
En gaat maar door.

Toen ben ik aandacht gaan vragen,
veel aandacht.

Op school,
bij basketball,
bij vriendinnen,
bij vrienden,
Ik had geen hartsvriendinnen, ja een paar.

Maar veel vrienden op school,
ze kenden me ook allemaal,
op school,
alle leraren,
ook van de andere opleidingen,
op basketball,
ik zat in 2 teams.

Ik maakte altijd grapjes.
Ik kon met iedereen opschieten.
Ik was altijd vrolijk.
Ik liep te zingen door de gang.
Ik praatte altijd.
Ik lachte altijd.

School betekende veel voor mij.
Basketball betekende veel voor mij.
Mijn familie betekende veel voor mij.
Zwemmen betekende veel voor mij.

Vrijwel het meeste huishouden was van mij, en blijf eraf.
Mijn broertje was van mij,
ik zorgde voor hem
Mijn moeder was van mij,
ik zorgde voor haar.
Mijn oma was van mij,
op een gegeven moment zorgde ik ook voor haar.
Mijn opa was van mij,
op een gegeven moment had ik opa er ook nog bij om voor te zorgen.

Voor mij zorgen,
deed ik zelf.

Mijn broertje werd groot.
Mijn opa ging dood.
Ik werd ziek.
Mijn oma ging dood.
Mijn kat ging dood.

Mijn vader ging met pensioen.
Toen had ik niemand meer om voor te zorgen.
Hij nam de zorg van mijn moeder over.
Daar ben ik nog steeds kwaad om.

Waar was ik volwassen ?

In mijn werk,
bij het zwemles geven,
bij de basketball,
zorgen voor mijn familie,
de vakanties die ik deed.

Toen raakte ik mijn basketball kwijt,
door een zware blessure.
Toen raakte ik mijn werk kwijt,
door een gemene streek,
De plekken waar ik volwassen was.
En waar ik ertoe deed.
Waar ik een mening had.
Waar er naar mij geluisterd werd.

Toen werd er niet meer naar mij geluisterd.

Toen bleef ik alleen.
Toen stond ik met lege handen.


Wanneer werd ik kind ?

Wat was de ommeslag ?

Toen mijn oma dood ging.
Toen werd ik kinds.
Ik had niks anders meer.
Ik ging poppen en knuffels kopen,
ja knuffels altijd al, maar nu erg veel.
Ik ging rose kleren dragen.

Ik ging uiteindelijk in regressie.
Veel en vaak.
Andere namen, andere leeftijden,
precies die op dat moment in die situatie bij mij pasten.
Ik speelde het.


Nu kan ik niet veel meer.
Alles is te veel voor mij.
Zelfvertrouwen heb ik niet meer.
En voor mensen ben ik bang.
Ik vertrouw ze niet meer.
Ik ben te vaak in de steek gelaten.

Wanneer ben ik volwassen ?

Als ik voor mijn moeder moet zorgen.

http://kaylah-leven-met-een-moeder-met-nah.blogspot.nl/

Alone

© Jedidja

9 oktober 2013

Alisha/Sofie aka Kaylah ♥

Warmte van je ouders, veiligheid en borderline

Weet je nog ?

Een tweet van een twitteraar.

Weet je nog dat je als kind in de armen werd genomen wanneer je gevallen was? Voel je ze om je heen? 'Zorg' heet dat.

Mijn antwoord: 'Ik kan het me niet herinneren'.

Het wordt vaak gezegd dat mensen met borderline te weinig veiligheid en warmte in hun jonge jaren ervaren hebben. Ook erge eenzaamheid bij deze kinderen. Tevens komt bij ongeveer de helft van de borderliners misbruik voor.

Ze noemen mij een borderliner.

Dus voldoe ik aan deze criteria ?

Ik ben niet misbruikt gelukkig.

Wel kan ik me herinneren dat wij als kind op de kleuterschool in ons blootje moesten lopen. In de zomer denk ik. Mss bij het spelen buiten als het warm was.
Toen ik dat ik 2009 voor het eerst aan mijn moeder zei werd ze kwaad (niet op mij).
Ze geloofde me eerst niet maar ze zei als dat waar is dan klaag ik ze alsnog aan.
Ze was niet kwaad op mij maar op de school.

Uiteindelijk heeft ze maar beslist dat het niet waar kan zijn.

En dat ik het me verbeeld.
Dat kan heel goed. Ik was nog maar 4-5 jaar. Maar sindsdien speelt het woordje 'bloot' een erge BAH, bij mij.

Maar wss heb ik het toch verzonnen of dat er iets anders was wat is daarmee geassocieerd heb.

Dan kom ik op het woordje veiligheid.
Volgens mij ben ik veilig opgevoed. Tot mijn 8e was alles veilig zoals ik het me kan herinneren.
Eerst woonden we in de middenstad. Heerlijk. Vlak bij de grachten en school en het centrum en natuurlijk de martinitoren die we vanuit ons huis konden zien.
Dan konden we zien dat we weer te laat waren en hard moesten rennen om op tijd op school te komen. De lagere school in dit geval.

We woonden tegenover een middelbare school waar wij als kleintjes vaak met de kinderen in de pauze speelden. Ik ben verhuisd op mijn 8e.
Kan je nagaan dat wij met grote kinderen speelden maar dat was fijn.

Ik kan me alleen herinneren dat we een mooie tijd gehad hebben. Wij hadden 2 huizen. Die aan elkaar gemaakt waren. Ik sliep in het ene huis en mijn ouders met mijn broertje in het andere huis.

Een veilige nacht gewenst

Een veilige nacht gewenst

Van iemand op twitter

Mijn antwoord: Fijn dank je. Jij ook een veilige nacht. Mooie omschrijving.

Dit is nou wat ik bedoelde in mijn log een tijd geleden.

Waarom ik er niet tegen kan als iemand mij een prettige dag wenst

http://alishastruggletobe.blogspot.nl/2013/08/waarom-ik-er-niet-tegen-kan-als-iemand.html


Het is namelijk ook zwaar als iemand je een fijne avond wenst. Heel goed bedoeld en van mensen uit de psychiatrie zelf als patient kan ik het redelijk goed hebben. Ik heb er wel moeite mee. Maar begrijp het wel.
Dáár zit namelijk een bedoeling achter.

Net als iemand je een goede dag wenst.
Niet zomaar van, Heeeeeeeej, fijne dag he ?

Nee, de bedoeling erachter is (daar ben ik van overtuigd, van de meesten dan), hou je taai. En hou je sterk.

Daarom vind ik dit een fijne opmerking en daar kan ik heel wat mee.
Ik voel me begrepen. ik voel me gesteund. Ik heb het idee dat iemand me steunt tegen de demonen en de engheid van de nacht en het leven.
Alsof iemand zijn armen om me heen slaat en zegt, ik steun je, ik hou je veilig.

Misschien was dit helemaal de bedoeling niet van deze opmerking.
Maar als IK het zomaar begrijp.
Als IK me er maar veilig bij voel.
Het gaat me hier en vanacht om MIJ.

Net als in een opname de verpleegkundige nog even tegen je zegt als je naar bed gaat.
'Welterusten he ?' Of 'Slaap lekker'.
En dat ze dan nog even in hun kantoor zitten over je te waken.
Dat voelt veilig in deze onveilige wereld.

Ik waak over je, ga jij maar lekker slapen

Ik heb hem gelijk maar gejat, haha.


Alisha. xxxx

Geen bericht hier

Onestat -->

Een klein gebaar

Van Facebook

Op een dag liep ik van school naar huis. Ik was net begonnen met mijn middelbare school. En terwijl ik naar huis ging, zag ik een jongen uit mijn klas lopen. Kyle, heette hij. En het leek net alsof hij al zijn boeken van school bij zich had. Ik dacht nog: "Wat moet iemand op vrijdag nu met al zijn boeken doen, en dan ook nog eens naar huis brengen? Dit moet echt een nerd zijn". 

Ik had een rustig weekendje gepland dat weekend. Dat houdt dus in: Een potje voetbal met wat vrienden morgenmiddag, en wat feesten in de avond. Dus ik haalde mijn schouders op en liep verder. En terwijl ik zo verder liep, zag ik wat kinderen naar hem toe komen. Ze renden op hem af, sloegen zijn boeken uit zijn handen, en duwden hem. Ze lieten hem struikelen zodat hij in de modder terecht kwam.
Zijn bril werd van zijn gezicht gegooid, en die kwam een paar meter bij hem vandaan in het gras. En ik zag de pijn en verdriet in zijn ogen, terwijl hij opkeek.

Ik kreeg diepe medelijden met hem. Dus ik snelde naar hem toe, terwijl hij kruipend naar zijn bril aan het zoeken was. Ik vond hem, gaf Kyle zijn bril weer terug, en zei tegen hem: "Die lui zijn echt erg, ze moeten eens met hun leven beginnen". "Hey, dank je", antwoordde Kyle enthousiast. En hij lachte van oor tot oor. Er zat zoveel dankbaarheid in die lach. Ik vroeg waar hij woonde. Het bleek dat hij vlak bij mij woonde, maar dat hij eerst naar een andere school ging. Vandaar dat we elkaar nog nooit hadden gezien.

We praatten onderweg met elkaar. Ik droeg wat van zijn boeken, en het bleek dat het een toffe gozer was. Ik vroeg of hij de volgende dag mee wilde voetballen. En dat wilde hij wel. We hebben het hele weekend met elkaar opgetrokken. En hoe meer we met elkaar optrokken, hoe fijner en beter de band werd. En dat gold ook voor mijn vrienden met hem.

Maandagmorgen zag ik hem weer, en hij had weer al zijn boeken bij zich. Lachend ging ik naar hem toe, en zei: "Jongen, als je dit het hele schooljaar vol blijft houden met al die boeken, dan krijg je behoorlijke spierballen". Kyle lachte, en gaf me de helft van de boeken.

In de jaren die volgden werden Kyle en ik de beste vrienden. We zaten in het laatste jaar, en we waren al bezig om ons voor te bereiden op onze vervolgopleidingen. Kyle ging studeren in het noorden van het land, terwijl ik juist naar het zuiden ging. Maar ik wist: We zouden altijd vrienden blijven, hoeveel kilometers er ook tussen ons in zaten. Kyle ging studeren voor dokter, en ik wilde het bedrijfsleven in.

De school had Kyle gevraagd om een speech te geven tijdens de diploma-uitreiking. Ik was blij dat ze hem hadden gevraagd, en niet mij. Op die dag zag ik hem voor de uitreiking begon. Hij zag er fantastisch uit. Hij had zichzelf echt gevonden en ontwikkelt tijdens deze schoolperiode. Hij was aangekomen, en zag er goed uit met z'n bril. Hij had meer dates dan mij, en de meisjes waren gek op hem. En tjonge, soms was ik echt jaloers op hem.
En vandaag was dat ook zo. Ik kon zien dat hij nerveus was voor zijn toespraak. Dus ik gaf hem een harde klap op zijn rug en zei:" Het gaat helemaal goed komen, jongen." Hij keek me aan met zo'n dankbare blik, die alleen hij kon geven, en zei lachend: "Dank je".

Op het moment van de toespraak schraapte Kyle zijn keel en begon. "Dankbaarheid is een tijd om mensen te danken voor hun steun in de jaren waarin je het moeilijk hebt. Je ouders, broers en zussen, leraren, misschien een mentor of decaan.... Maar vaak gaat het om een vriend. Ik ben hier om jullie te vertellen dat een vriend zijn ,het beste cadeau is wat er maar bestaat. Ik zal een verhaal vertellen".

Ik keek Kyle vol ongeloof aan toen hij vertelde over de eerste keer dat we elkaar ontmoet hadden. Hij was van plan om zelfmoord te gaan plegen op de vrijdag dat we elkaar zagen. Hij vertelde dat hij zijn kluisje leeg had gemaakt, en al zijn boeken weer mee naar huis had genomen, zodat zijn moeder dit niet meer hoefde te doen. Kyle keek naar me en gaf me een lach. "Maar God zij dank was ik gered. Mijn vriend zorgde dat het niet hoefde te gebeuren."

Ik hoorde het geroezemoes door de zaal heen gaan toen deze knappe, populaire jongeman vertelde van zijn zwakste moment. Ik zag Kyle, zijn vader en zijn moeder naar me kijken met dezelfde dankbare lach op hun gezicht. Nog nooit, totdat op dat moment, had ik de diepte van dit gebeuren gezien. Onderschat nooit de kracht van je daden. Met een klein gebaar kun je het leven van een ander radicaal veranderen. Ten goede, of ten kwade.
God brengt ons allemaal in elkaars leven om elkaar te beïnvloeden op een bepaalde manier. Kijk of je God kan zien door anderen heen.

 

 

Bron: https://www.facebook.com/pages/Voor-jou/466787503385743

 

 

Ik ben zelf niet gelovig, heb mijn eigen geloof. Zoals de Dalai Lama.

 

Maar dit is zo'n mooi verhaal. Het zal ongetwijfeld op waarheid berusten. En indien niet. Dan zullen er vele verhalen zijn die wel dit verhaal vertellen.

 

 

Alisha.

Laat me 13 zijn

Laat me 13 zijn

Ik wil reizen,
ik wil lachen tot ik in mijn broek pies van het lachen,
ik wil zelfstandig zijn,
ik wil alleen naar de winkel kunnen zonder erbij na te denken,
ik wil fietsen zonder erbij na te denken,
ik wil bestaan zonder erbij na te denken

Kortom,

Ik wil leven.

En leven doe ik.
In mijn dromen,
in mijn fantasie, in mijn leventje van voor die tijd,

Van mijn thuiszorg hoorde ik dat ze een gesprek heeft gehad met mijn begeleiders van het FACT team waar ik zit bij de GGZ.
En dat ze het zo knap van me vinden dat ik op vakantie ben geweest. Alleen. (1) En dat ik zoveel plannen maak voor een vakantie op de fiets op Mallorca, Cyprus of Turkije (2)

Echter,
1, Ik ben maar 1 nacht van de 6 gebleven. Ik had zo'n rugpijn dat ik mijn pa gebeld heb om me op te halen. Maar ik had ook al gezegd dat ik 4 nachten genoeg vond. Dus dat ik zowiezo eerder naar huis wilde.
En, als het niet van de rugpijn was, had ik het mss wel die 4 dagen uitgehouden maar met ontzettende angst.
Want ik WEET dat ik vlak voor de angst naar huis ben gegaan.

Dat weten zij niet.
Ik heb het geprobeerd uit te leggen, maar ze geloven me niet.

2, Vakantie in mijn eentje zo ver weg ? Beter dan in een groep. Dat wel.
Maar meisje toch. Hou jezelf toch niet zo voor de gek.
Ik was nou 4,5 uur van huis. En dat was al te ver. Hoeveel km ? 350 ?
En dan denken dat je 1000 of 1500 km weg kan gaan ?

Dus eigenlijk denk ik dat ik óf ik kan het wel, dat denk ik echt.
Óf dat ik mezelf voor de gek houdt. Omdat ik het zo graag wil. En vroeger ging dat allemaal ook.

Maar het kan ook mijn fantasiewereldje zijn, waar ik steeds meer in ga zitten.
Ik weet dat het gebeurt.
Maar kan het niet tegenhouden.
En........... dat wil ik ook nie !

Laat mij fantaseren, laat mij denken dat het allemaal goed komt.

Maar daardoor stoot ik steeds mijn hoofd.

En klap ik weer terug.

Was Alice er nog maar, (mijn liefste hulpverlener), die zei keihard, waar het op stond.
Die had me door.
Of Maaike, mijn verpleegkundige en tevens pb'er en regie-vpk van de afdeling. Waar ik 10,5 maand klinisch ben opgenomen en daarna nog 5 maanden overdag.
ZIJ had me ook door.

Zij zei ook keihard waar het op stond. DAT heb ik nodig.
Maar andersom, laat me in de waan.

Laat me denken dat ik 13 ben.
Laat me denken dat ik alleen op vakantie kan.
Laat me dromen van een toekomst.
Laat me.
Maar houdt me vast.
Begeleid me.
Laat zien dat je om me geeft.

De boven geschreven verpleegkundigen deden dat.

Niet dat ik 13 ben.
Dat mocht niet.
Maar wel in mijn dromen.

Laat me 13 zijn.
Laat me nog een toekomst hebben.
Laat me 13 zijn met die baan waar ik zielsveel van hield.
Laat me 13 zijn met mijn knuffels.
Laat me 13 zijn met een mama.
Laat me 13 zijn met mijn Justin Bieber, en Diddl dekbed.
Laat me 13 zijn en van rose houden.
Laat me 13 zijn met vriendinnetjes om te lachen.

Laat me 13 zijn.

Voor nu.

Ik ben er nu niet aan toe om op te groeien.

Het is er wel geweest, maar nu even niet.

Laat me,

Alsjeblieft ?

© Jedidja

20 september 2013

Sofietje.

Op vakantie geweest, teveel meegenomen

Ik ga op vakantie en ik neem mee.....

Dat is het spelletje wat we vroeger speelden toen alles nog speels en rustig en veilig was.

Ik ben op vakantie gegaan en ik nam mee, ten eerste teveel spullen, haha.

Maar tevens AL mijn problemen.
Ik heb niks thuis kunnen houden.
Ik heb het vreselijk moeilijk gehad.
Net zo moeilijk als thuis.
Alleen wat meer afleiding. Maar meer moe, nog meer hoofdpijn. En meer rot gevoel.


Ik dacht dat ik mijn problemen thuis kon houden, NOT.
Jammer.
WHY, WHY, CRY

En het ergste vind ik het nog voor mijn ouders, huil.
Zij hebben zo hun best gedaan.
Ik ook, moet ik zeggen.
We hebben het ook erg leuk gehad.
Veel gelachen.

Maar ook gehuild.....

in mezelf

Ik zal het niet laten zien.
Dat wordt niet begrepen.

Ik schaam me ervoor.

Ik schaam me voor mensen die zo veel van me houden en zo hun best voor me doen.

Oke, niet altijd. Ook veel problemen in mijn familie.
Maar daar gaat dit log niet over.

Het gaat over mij.

Ik heb mezelf overschat.

En waarom ?

Ik denk het te weten.

Maar weet het niet zeker.

Ik wil te veel.


Alish.

Stressvolle gebeurtenissen bepalen temperament pubers Rijksuniversiteit Groningen

Stressvolle gebeurtenissen bepalen temperament pubers Rijksuniversiteit Groningen

Stressvolle gebeurtenissen bepalen temperament pubers

Datum:

04 september 2013

Stressvolle gebeurtenissen hebben effect op de manier waarop iemands temperament zich ontwikkelt tijdens de adolescentie. Jongeren die stressvolle gebeurtenissen hebben meegemaakt zijn op 16-jarige leeftijd meer gefrustreerd dan als 11-jarige. Niet alleen geldt dit bij heel ernstige gebeurtenissen, maar ook voor (meerdere) milde gebeurtenissen die bijna iedereen wel eens meemaakt als verhuizingen. Jongeren die geen stress meemaken zijn juist minder snel gefrustreerd naarmate ze ouder worden. Ook hebben jongeren na stressvolle gebeurtenissen een grotere kans om psychische aandoeningen te ontwikkelen, zoals depressie of gedragsproblemen. Dit blijkt uit onderzoek van psycholoog Odilia Laceulle van het Universitair Medisch Centrum Groningen. Zij promoveert op 9 september 2013 aan de Rijksuniversiteit Groningen op haar proefschrift. Haar onderzoek maakt deel uit van de langlopende TRAILS-studie (TRacking Adolescents' Individual Lives Survey (TRAILS).

Stressvolle gebeurtenissen zijn bekende risicofactoren voor de ontwikkeling van psychische aandoeningen. Deze laatste komen vanaf het begin van de adolescentie vaker voor. Deze stijging, in combinatie met de biologische, psychische en sociale veranderingen die kenmerkend zijn voor de adolescentie, leidt tot de vraag of de adolescentie kan worden gezien als een gevoelige periode wat betreft de invloed van stress. Laceulle ging in haar onderzoek na welke soorten stress deze effecten kunnen hebben en onderzocht of alleen stress temperament beïnvloedt of dat adolescenten met een bepaald temperament ook meer kans hebben stressvolle gebeurtenissen mee te maken. Ook keek zij of sommige jongeren sterker reageren op stressvolle gebeurtenissen dan anderen en keek zij naar de ontwikkeling van psychische aandoeningen op lange termijn.

 

Gevolgen stressvolle gebeurtenis

Laceulle volgde groepen adolescenten op 11-, 16- en 19-jarige leeftijd via vragenlijsten en interviews en tijdens een sociale stresstaak in het laboratorium op 16- en 19-jarige leeftijd. Uit haar onderzoek blijkt dat jongeren die blootgesteld zijn aan stress, minder ontwikkeling hebben van hun temperament; zij kunnen zich minder goed aanpassen aan en omgaan met situaties. Tevens blijkt dat jongeren die stressvolle gebeurtenissen meemaakten, enkele jaren daarna minder goed hun aandacht kunnen reguleren. Tegelijkertijd blijkt ook dat jongeren die moeite hebben met het reguleren van aandacht een grotere kans hebben op het meemaken van stressvolle gebeurtenissen enkele jaren later. Daarnaast bleken jongeren die tussen hun 16de en 19de jaar stressvolle gebeurtenissen hadden meegemaakt een andere lichamelijke reactie op stress te laten zien dan andere jongeren; zij maakten minder van het stresshormoon cortisol aan tijdens de stresstaak in het laboratorium.

 

Psychische aandoeningen

De resultaten van het onderzoek van Laceulle laten zien dat veranderingen in temperament psychische aandoeningen voorspellen. Zo hebben adolescenten die een stijging laten zien in frustratie, een grotere kans om een psychische aandoening te ontwikkelen dan zij die juist dalen in frustratie. Ook blijkt dat kinderen en adolescenten die veel psychologische problemen hebben een grotere kans hebben om stressvolle gebeurtenissen mee te maken.

 

TRAILS

Voor het onderzoek in dit proefschrift is gebruik gemaakt van data van TRAILS (TRacking Adolescent’s Individual Lives Survey). TRAILS is een cohortonderzoek onder 2230 adolescenten uit Noord Nederland. Deze adolescenten worden om de 2 á 3 jaar geïnterviewd, vanaf hun 11de totdat ze tenminste 25 jaar oud zijn.

 

Curriculum Vitae

Odilia Laceulle (Haarlem, 1983) studeerde Psychologie aan de Universiteit Utrecht. Zij verrichtte haar onderzoek bij de afdeling Psychiatrie van het UMCG als deelstudie van TRAILS. De titel van haar proefschrift is: ‘Programming effects of adversity on adolescent adaptive capacity’. Haar onderzoek werd mede mogelijk door een financiële bijdrage van NWO. Na haar promotie gaat zij werken als postdoc onderzoeker bij de afdeling Psychiatrie van het UMCG en de afdeling Ontwikkelingspsychologie van de Universiteit Utrecht.

 

Noot voor de pers

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met de persvoorlichters van het UMCG, bereikbaar op telefoonnummer (050) 361 22 00

Laatst gewijzigd:

05 september 2013 09:58

Tranen en zo alleen

1 september

 

Zo alleen

Een meisje zo alleen
Ze heeft niemand meer om zich heen
Is ze voor het verdriet geboren ?
Nee, maar toch voelt ze zich verloren

Dat meisje zo alleen,
Zonder echte liefdevolle mensen om haar heen
Ze woont in een wereld waar alle mensen wat beleven
Maar er is niemand die ooit écht iets om haar zal geven

Dat meisje zo alleen
Met niet echte mensen om haar heen
Ze kan het niet meer aan
Dus blijft ze maar alleen staan

Dat meisje zo alleen,
Dat ben ik,
Ik voel me zo alleen
Het doet pijn,
ook als je dit gewend bent, is het niet fijn.

© Jedidja (Alisha)

29 augustus

Tranen

Ik huil zonder tranen
want mijn tranen komen niet
Ik huil zonder tranen
ook al heb ik verdriet

Waarom ze er niet zijn
ik weet het niet
Toch heb ik zo'n verdriet

Verdriet om wat ik heb moeten missen
Verdriet om wat er niet meer is
Ik voel me niet zo veilig
Zou dat het zijn waarom dat is ?

© Jedidja (Alisha)

De nacht, liedje van Kommil Foo - Beste banaan

Kommil Foo - Beste banaan (lyric)

Kommil Foo - beste banaan

als de leeuwen slapen gaan
en heel het woud is moe
dan klim ik in m'n boom
ik brul hallo tot jan de maan
en met mijn ogen toe
strik ik nog een vlo

eenzaam is de aap die wacht
eenzaam ben ik in de nacht

lieveling ik wacht hier
ik wacht hier tot je komen zal
ik schenk je mijn beste banaan mijn lief
lieveling ik wacht hier
ik wacht hier tot je komen zal
hoe langer ik wacht hoe meer ik verlang naar jou

samen zweven door het woud
met twee aan één liaan
als tarzan en zijn jane
en toen werd alles kil en koud
daar kwam de jager aan
en ik zweef nu alleen

eenzaam is de aap die wacht
eenzaam ben ik in de nacht

lieveling ik wacht hier
ik wacht hier tot je komen zal
ik schenk je mijn beste banaan mijn lief
lieveling ik wacht hier
ik wacht hier tot je komen zal
hoe langer ik wacht hoe meer ik verlang naar jou

mijn beste banaan voor jou
lieveling ik wacht
lieveling ik wacht hier
mijn beste banaan voor jou alleen
lieveling ik wacht hier
ik wacht hier tot je komen zal
hoe langer ik wacht hoe meer ik verlang
mijn beste banaan voor jou alleen
lieveling ik wacht - ik wacht
mijn beste banaan voor jou


(c) Muziek: M. Vanhie / Tekst: Mich & Raf Walschaerts

Read more: http://www.muzikum.eu/nl/123-249-3276/kommil_foo/beste_banaan-songtekst.html#ixzz2d1JZaBOr


Alisha

Hoofdpijn

Hoofdpijn, zal ook wel niet.

There's no way,
That any day,
my headacke is
away.

 

Ja, ik heb spanningshoofdpijn sinds mijn 8e.

Soms is het perioden weg.

Maar in perioden met stress is het er weer. Soms ga ik 2 x per week naar de cesartherapeute. Ik heb er 2. 

1 voor mijn rugpijn (chronisch sinds mijn 17e) en 1 voor mijn hoofdpijn (haar collega).

 

En als mijn hoofdpijn erg erg is doet mijn rug therapeute ook mijn hoofd.

We zien per keer waar we aan werken.

Daarbij slik ik zowiezo 2 keer per dag diclofenac tegen mijn rugpijn. 150 mg. En ik heb 1 1/2 week een ander middel geprobeerd tegen de hoofdpijn.

Die werd wel minder, maar de rugpijn werd met 75 % verergerd. Dus maar weer terug naar de diclofenac. 

 

Er wordt wel gezegd dat je dat niet chronisch mag gebruiken. Ik gebruik het al jaren met een kleine tussenpoos ertussen geweest. Dat was een ramp.

Vandaar dat ik niet zonder kan.

Tevens gebruik ik bijna dagelijks zetpillen met paracetamol.

 

Ik wil graag op vakantie. Maar ik kan nauwelijks zitten. Ik lig meestal, op bed of op de bank. Of zitten op de bank in een speciale houding.

 

Zowiezo is vakantie voor mij extra spanning door mijn angsten. Maar kan ik eigenlijk zo'n vliegreis eigenlijk wel aan. ?

Ik zal het overleggen met mijn huisarts. Mss is er wat anders voor die tijd in een vliegtuig.

Tja.

 

 

Alish

Waarom ik er niet tegen kan als iemand mij een prettige dag wenst

Ik kan er absoluut niet tegen als iemand mij een prettige dag wenst.

Ik zal je uitleggen waarom.

Ten eerste kom ik nu op dit onderwerp door iemand op twitter die het daar ook vorige week over had.
'Waarom wenst iemand mij een fijne avond, terwijl ik alleen maar wil dat de avond alweer voorbij is', zei diegene. (naam zal ik niet noemen)

Ik moet er nu alweer in stilte om huilen. Niet alleen om die persoon die ik als een zeer bijzonder mens ben gaan waarderen, maar omdat ik nu eindelijk eens kwijt kan waarom IK hetzelfde ervaar.
Natuurlijk op een andere manier, ja ieder mens is verschillend. Iedere depressie, trauma of wat dan ook, is verschillend.

Sinds 1999 ben ik ziek geworden, 7 september. Door een traumatische gebeurtenis en sindsdien is geen dag meer 'leuk' geweest.

Wel 'leuke' momenten gehad.

Totdat het steeds erger werd en ik steeds meer in de hulpverlening kwam te zitten.

Ik heb nog jaren gewerkt met veel plezier, mijn werk was mijn hobby. Wel 1 a 2 van de 3 keer huilend naar huis. Van de pijn in mijn rug, nek en schouder.

Maar niks over mijn werk.
Daar gaat dit blog niet over.

Toen ik in 2005 of 6 herplaatst ben naar een afschuwelijke werkplek. En ik heb geprotesteerd met behulp van een advocaat, de UWV (die achter mij stond) en een jobcoach.
Dat heeft niet geholpen.

In 2004 ben ik door een gesprek met mijn leidinggevende, (niemand vond haar aardig) weer na 8 jaar gaan automutileren.

Triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr.

Het is zwaar

Het is zwaar

Ja, het is waar
Het is allemaal ontzettend zwaar

Wat ik allemaal zie
Met mijn moeder met epilepsie

Met mijn moeder met NAH
Met mijn moeder met niet aangeboren hersenletsel

Ik hou van haar
Maar het is allemaal zo zwaar

Door haar laatste operatie in haar hoofd is ze een beetje gek geworden
Ze heeft geen grenzen meer

Ze gaat maar door
En voor ons als familie gaat mijn moeder altijd voor

We passen ons aan haar aan
Dat moet wel, anders slaat ze door

Ik hou van haar
Maar het is allemaal zo zwaar

Hoe lang kan ze nog thuis wonen ?
Nog maar kort, nog maar een jaar ?
Of voor altijd, maar hoe krijgen we dat klaar ?

Ik wil dit, ik wil dat
Opstandigheid iedere dag
Als de hulpverlening dat maar eens zag

Ze zien een ander mens
Ze zien haar hoge iq
Ze zien haar andere ik

Ze denken dat we overdrijven
Maar dat doen we niet
En ook dat doet ons veel verdriet

Soms denk ik, 'Was het maar over'
Die ziekte dan
Niet mijn moeder
Die wil ik houden zolang het kan

Soms ben ik zo kwaad op haar
Dan denk ik, 'Hou ik wel van haar ?'
Dan weet ik het niet meer
Totdat ik gekalmeerd ben
En dan weet ik het weer

Ik hou van haar
Ook al is het ontzéttend zwaar

Mijn lieve mam
Ik blijf voor je zorgen zolang het kan

© Jedidja/Kaylah

17 augustus 2013

Alish.

geen bericht

--> Sorry, was alleen even een test.

Ik weet het niet meer zo goed

Tja wat moet ik zeggen ?

Ik weet het allemaal niet meer zo goed.
Nu heb ik al een jaar geen (vaste) of echte behandelaar. Heel enkel een psychologe gesproken via de telefoon als ik mega in de sjit zat. En een aantal keren bij een psychiater.

Nu heb ik eindelijk een nieuwe behandelaar. Daar ga ik woensdag voor de tweede keer heen.
Ze zag er aardig uit. Maar zo lief als Alice, zal er nooit iemand zijn.
Dat was mijn beste en liefste behandelaar.
Bij haar kon ik mezelf zijn.

Ik moest daar weg bij PsyQ, ze zat eerst bij de GGZ maar ging over en ik ging mee. Maar daar mag je maar kortdurend heen en dus moest ik weg omdat ik langdurig hulp nodig zou hebben.

Ze zei eens tegen mij, dat ik toch wel ernstige psychiatrische problematiek heb en dat was een hele schok.
Ook zei ze dat het goed was dat ik geen kinderen had want die zouden anders bij me weggehaald worden.
Ook een hele schok.
Mijn droom was altijd wel moeder worden en toen was ik nog op een leeftijd dat dat wel erg speelde.

Nu moet ik bekennen dat de kans dat ik moeder zou worden eigenlijk niet eens mogelijk was. Psychisch en lichamelijk niet.
Dus................ eigenlijk was het ook (maar pas na jaren van verwerken) een bevrijding dat ik me daar aan over heb kunnen geven.
Op de details hoef ik niet in te gaan.

Ik denk dat de mensen die me kennen wel begrijpen waarom.

Maar moeder worden, blijft een droom.

********************

Maar wat is er aan de hand ?