Het afscheid van Neighbours 1985-2022 (deel 1)

Vandaag was de laatste aflevering van de Australische soap-serie Neighbours in Australie. Morgen wordt de laatste aflevering in Engeland uitgezonden. Ikzelf loop zo'n 2 jaar achter. De laatste aflevering staat al op internet. Ik weet niet wanneer ik de laatste aflevering ga zien, en óf ik hem ga zien.

Ja uiteindelijk wel. Ik kijk nu via de App Dailymotion. 

In 1993, ik geloof rond de kerst, was ik aan het zoeken op mijn televisie en toevallig kwam ik op BBC 1 bij Neighbours terecht.

Ik zag een jongetje, en was gelijk 'verliefd'. 

Dat was Todd Landers, gespeeld door Kristrian Schmid.

Todd en Cody

Vanaf toen ben ik iedere dag gaan kijken. Eerst alleen op BBC 1, en toen kwam ik erachter dat het ook op België was. Én op Nederland bij de VARA.

Mijn moeder en ik waren snel 'verslaafd' aan de serie. Wij keken 2 x per dag. 1 x op België en daarna op de BBC. Er zaten ongeveer 2 jaar tussen. Dus we volgden dezelfde serie 2 x. Wat we gemist hadden konden we dan 2 jaar later nog eens zien.

Eerst was het op België 5 x per week, en later ook nog op zaterdag.

Met de bovenstaande karakters zijn wij begonnen. 

Mijn favoriete verhaallijnen waren met de familie Robinson en de familie Willis, die later kwamen. Todd en Cody, gespeeld door Amelia Frid, waren mijn favoriete personen.

De eerste aflevering dat Cody kwam.

Tenminste dat heb ik ergens op internet gelezen.

De aflevering op Youtube dat Cody Todd bij haar thuis uitnodigt.

Cody Seduces Todd (Neighbours 1989)

Ik heb sinds mijn 8e jaar al een fantasie-wereld. Ik heb in vele televisie-series 'geleefd'. En uiteindelijk was ik ook deel van de Neighbours-familie.

Ik kreeg een 'nieuwe' tv moeder. De moeder van Cody, Pam Willis, gespeeld door Sue Jones. Ik vond haar de liefste moeder die er was. (Buiten mijn eigen moeder dan). Maar in je fantasie is alles altijd mooier. 

Doug was de vader, gespeeld door Terence Donovan (de vader van Jason Donovan), maar mijn vader niet. Heel raar, maar zo werkt het nou eenmaal in je fantasie. 

Ook heeft zijn zoon Jason ook gespeeld in Neighbours (1986-1989). En later Jason's dochter (Jemma Donovan) speelde ook in Neighbours (2019-2022). En Jason's halfzusje Stephanie McIntosh speelde ook in Neighbours (2003-2007).

Ze waren een vrienden groepje, van Todd, Cody, Josh en Melissa. 

En in mijn fantasie was ik het vriendinnetje van Todd. Soms was hij mijn broertje. Dat wisselde vaak. 

Ik woonde bij mijn fantasie-mama. Ik kreeg knuffels van haar en ze was altijd lief voor mij. (Van mijn eigen moeder wilde ik nooit een knuffel. Dat kon ik niet. Maar in fantasie is alles anders. In mijn fantasie was ik altijd rond de 14 jaar. Later iets ouder, zo'n 16 jaar. Dat is eigenlijk tot op vandaag altijd zo gebleven. Mijn leeftijd is nooit boven de 18 gekomen. Ze was ook nooit mijn echte moeder, maar altijd een pleegmoeder. Maar ik woonde daar.

Een van de leukste afleveringen was toen ze strip-poker speelden.

De aflevering Todd en vrienden spelen Strip-poker

En wanner ze in het skeikunde-laboratorium een explosie veroorzaken.

Op een gegeven moment is Amelia Frid uit de serie gegaan. Zij had moeite met haar school om door te gaan met in Neighbours spelen. In de serie ging ze naar de Verenigde Staten om daar net als haar vriendinnetje Melissa om op uitwisseling op school te gaan.

De laatste aflevering met Amelia Frid.

In 1993 kwam Cody terug gespeeld door Peta Brady (1993-1996).

Ondertussen was Todd overleden. Dat was de vreselijkste aflevering die ik gezien had. Toen was er nog geen internet en was ik er nog niet op voorbereid.

De Willis-familie was er van (1990-1994). Later hebben Pam en vooral Doug nog een aantal gast-afleveringen gedaan.

Maar mijn fantasie-familie was er niet meer. Ik heb ze zo gemist. Maar in mijn fantasie waren ze er nog wel. Ik heb sinds 1993 tot en met vorig jaar bij hun geleefd. Zelfs als ik aan het werk was, dacht ik aan de avond dat ik weer naar Neighbours kon kijken. En ook terwijl ik aan het werk was, dan was ik gewoon aan het werk, en als ik dan bv even naar de 'buizenpost' of de wc aan het lopen was. Dan was ik weer in mijn fantasie.

Dan was ik weer het vriendinnetje van Todd.

Zo weird. Maar mijn fantasie ging samen met de werkelijkheid.

En dat heeft mij er doorheen gesleept. Ik heb het de laatste jaren op mijn werk (sinds 7 september 1999) heel moeilijk gehad. In 2005 moest ik daar weg. (door omstandigheden die ik nu even niet schrijf, was niet mijn idee, én niet mijn schuld).

Altijd tot vorig jaar 4 april 2021 heb ik meerdere fantasie-families gehad. Als ik 's nachts ging slapen, speelde ik mijn fantasie. Ik had meerdere verhalen. Ik had meerdere families. Ik had meerdere moeders. Maar Pam bleef mijn belangrijkste fantasie-moeder.

Maar op 4 april dag is mijn moeder overleden.

Bij ieder overlijden en verlies is er iets van mijn fantasie verdwenen. En nu kan ik niet meer verzinnen. 

Neighbours heeft mij door mijn leven heen geholpen. Ik droomde er zelfs regelmatig over. Ik heb veel moeilijke momenten gehad. Maar altijd was er mijn familie.

En nu zijn ze er niet meer. Toch hoop ik dat er uiteindelijk weer een geldschieter komt. En dat ze weer opnieuw beginnen. Gelukkig heb ik nog zo'n 2 jaar te kijken. Maar dat is toch anders. En natuurlijk kan ik altijd overnieuw beginnen. Er zijn vele fans die opnieuw willen beginnen. Ik ben niet de enige die het er moeilijk mee heeft.

Ik heb altijd tegen mijn moeder gezegd dat ik graag in Neighbours wilde spelen. Als het nichtje van Helen Robinson. En ik wilde graag eens naar de Neighbours studio. Er zijn tours waar je de set kan bekijken.

De tour:

Bekijk tijdens deze officiële rondleiding de huizen en de straat die de achtergrond vormen van dit internationaal geliefde Australische tv-drama.

Tijdens deze Ultimate Fan Tour ga je naar de Global Television Studios en bezoek je de buitensets van het Lassiter's Complex, waaronder Harold's Store, The Waterhole en Lassiter's Lake. Ook maken we een wandeling over Power Road en bezoeken we Fitzgerald Motors, Grease Monkeys en Dial-A-Kyle.

Where is Neighbours filmed in Melbourne?

It has been filmed in Pin Oak Court since the series began in 1985 and it has since become popular with tourists. Tours to the cul-de-sac run throughout the year.

Ik zal in een volgend logje nog wat hoogtepunten van mijn geliefde serie laten zien. Samen met de Brady Bunch was dit mijn favoriet.

Nog wat foto's van mijn favoriet Todd.

Todd en Katie (zijn zusje) toen ze nog maar net kwamen

Todd en Cody

Todd en Cody

Todd en Jim Robinson

Todd en Josh Anderson

Liefs, Alisha 💜

Mijn hulpverleners zijn op vakantie, deel 1

Maandag

Als eerste wil ik even zeggen dat ik mij een beetje schuldig voel over het vorige logje over mijn vader. Maar aan de andere hand. Het is de waarheid. Hij blijft schelden (niet op mij, maar op de hele wereld), en daar kan ik echt niet tegen.

Vandaag heeft hij mij opgehaald omdat ik naar de psycholoog moest voor een autisme-onderzoek.. Met de auto omdat ik daar niet heen durf met de fiets. Vroeger wel, maar nu niet meer.

En in de auto na 5 minuten al gezeur. Er stond een Duitse auto voor de brug. 'Mof' roept mijn vader. Maar die meneer, of mevrouw stond daar ook niet voor zijn plezier. 

Ik vind dat niet normaal. En dan blijft hij maar doorgaan.

Ik vind dat meer mensen CGT therapie moeten volgen. Mensen oordelen maar, terwijl ze niet weten wat er echt aan de hand is.

Na het onderzoek had hij mij weer opgehaald. En in de auto gezeur over mijn broertje dat hij op vakantie is en dat mijn vader weer iedere dag daar heen moet om de vissen te voeren. 'Als je kinderen of dieren hebt, moet je daar voor zorgen.', zei mijn vader.

We kwamen langs de kinderboerderij. Ik wilde wat leuks zeggen. Dus ik zei dat hij en mijn moeder daar vroeger met mijn nichtje vaak heengingen. Dan kan je zeggen van, 'Ja, dat was altijd leuk.'

Maar hij reageert dan alleen van dat je met kinderen overal heen moet gaan.

Dat je dat voor je kinderen moet doen. Dat hij vroeger ook altijd overal met ons heen is geweest. En dat je je kinderen dingen moet leren. Ik weet niet meer precies wat hij allemaal gezegd heeft hoor. Maar dat hebben mijn ouders ook altijd gedaan. 

Altijd op vakantie in de zomer. En vanaf mijn 15e ieder jaar 2x op vakantie. Ook op wintersport.

En dat is ook goed geweest. 

Maar ik kon geen 'gesprekken' met mijn ouders voeren. Maar (misschien wilde ik dat ook niet hoor) We hadden zo vaak ruzie (niet met mijn moeder hoor). Vanaf mijn 13e zat ik al niet meer bij hun aan tafel te eten. En daar was ik ook schuldig aan. Dat weet ik. 

Ik lustte niks. Mijn moeder maakte speciaal eten voor mij klaar. De temperatuur was nooit goed. En we hadden altijd ruzie aan tafel. En als ik me ergens mee bemoeide, was het altijd van 'Bemoei je er niet mee.' En mijn broertje mocht wel altijd alles vragen.

Maar ik was ook een rot-puber. Tenminste, dat heeft mijn moeder mij wel eens gezegd toen ik wat ouder was. Maar dat was ook wel logisch. Mijn vader zei van zulke vreselijke dingen tegen mij.

En mijn moeder zei dat dat niet zo vaak was. Maar in mijn herinnering wel. En dat hij er spijt van had.

Maar ja, ik weet het ook allemaal niet meer zo. 

Maar vrijdag ben ik voor het laatst bij mijn spv geweest. Ze heeft nu vakantie. Ook mijn verpleegkundig specialist is met vakantie. En ook nog eens mijn huisarts. Allemaal tegelijk.

Niet dat ik vaak naar mijn huisarts ga, zo'n 1x per jaar. Meestal mail ik even met haar als ik wat weten wil. 

Van 3x per week naar 1x per jaar. Dat is wel een verschil he ?

En morgen zou ik naar mijn nieuwe psycholoog. Bij dit team is het zo'n 3,5 ? jaar geleden dat ik voor het laatst naar de psycholoog ben geweest. De psycholoog kreeg een nieuwe baan en ik mocht niet naar de nieuwe. Daarentegen is mijn hoofdbehandelaar mijn verpleegkundig specialist geworden.

Toen kreeg ik gesprekken met haar en met mijn spv om de zoveel tijd. Mijn spv vond ik niet zo leuk. De gesprekken waren altijd moeilijk. Ik wist geen antwoord te geven op zijn vragen. Toen ging hij vlak voor de Corona met pensioen. Toen had ik om een andere gevraagd. Die wilde ik al vanaf ik bij het team kwam.

Maar die had geen tijd voor mij. Toen kreeg ik T. 

Eerst hadden we via de telefoon gesprekken omdat we niet naar de GGZ mochten. En toen gingen we kennis maken in het echhie. Oh jee, dat vond ik niet leuk. Ze zei iets tegen mij waar ik niet tegen kon. Omdat ik veel op bed lag. En als ik niet van bed af kwam dat we dan het jaar daarop nog zo zouden zitten. Dus dat was even een dumper. Het was namelijk zo dat ik 2 a 3 x per week zelfs niet opstond. Dat ik gewoon op bed bleef liggen.

Nu (vorig jaar) was ik geminderd met de haloperidol. Toen verdween dat gelukkig. Toen stond ik wel (uiteindelijk) uit mijn bed op.

Maar dat was maar kort. Ik vind haar erg fijn. Ze is van mijn leeftijd. En ze vroeg me veel over wat ik vroeger leuk vond. En ze kende mijn oude kinderboeken. Mijn tv-series. De muziek. Echt heel leuk.

Nu kan ik echt heel goed met haar opschieten. Ik heb ook even een tijdje een invaller gehad omdat zij Corona had. Dat heeft heel lang geduurd. Ze heeft nu long-Covid.

Ik vertelde dat ik morgen naar de psycholoog zou. Maar dat ik een 'drukke' week had. Dus we hebben het afgezegd. Maar vanmorgen heb ik toch maar gebeld of ik toch terecht kon. Gelukkig kon dat.

Het gaat namelijk zo vreselijk rot. En ik ben nu helemaal gestopt met de quetiapine. Ik had teveel lichamelijke klachten. Ik moest veel overgeven en ben 12 kilo aangekomen in 1 jaar tijd. En mijn glucose is iets te hoog. Ze vonden het niet meer zo verantwoord om mij dat te laten gebruiken.

Na de laatste x 5 nachten overgeven in 1 week, ben ik overstag gegaan. Ik wilde stoppen.

Maar nu is mijn dwang nog erger geworden. 24/7 last van dwang met ademhalen. En steeds rare dingen doen met mijn keel.

En mijn hoofd. Oh jee, die is nog erger geworden.

Wat ik vannacht schreef op Twitter:

Het is weer zover. 4 u en moet straks naar bed. Maar mijn hoofd ploft. Het is niet ‘je #leeg voelen’ en ook niet #depressie denk ik. Maar het is iets wat nog erger is. Het is bijna niet te doen.

In 2006 begon ik me 'leeg' te voelen. Dat is een vreselijk gevoel. In mijn opname van toen zei ik eens tegen een vpk dat ik dat nog erger vond dat depressief zijn. En ik was mega depressief. Ze begreep het.

ik ben zo depressief geweest dat ik euthanasie wilde. Ik ben jaren chronisch-suicidaal geweest.

Ik snap ook niet dat ik nu niet dood wil. Het is wel zo dat áls ik vandaag dood ga, het goed is. Ik wil niet meer lijden.

Maar wat het in mijn hoofd is dat weet ik niet. En mijn hulpverleners ook niet. Ik weet niet of het depressie is. Wat ik wel weet is dat het vreselijk is. Ik kan het letterlijk voelen.

Mijn vorige psycholoog bij het team dacht ook dat het angst kon zijn. Nu ben ik bang voor mezelf. Bang voor eerst toen ik nog automutileerde en al die andere dingen. En het schreeuwen in huis en op straat. Helemaal uit mijn dak. Dat ik me letterlijk 'kapot' maakte.

En daarom ga ik naar de nieuwe psycholoog om te zien of we misschien EMDR kunnen doen om mijn angsten aan te pakken.

Ik ben moe. Ik schrijf later wel verder.

Groetjes, Alish 💜

Familie, je kan niet met ze, maar ook niet zonder ze.

Sorry, ik moet even klagen. 

Enkele opmerkingen van mijn vader de afgelopen weken.

Mijn vader vindt Twitter maar zonde van de tijd. Ik vind het belangrijk. Je kunt mensen steunen. Je kunt je mening verspreiden. Hij zei dat hij vroeger op de barricaden ging om te protesteren bij bv Albert Heijn.

Maar hier bereik je veel meer mensen.

 

Jammer dat ik nooit steun krijg van mijn vader. Ik mis mijn moeder 😢 ❤️

Ik weet dat ik het niet mag zeggen. Maar mijn vader is echt een klootzak. Maar ik heb niemand anders. En soms kan ik wel met hem lachen. Maar hij denkt echt alleen maar aan zichzelf en vindt zichzelf een ‘god’

Ik laat mijn vader nieuwe plaatjes uit de ruimte zien. Normaal is hij daar helemaal lyrisch over.

Eindigt het in God dat dat niet bestaat.

Hoezo ?

 

OMG hij houdt niet op !

‘Te veel mensen op de aarde’

 

Hou je bek ! 🤢

 

Word stront 💩 ziek van het gezeur van mijn vader. EEN ding vraag ik hem. 

Hij blijft doorgaan over van ALLES.

 

HELP ! Hij houdt niet op 🤢

Ik zeg tegen mijn vader dat ik nog wat van mijn moeders sieraden wil hebben om om te doen voordat hij dat naar de kluis brengt. ‘Als je er maar niet te veel uithaalt’ Tjee, nu durf ik niet meer. 😢 Was mijn moeder er nog maar.

Ben nog geen minuut bij mijn vader binnen. Ik vraag 1 ding. Gelijk weer Oekraïne. Klootzak. Dat zeg ik ook tegen hem. Maar niet te hard.

 

Ik zeg wat tegen mijn vader over een documentaire die ik gezien heb. Sorry voor het vloeken. Maar godverdomme 🤢 Wat een klootzak om zo te reageren tegen mij.

En over mijn neefje dat hij die eerder aldoor noemde als 'zij' en kloterige dingen over hem zei.

(Mijn neefje is Trans)

Bij het eten. Ik vertel mijn vader over een filmpje in Iran op internet. 

Gezeik over geloven en eindigt in het Koninklijk huis. Hoezo ? 

En dat wij ook jaren hebben gestreden.

Ik zeg alleen maar dat vrouwen het voor elkaar opnemen.

En vandaag kwam mijn thuisbegeleiding. 

We hebben het ook over mijn vader gehad. Wij hadden het erover dat vroeger toen we op vakantie gingen het meestal wel goed ging. 

We zijn een paarkeer samen op vakantie geweest en dat was altijd super cool.

Dan hadden we 1x ruzie. En de rest van de 2 weken was het altijd erg gezellig.

Ik vertelde dat mijn vader dinsdag bij de huisarts geweest was. Toevallig was zijn oude huisarts er die nu 2 jaar met pensioen is.

En hij heeft het met hem over mij gehad. En dat zijn huisarts (Was niet de mijne. Ik kon niet met hem opschieten) had gezegd dat ik iets heb dat (geloof ik) aangeboren was, en dat ik daarmee moest leren omgaan. 

Ik zei: 'Over autisme ?'Nee dus. 'Over Arfid ?' Nee dus. 'Over borderline ?' Nee dus.

Wat denken zij dan dat ik heb ?

En dat mijn vader zei dat ik maar eens met zijn huisarts moest praten.

Maar HOEZO ?

Ik héb al hulpverlening. 

En ik héb al diagnoses. En we zijn nu bezig met een autisme-onderzoek.

En vanavond weer:

Klootzak ! 

‘Nee, ik heb niks met mensen die op social media zitten’ Fuck toch op rotzak !

Altijd als ik een normale opmerking maak krijg ik gekloot terug !

Ik kan niet meer 😢

Ik kan niet meer. 

Als ik thuis ben ga ik eten bestellen.

Mijn vader kloot weer. Ik ga weg !

Hij wilde mij iets belangrijks vertellen. Ik hoorde dat wel, maar ik liep weg.

Ik deed alsof ik hem niet gehoord had.

En ik ging naar huis.

En maandag waren we bij mijn broertje.

Mijn broertje zat te zeuren dat mijn vader mij een paar x ergens heen moet brengen. HIJ moet nog 16.000 euro terug betalen aan mijn vader. Dat geeft mijn vader meer stress dan die paar bezoekjes. Gemeen !

Ik durf namelijk niet alleen ergens heen. Meestal gaat mijn thuisbegeleiding met mij mee.

Of anders mijn vader.

Zo ook vandaag. Ik moest om 13.00 bij een psycholoog zijn aan de andere kant van de stad.

Vroeger fietste ik overal heen. Maar dat durf ik niet meer.

Ik durf alleen nog maar alleen naar de GGZ aan de Hereweg te fietsen.

Dus mijn vader zou mij brengen met de auto. (Ik durf daar ook niet heen met de fiets)

Maar mijn vader was er om 20 voor 1 nog niet.

Dus ik belde hem. Bleek dat hij nog in de stad was. Hij was zijn portemonnee verloren bij de Mac Donalds. En het duurde nog wel een kwartier voordat hij bij mij was.

Dus ik hing op en heb afgebeld.

Belt mijn vader mij weer terug, dat ik daar maar even heen moest fietsen en dat hij daar dan ook kwam.

Wel lief bedoeld. Maar het probleem is juist dat ik dat niet durf.

Dus dat zei ik tegen hem.

Ik ben nu al bijna 23 jaar 'ziek' en nóg snapt hij er niks van.

Gisteren is hij meegefietst naar mijn huisarts. En ik heb tegen haar gezegd dat mijn vader echt hulp nodig heeft.

Dat we daar al bijna 2 jaar op zitten te wachten en dat het niet meer houdbaar is.

Dat mijn vader steeds scheld en vloekt.

Ik ben 2x mee geweest naar zijn nieuwe huisarts. En het was de bedoeling dat hij meer hulp zou krijgen. (Niet alleen van de POH-GGZ)

Maar meer intensief.

Maar goed. Mijn huisarts zou ook proberen het tegen haar te zeggen.

Maar ja, zij is weer eens op vakantie.

Oh ja, ik had al gezegd dat mijn broertje het niet goed vond dat mijn vader me overal heen brengt ?

Nu gaat mijn broertje met vakantie, en weet je wie er weer iedere dag naar de vissen toe moet om ze eten te geven ?

Mijn vader !

En dan zeuren over mij ?

Liefs, Alisha 💜

De diëtiste is geweest

 Vandaag was een drukke dag.

Al om 09.00 uur kwam mijn inval-thuisbegeleiding. 

Omdat mijn eigen begeleiding op vakantie was kwam een andere. Normaal komt ze om 11.15 u, dus dit was erg vroeg. Ze was al een keertje geweest, vorig jaar, maar dat wist ik niet meer tot ik haar zag.

Ze was zó druk. Dat ben ik niet gewend. Op alles wat ik liet zien, was het 'Oh wat mooi, en Oh, wat leuk.' Als ik ergens niet tegen kan is het dat wel. 

Omdat door alle vrije dagen mijn was opgelopen was, (Ik heb nog was in de wasmand liggen van vorig jaar zomer.) moesten wel met de was bezig. Ook de afwas moest gedaan en de planten hadden ook al zo'n 2 weken geen water gehad.

Dus ik liet haar de planten water geven, en ondertussen begon ik met de was afhalen. Daarna de was opgehangen. (Ik doe wel alleen de was in de wasmachine, maar heb hulp nodig bij het ophangen.)

En toen, 'Oh, wat heb je mooie sokken, en Oh, wat een mooie kerst-trui'.' 🤶 Irritatie alom. 😩

Daarna hebben we af gewassen. We hadden niet veel tijd meer. Maar ze zei dat we de hele afwas wel zouden doen. Dat lukt mij niet dus ik zei dat we maar een beetje zouden doen.

De afwas geeft mij zoveel stress dat we ook maar zo'n 1x per 3 weken afwassen. Ik gebruik altijd dezelfde bordjes en kopjes en bestek, als ik geen schone meer heb.

En kan je nagaan. Vroeger bij mijn ouders was een van mijn grote hobby's afwassen. Spelen met water. Wie wil dat niet ?

Daarna lekker naar bed gegaan. Gelukkig kon ik nog even slapen. Wel klote gedroomd. But what's new.

Toen kwam om kwart over 2 de diëtiste, ik dacht om kwart voor 2, dus dat was een 'bummer'. Veel stress in bed. Maar even op Facebook geweest.

We hebben gesproken, ze had niet actueel mijn etens-lijstje. (Die ik wel naar mijn huisarts had gestuurd, en zij die weer in de verwijsbrief).

Ze praatte heel erg hard. En ook dáár kan ik niet tegen. Ze was ook erg jong nog. (Ook daar heb ik niet zoveel mee).

Het was lastig voor mij om veel te vertellen. Ik ken haar niet. Ik heb geen vertrouwensband met haar.

Uiteindelijk zou ze mijn eetlijstje nog doornemen, en mij een voeding-advies mailen. En dan na een maand wil ze mij even mailen om te vragen hoe het gaat. Ik heb ook over Arfid gehad. Nou ja, ík dan. Zij reageerde daar niet echt op geloof ik. 

Ik heb haar en hun bedrijf ook op Linkedn opgezocht, en daar stond niks over Arfid op. Op de Facebook pagina van Over leven met ARFID hadden ze mij het advies gegeven in een gespecialiseerde diëtist die bekend is met ARFID.

Maar goed. 'S avonds had ik al een mailtje terug.

Goedemiddag Alisha,

Ik heb de voedingslijsten die jij hebt bijgehouden even doorgekeken, bedankt voor het bijhouden!
Omdat jouw voedingspatroon volgensmij erg afhangt van het moment en hoe jij je voelt lijkt het mij niet zinvol om een voedingsadvies op te stellen.

Wel heb ik in de bijlage een document bijgevoegd waarbij per productsoort is aangegeven hoeveel koolhydraten iets bevat. Het zou mooi zijn om te kiezen voor de producten met de minste koolhydraten. Wellicht dat dit document jou kan helpen met kiezen voor producten waar niet te veel koolhydraten in zitten, maar waar jij op dat moment wel zin in hebt.

Daarnaast zou het ook mooi zijn om te proberen om regelmatig te eten. Dit hoeven geen grote porties te zijn, dit kunnen ook kleinere porties zijn. Bijvoorbeeld om de 2 uur. Ditzelfde geldt ook voor het drinken. Het zou mooi zijn als het lukt om 1,5-2 liter te drinken per dag.

Mocht je nog vragen en/of onduidelijkheden hebben, dan hoor ik dit graag.

Heel veel succes!

Met vriendelijke groet,

diëtist Diëtheek

Maar ik heb dat een beetje doorgelezen, en dat is te ingewikkeld voor mij alleen. Dus ik ga morgen wel even met de GGZ hierover praten. 

Want alleen kom ik hier niet uit. En om de 2 uur eten of drinken lukt mij niet. Ik lig (als ik geen afspraak heb) 12 uur per dag op bed. En dan drink ik alleen maar 8 slokjes ontbijtdrank bij mijn medicijnen. En ook drink ik dan vrijwel niet omdat ik anders aldoor naar de WC moet, en ik dat vervelend vind.

Maar wel fijn dat mijn vader aan mij vroeg hoe het geweest was, Meestal vraagt hij niet naar zulke dingen. Ik liet hem ook wat over ARFID lezen. 

Ik schreef op Twitter:

Ik heb net mijn vader laten lezen wat ik denk dat ik heb. #Arfid Hij reageert ‘Ingewikkelde ziekte.’ En dat is het. Was mijn moeder er nog maar. Dan kon ik herinneringen ophalen enzo van vroeger. Dan bleek het wat duidelijker.

Tja, gelukkig kan ik morgen naar de GGZ.

Ik moet weer spuien.

Vanavond heb ik dit gegeten. Soort van aardappeldingetjes met appelen witlof. Héél klein beetje witlof. Meer appeltjes. Oh ja, ik vertelde haar dat ik tegenwoordig rauwkost koop. En dat ik afgelopen week 4 ienimini hapjes rauwkost had gehad. Daar was ze héél tevreden over. Dat deed me wel goed.

Een van de weinige dingen die ik lust.

Liefs, Alish 💜

Mijn eetstoornis Arfid



Morgen komt de diëtiste bij mij thuis. Ik zei dat (probeerde) tegen mijn vader. 

Bij de GGZ vonden ze dat ik dat wel tegen mijn vader kon zeggen, omdat hij mij mijn hele leven kent met mijn problemen met eten. Maar ik durf dat toch niet te zeggen. Hij begrijpt dat toch niet. Hij zei ook alleen maar ‘ Mooi.’

Ik denk dat hij denkt dat zij komt omdat ik overgewicht heb. Maar zij komt om mij te helpen met eten. Omdat ik last heb met rare kleuren van eten, de geuren die mij niet aanstaan. Dat ik bijna niks lust. Ik zei tegen mijn huisarts en de GGZ dat ik denk dat ik #Arfid heb. Een selectieve eetstoornis. 

Arfid

En een eetstoornis met drang naar eten. Ik heb nooit honger. Ik eet overdag (alleen als mijn thuisbegeleiding komt) niks. Alleen 8 slokjes ontbijtdrank voor mijn medicijnen 💊. En als ik ‘s avonds ga eten wordt er wat getriggerd in mijn hoofd. Dan kan ik niet stoppen. 

Ik ben 2 x eerder bij een diëtiste geweest. Ook 1 x bij #PsyQ. Maar die zei alleen maar dat ik minder koekjes 🍪 en ijs 🍦 moest eten. Toen werd ik nog zwaarder. Ook heb ik #BingeEatingDisorder #BED gehad. Ik weet niet of ik daar nu ook nog last van heb.

Ook komt morgen mijn eigen begeleiding niet. Er komt een invaller omdat zij met vakantie is. Maar die komt al om 09.00 uur. 😜 

En dan om kwart voor 2 de diëtiste. Ik heb haar al opgezocht op LinkedIn 😊

Ik vind het spannend. Ik durf echt niet ‘rare’ dingen te gaan eten.

Terwijl ik over heel wat continenten op vakantie ben geweest en daar ook at. 

Ik zou ook niet meer weten wat ik in het buitenland allemaal gehad heb.

Maar meestal kon ik wel kiezen. En sla 🥬 lust ik wel.

En dan moet ik ook morgen douchen.

Een hele drukke dag.

Maar eerst nog even een leuk avondje basketbal 🏀 

Liefs, Alish 💜

Een leuke avond gehad met mijn nichtje 💖

Dinsdag 3 mei

Ik ben met mijn vader naar een basketball-wedstrijd geweest en mijn nichtje van 11 ging ook mee.

Mijn vader eerst tja. Daarna gezeur.

Hij wil vroeg weg om mijn nichtje op te halen. En gezeur dat hij niet wilt wachten omdat ze nog aan het eten zijn. Hij wil haar wel ophalen, maar dan moeten we gelijk weg.

Nu gaat hij uit protest op de bank liggen. Omdat ik tegen hem zei dat hij had gezegd dat we later weggingen. 

 

Wat een gevloek heb ik al weer gehoord in die uur dat ik daar ben.

In de auto toen we mijn nichtje hadden opgehaald. Ik vraag haar of ze het leuk vindt om 12 te worden of dat ze het nog niet echt leuk vindt.

Ze zegt dat het spannend is, omdat als je 12 bent en in de puberteit, dat je je dan anders gaat voelen. Ook door hormonen enzo. En dat ze bang is om zich niet meer goed te voelen. 

Ze heeft namelijk een trans-broertje van 14 en die al een paar jaar ernstig depressief is. Ik vind dat zeer jammer. Een kind moet zich nog niet zorgen hoeven te maken over zulke dingen. Maar het is wel de realiteit.

Bij basketball. 🏀 

Mijn vader zet de auto altijd erg ver weg, dus moesten we lang lopen. Omdat ik altijd langzaam loop, liepen we ver achter mijn vader aan. Ook komt dat omdat ik 20 kilo ben aangekomen. Ik heb ernstig overgewicht nu. 

Ik zei tegen haar dat mijn vader altijd voor mij aan loopt. Hij zal nooit wachten. Ook vroeger toen mijn nichtje en mijn neefje wel eens meegingen liep hij ook altijd ver voor ons aan. Ik voelde me altijd erg verantwoordelijk voor hun. Maar mijn vader, ik weet het niet. Ik zei dat tegen haar. Ik geloof dat ze dat maar raar vond. 

We hebben heel fijn gepraat. Ik vond het leuk.

Bij basketball gingen we zitten. We hadden wat drinken bij ons. Zij kreeg een blikje van mijn vader. Ik zei dat ik bijna niets gedronken had en ook niet zoveel durfde te drinken, omdat ik daar niet naar de WC durfde.

Ik zei dat omdat ik 'zo dik' geworden ben, en dat ik me daarvoor schaam. Dat ik met mijn lijf niet voor iedereen langs durfde.

Zij was zó lief. Ze begreep mij, een meisje van 11 jaar. en ze ging allemaal positieve dingen aan mij zeggen. En ik vertelde haar over mijn eetstoornis, dat ik denk dat ik Arfid heb, en dat ik eerdaags naar een dietist ga. Dat vond ze hardstikke goed van mij. Ze kent mij ook alleen maar als 'overweight'.

Ik liet haar foto's zien van vroeger. Ook een foto van toen ik nog basketbalde. Ze schrok gewoon. 'Was je zo slank ?' zei ze ?

Yep, ik was altijd erg slank. Ik was juist te dun. Mijn moeder dacht wel eens dat ik anorexia had. Ik werd pas dikker toen mijn opa was overleden. En ik helemaal crashte. Toen heb ik ook een 'andere' eetstoornis gehad.

Bij de wedstrijd was het ook erg gezellig. Ze zat naast mijn vader. En die schreeuwt enzo altijd zo veel. Ze zei tegen mij 'Ik kom hier voor mijn rust.' Hihi 😂 Ze zei er ook wat van tegen mijn vader. Die zei tegen haar dat hij dat ook niet moest doen.

Dat zou ik dus nooit tegen hem zeggen. Dan krijg ik de wind van voren. Dan zou hij zeggen 'Je hoeft niet naast me te zitten ! Je hoeft niet mee !'

Meestal ga ik ook (we hebben meerdere plekken) dan met een plek ertussen zitten.

Na basketball.

Bij mijn broertje.

 

Het gaat weer over Joden, katholieken, moslims enzo. En rascisme en hoofddoekjes en imbecielen.

 

Ik denk (wat ik niet zeg), 'Ik ben doodmoe van die klootzakken.'

 

Oh ja Oekraïne komt ook weer terug. 🇺🇦 

 

Familie dingen zijn moeilijk.

 

'Ik zeg wat.' 

 

Mijn vader ‘We hebben het niet over je moeder. Je moeder is er niet meer.’

Klootzak, dat is mijn moeder. Ik haat hem nu weer !

 

Mijn broertje zegt dat Rusland trekkers gestolen hebben van Oekraïne. Mijn vader lacht en zegt ‘Natuurlijk !’

 

Op Twitter schreef ik:

Vanavond de leukste avond gehad in maanden met mijn nichtje. En een kut avond met mijn vader. Gelukkig overwint mijn nichtje.

 

Mijn vader is oorlogsslachtoffer.Dus hij heeft zijn streken. Maar om dan te lachen om de oorlog in Oekraïne en Rusland gelijk te geven vind ik een doodzonde. Ik weet dan wel niks van de geschiedenis, maar ik keur het af.

Woensdag 4 mei.

Mijn nichtje is jarig.

Ik had cadeautjes voor haar gekocht. En ik had leuke flamingo 🦩 sokken voor haar gekocht. Maar ik kon ze niet weer vinden. Ik had ze aan mijn thuisbegeleiding laten zien. Maar terugvinden konden we het niet. (nu blijkt later dat ze nog in de doos zaten. Nog helemaal dicht. En dat ik alleen het plaatje op internet aan mijn thuisbegeleiding had laten zien) 😂

Ook heb ik een cadeautje van mijn moeder voor haar meegenomen. Mijn moeder is vorig jaar overleden en zij kreeg regelmatig een knuffel op hun 2-wekelijkse vrijdag middag. Dan hadden ze een leuke middag waar je ook een presentje kon winnen. Dat waren heel vaak knuffels.

Een knuffeltje had ze bedacht voor mijn trans-neefje. Die hebben we vorig jaar na haar overlijden gegeven.

Maar we hadden geen knuffel aan mijn nichtje gegeven.

Daar heb ik me altijd schuldig over gevoeld.

Dus ik had een mooie uitgezocht. En ze was er zeer blij mee. Ze zei 'Ik begreep al niet waarom ik geen uit mocht zoeken.'

Ik zei tegen haar dat we deze een jaar bij ons thuis wilden hebben en dat het nu de tijd was om het aan haar te geven.

Ze heeft het met alle pakjes uitgepakt. Haar vriendinnetje was er ook. En ze heeft alles bij elkaar neergezet.

Hieronder de foto.

Bij mijn broertje.

 

Eerst is het gezellig. En ik durf ook wat te zeggen.

 

De woorden klootzak en gvd komen alweer voorbij. (mijn vader)

 

Hij weer tegen mij als ik even wat zeg, ‘Daar ga ik niet met jou over in discussie’ Wat een zak.
Alles gaat bij hem altijd over geld. 

 

Nu durf ik niks meer te zeggen.

Dus ik hou me maar zo stil mogelijk.

Verder was het gezellig. Mijn vader ging weg en ik bleef. Mijn broertje zou mij terug brengen. Er kwam nog meer familie. Ondanks dat het 'veilig' is, vertel ik niet veel. En zij denken net zo over de 'oorlog' als ik.

Voor de dodenherdenking is iedereen weer weg, en wij blijven daarnaar kijken.

Mijn nichtje wou niet naar de koning kijken, dus zetten we tv Noord erop. Gewoon in de stad. Vroeger ging mijn vader daar ook altijd heen. Maar al heel lang niet meer. Ik denk dat hij het er daar moeilijk mee heeft omdat hij zelf ook oorlog slachtoffer is.

Hij is als kindje van 1 jaar in de oorlog vanuit Amsterdam met de boot naar Groningen in een pleeggezin gezet. En daar heeft hij het tot op de dag van vandaag moeilijk mee.

Wat dat betreft zijn mijn broertje en ik, 2 e rangs oorlog slachtoffers.

De volgende dag bleek dat in Groningen de herdenking een paar minuten te laat was. 😂

Het waren leuke uren met mijn nichtje.

Ik kan er op terug kijken dat ik me even oké voelde.

Tot de volgende keer.

Liefs, Alisha 💜💖

Weer een moeilijke nieuwe week 😞 Mijn vader doet altijd zo raar.

​

Een mooi boek gelezen ‘Yemma’ van Mohammed Benzakour

En weer een boek uitgelezen 📕 

‘Yemma’ van ‘Mohammed Benzakour’

Zo herkenbaar, een leven in een verpleeghuis. Zo mooi geschreven.

De liefde van de zoon voor zijn moeder lees je op iedere bladzijde. ❤️

Zo is te lezen dat instellingen in Nederland nog steeds niet ingesteld zijn op mensen die niet van origine uit Nederland komen. En die ook nog eens analfabeet zijn. 

Het mooiste boek dat ik in tijden heb gelezen. Schrijver en zoon Mohammed Benzakour  ✍️

Mijn moeder heeft ook in een instelling gewoond en er zijn ook situaties die ik mij herken helaas.

Ik heb dit verhaal op mijn LinkedIn pagina gezet en de schrijver getagd. Toen kreeg ik een berichtje terug. 

Zo mooi. 😊

Liefs, Alisha 💜