Wat is het leven met een depressie ?

Dit is een verkeerde openingstitel.

Met een depressie heb je geen leven. Je bestaat en verder is dat het.

Hoe zien mijn dagen eruit ?

Ik word vroeg wakker gemaakt door mijn kat. Dan wil ze om half 6 al eten en naar buiten. dat doe ik dus niet.
Dan tegen 8 uur maakt ze me weer wakker en geef ik haar eten en doe ik haar naar buiten. Ondertussen maken mijn konijnen een mega lawaai, haha. Zij willen ook wat.
Dus zei ook wat aandacht en lekkere snoepjes.

Ondertussen heb ik mijn medicatie al gehad. Dan is het dus een half uur wachten tot ik wat rustiger word in mijn hoofd.

Dan weer terug naar bed. Als ik tenminste niet ergens heen moet of de thuiszorg komt.
Zij komt op maandag en donderdag morgen. Daarna ben ik gesloopt en lig in coma op bed.
Verder ga ik naar de huisarts, gemiddeld iedere week, en mijn cesartherapeut. En 1 keer in de week zwemles geven.
Dat was het wel zo ongeveer.
Oh ja, ook nog naar de apotheek en boodschappen doen.

Er zijn dagen dat ik niet eens naar buiten kom. Logisch, ik heb ook nog buitenangst. Ongeveer zit ik 23 uur per dag binnen inhuis.
Tevens zijn er dagen dat ik niet eens een mens spreek. Alleen maar mijn dieren. Die ik koester tot op het bot.

Dieren doen je geen pijn, mensen wel.

Overdag doe ik mijn konijnen 's middags even uit de kooi en rond een uur of 4 even weer in de kooi. Dan sta ik rond half 7 op en dan begint mijn dag.
's Avonds is het enige moment dat ik me een beetje beter voel.

Ik kan je vertellen dat het bestaan met een depressie een XXXX is.

Je kunt niks. Je voelt je altijd maar kut. Je bent vrijwel altijd alleen, maar dat is fijn.
Zelfs een afwas lukt niet. De was ligt dagen in de wasmachine.
Die haal ik eruit als de thuiszorg komt. Omdat ik altijd maar bang ben. En 's avonds een beetje chil.

En dan begrijpt niemand je ook nog. Alleen een paar goede vrienden die ook in de psychiatrie zijn beland.

Dat is maar goed ook.

 

Maar een béétje begrip zou veel schelen.

 

Alish.

Onestat

Prins Claus

Mijn toenmalige psycholoog zei eens tegen mij wat Prins Claus vertelde.

Zoals Prins Claus zei, 'Een depressie is het ergste wat ik ooit gehad heb'.
En die man heeft veel ziektes gehad.

Zeer teleurstellende bericht terug

*bewerkt 2015

 

Noem je dit een doodsvonnis ? Ja dus.

 

Je zal maar een depressie hebben. En niet behandeld mogen worden. maar wel 150 euro per maand moeten betalen.

 

Nu zijn er nieuwe veranderingen geweest maar Lentis bleef mij maar niet behandelen en naar me luisteren en het UCP heeft mij weer teleurgesteld.

Daar zal ik nog over schrijven. Daartoe ben ik nu niet in staat.

 

Tja, ze willen graag dat je triggerrrrrrrrrrrrrrrrr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zm pleegt, dan zijn ze gewoon van je af.

 

Ze willen niks in mensen investeren waar ze een beetje moeite voor moeten doen. 

 

Dus dat wordt weer een klacht indienen. Nu maar bij de zorgverzekeraar en de minister van VWS.

Mijn reactie op de afwijzing voor behandeling

*bewerkt 2015

2012

 

Mijn reactie op de afwijzing voor behandeling: 

Hierbij reageer ik op uw afwijzing van 1 november 2011, voor behandeling voor mijn depressie.
Ik heb een uitgebreide brief naar u gestuurd met de vraag. Na 3 maanden met hoop wachten van uw antwoord dat ik wel een second opinion kon krijgen krijg ik uiteindelijk toch een afwijzing. Dit is niet alleen een teleurstelling zoals u schrijft. Dit is mijn vonnis.

Pas na een trigger ben ik echt ziek geworden. Mijn opa heeft zelfmoord gepleegd. Voor die tijd heb ik redelijk kunnen functioneren in een gewone baan. En borderline begint toch rond je 19e en dooft uit na je 30e ? Bij mij zijn de borderline trekken begonnen na mijn 30e.

 

Ik krijg een idee omdat ik trekken van borderline heb ik dus geen gedegen behandeling tegen mijn depressie mag hebben. Waarom is dat ? Ik heb als AD de volgende middelen gebruikt:

Paroxetine, remeron (daar moest ik mee stoppen omdat ik daar in korte tijd erg suïcidaal van werd, anafranil, sertraline, al deze middelen gaven niet het juiste effect en moest ik mee stoppen.

 

Ik las in de brief naar heer K van het FACT dat de vraag was om eventueel lithium te kunnen proberen en clozapine (Voorstel van de psychiater uit een publieksavond over suïcidaliteit). Dat was niet de vraag van mij. Mijn vraag is een gedegen behandeling van medicatie tegen mijn depressie. En angst en dwang.

Ook heb ik gehoord van mijn psychologe dat het UCP tegen Lentis heeft gezegd dat het UCP voldoende aan mijn klachten hebben gedaan. Maar dat is niet zo.

 

1. De depressie is als volgt behandeld.

Mijn anafranil is in het UCP geminderd voor mijn maagklachten. Uiteindelijk zijn we na maanden weer omhoog gegaan.

Na een zeer moeilijk gesprek met mijn toenmalige pb'er zag ik het niet meer zitten en omdat ik nog zo depressief was ben ik daar ook maar mee gestopt. Na zoeken op internet las ik namelijk dat een weekdosis van anafranil al genoeg was om op de IC terecht te komen. Dus gevaarlijk. En aangezien ik nogal automutileer waaronder ook met medicijnen durfde ik niet meer met anafranil te beginnen. Het zijn geen TS'en geweest. Maar wat uiteindelijk er wel toe kan leiden.

Na overleg met de angst- en dwang arts is er mij voorgesteld om weer met anafranil te beginnen, maar aangezien dat voor mijn dwang niks deed en ik het middel te gevaarlijk voor mij vond heb ik gekozen voor sertraline. In eerste geval heeft het wel wat tegen mijn agressie gedaan. Ik ben begonnen met sertraline eind april of begin mei 2010. Vanaf juni t/m half juli ging het 'redelijk'. Ik durfde zelfs weer een beetje buiten te zijn. Daarna werd ik half juli weer mega depressief en heb ik in augustus maar weer moeten stoppen met dit middel. Aangezien het geen zin heeft om een middel te gebruiken waar je wel bijwerkingen van hebt maar geen positieve bijdrage aan de depressie vermindering. Óf toch ? Ik wist het niet.

Toen heeft het UCP maanden na ontslag het advies van fluoxetine gegeven.

Huidige medicatie :
Tranxene, 4 keer daags 10 mg, 3 keer daags Ritalin 10 mg, en sinds juni fluoxetine, waarvan nu op 60 mg.

Terwijl mijn gestarte medicatie van fluoxetine in juni niet het gewenste resultaat heeft en eigenlijk veel klachten alleen maar erger heeft gemaakt.

Terwijl mijn depressie meestal 's avonds handelbaar was is met het starten van de fluoxetine de depressie ook 's avonds toegenomen. En de depressies erger werden maar toch doorzetten met dit middel aangezien het mijn laatste AD is. Na 5 middelen wordt er toch gestopt ?

Uiteindelijk van 20 mg naar 60 mg gegaan.

 

Tevens zijn mijn angstklachten zeer verergerd waardoor ik nu sinds juni al vrijwel helemaal niet meer buiten durf te zijn. Nu moet ik zeggen dat ik nu wel ergere manies heb. Daar leef ik op. Heel soms 10 minuten tot een uur dat ik echt helemaal wild ben en daarna wegzak in een nog ergere depressie. Ik heb nu wel uppers maar de downers zijn verergerd.

 

2. Mijn angstklachten zijn niet behandeld.

Na bijna een jaar na binnenkomst, 2010, durfde ik eindelijk in de deuropening te staan bij de tuindeur en na een maand of zo stiekem even buiten zitten. Verder kwam ik nooit voor mijn plezier buiten. Ik heb teveel angst daarvoor. Deze zomer ben ik welgeteld maar 3 uur per week overdag buiten geweest voor een ritje naar Lentis, het AC of mijn ouders. Alleen in de buurt. En pas na 7 uur 's avonds even in de tuin.

3. Mijn dwangklachten zijn ook niet behandeld.

 
De verdere behandeling zal uiteindelijk op een andere plek moeten, dat weet ik ook wel. Maar een behandeling krijg je bij het FACT niet. En voor therapieën moet je stabiel zijn en dat ben ik nog niet genoeg. Maar daar is de Tranxene o.a.voor.

Ik had gehoopt dat het deze kliniek een expert was op het gebied van depressie. Dus zal ik uiteindelijk na meer dan 1,5 jaar op vervolgbehandeling wachten, wat belooft was,  eerst naar het IZZ moeten voor behandeling tegen mijn depressie. Als ik aangenomen wordt. Dan voor mijn angstklachten naar het UMCG of utrecht. Dan stabiliseren in het IZZ en dan naar het UMCG of utrecht voor mijn dwangklachten. Aangezien ik niet op de website heb gelezen dat ze in het IZZ hier wat aan doen.

Dus heb ik nog een lange weg te gaan. En dat met mijn reisangst.

Het spijt me voor mijn teleurstellende reactie, maar ik begrijp het allemaal niet.

 
Met vriendelijke groet,

Brief geschreven naar een psychiatrische instantie. 3 augustus 2011

*bewerkt 2015

2011

 
Een brief geschreven naar een instantie

 

Betreft: vraag om behandeling voor mijn depressie

Ik ben in behandeling geweest op een behandeling afdeling, en daarna ben ik naar dagbehandeling gegaan. Ik zou doorverwezen worden naar het centrum voor Klinische Psychotherapie in zuidlaren. Echter de kliniek werd net gesloten en voor dagbehandeling was ik te 'slecht'. Niet goed en stabiel genoeg. Dus weg behandeling.

Uiteindelijk naar het FACT verwezen. Daar kom ik geen stap verder. Sinds vorig jaar augustus ben ik daar ook weer in 'behandeling ?' en ben alleen maar achteruit gegaan.

Mijn voorgeschiedenis: borderline trekken, PDD-NOS trekken, depressief, OCD

Gebruikte medicijnen in deze volgorde:

Huidige medicatie :
Tranxene, 3 keer daags 10 mg, 2 keer daags Ritalin 10 mg, en sinds 8 weken 1 keer daags Prozac 20 mg (maar daar merk ik nog niks van).

De gebruikte antidepressiva hadden niet het gewenste effect. Waardoor eerst de paroxetine gestaakt werd. Daarna remeron, maar daar werd ik erg suïcidaal van en moest gelijk mee stoppen. Wel bleef ik 15 mg houden voor het slapen.

Daarna ben ik maanden zonder geweest en uiteindelijk aan de anafranil begonnen.

Toen ben ik het vertrouwen in medicijnen verloren en gaan 'rommelen' met de medicijnen. Wel altijd heb ik het eerlijk verteld. Dan weer geminderd, dan weer gemeerderd. De antipsychotica hebben ervoor gezorgd dat (aangezien mijn maag vrijwel niet werkt) ik steeds moest overgeven.

Na een zeer moeilijk gesprek met mijn toenmalige pb'er zag ik het niet meer zitten en omdat ik nog zo depressief was ben ik daar ook maar mee gestopt. Na zoeken op internet las ik dat een weekdosis van anafranil al genoeg was om op de IC terecht te komen. Dus gevaarlijk. En aangezien ik nogal automutileer waaronder ook met medicijnen durfde ik niet meer met anafranil te beginnen. Het zijn geen TS'en geweest. Maar wat uiteindelijk er wel toe kan leiden.

Na overleg met de angst- en dwang arts is er mij voorgesteld om weer met anafranil te beginnen, maar aangezien dat voor mijn dwang niks deed en ik het middel te gevaarlijk voor mij vond heb ik gekozen voor sertraline. In eerste geval heeft het wel wat tegen mijn agressie gedaan. Ik ben zelfs 1 keer 5,5 week zonder am geweest en dat was in jaren niet gebeurd. Maar ik werd zeer nerveus van het middel en we zijn van 200 mg naar 150 gegaan. Ook heb ik vanaf het begin diarree gekregen, een kaakklem (mijn kaken zitten constant ontzettend op elkaar), ik krijg ze moeilijk van elkaar, en een koude neus. Deze klachten heb ik tot op heden nog steeds. Natuurlijk kunnen het ook allemaal zenuwen zijn maar het is wel toeval dat ze begonnen zijn na het starten met sertraline.

Ik ben begonnen met sertraline eind april of begin mei 2010. Vanaf juni t/m half juli ging het 'redelijk'. Ik durfde zelfs weer een beetje buiten te zijn. Daarna werd ik weer mega depressief en ben ik augustus maar weer gestopt met dit middel.

Dus vertrouwen in de medicatie heeft een ontzettende deuk opgelopen. Vanaf oktober ben ik mega depressief geworden. Maar ik mocht geen medicijnen van de psychiater van Lentis. 'Niet nodig.'

De weinige gesprekken bij de psychiater van lentis gingen steeds op een vervelende manier. Van 'wat doe jij hier bij het FACT', en 'waarom ben je in hemelsnaam naar ons toe verwezen', en 'wat jij wilt, daar zijn wij niet voor', en 'therapieën krijg je niet, dat moet je zelf allemaal maar uitzoeken'.

Ondertussen was mijn huisarts langdurig ziek en moest ik naar de huisarts van mijn ouders. Hij heeft tot 2 keer toe een verwijzing gevraagd voor behandeling naar het UCP. Maar nooit antwoord op gekregen. Toen ben ik zelf maar met de brief heengegaan en een gesprek gehad. Maar antwoord dat ik in ongeveer 2 weken zou krijgen nooit gehad.

Toen mijn eigen huisarts uiteindelijk in februari ongeveer weer begon heeft zij bij Lentis aan de bel getrokken. Gebeurde nog niks.

Toen heeft zij de SPV'ster uit haar praktijk aangesproken en die kent mijn vorige behandelaar van PsyQ uit 2009. Die heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat er eindelijk eens naar mij geluisterd werd.

Er is overleg geweest met het UCP. Die gaf als reactie prozac. Terwijl Dr. X mij al gezegd had in 2009 dat, dat middel geen optie was en eerder zat te denken aan lithium. Dus wie moet ik nu nog geloven ?

Dus zou ik een intake krijgen in zuidlaren voor weer een second opinion. Tot op heden, 9 weken geleden blijkt de brief nog steeds bij lentis liggen na weer eens een misverstand van de verpleegkundig behandelaar.

Ik heb nu eindelijk maar toegegeven voor zuidlaren maar ik wil het liefste in het UCP. Als ik in zuidlaren zit zal ik iedere dag naar huis moeten, dus 2 keer een uur reizen. Om het contact met de stad en mijn huis te houden. Ik heb een tijd in Winschoten bij Lentis gezeten en het heeft een jaar geduurd voordat ik weer kon wennen aan in groningen zijn. Tot op heden durf ik nog steeds de stad eigenlijk niet meer in. Ik heb de zorgverzekering ook aangeschreven voor een taxivergoeding om iedere dag naar huis te gaan omdat het openbaar vervoer mij te veel prikkels geef. Waardoor het automutileren blijft doorgaan door de spanningen.

Nog een reden om niet naar zuidlaren te gaan. Tevens heb ik een kat waar ik voor zorgen moet.

Omdat het alleen voor de instelling van de medicijnen gaat. Nu is mijn vraag of de instelling van de juiste middelen bij u op de afdeling kan. Op de andere afdeling kan ik niet meer terecht. Ik snap niet waarom ik daar niet meer (werd mij 1 augustus letterlijk gezegd door de verpleegkundig behandelaar van lentis) welkom ben. Maar goed, hij heeft wel vaker wat gezegd wat niet waar was. Ik heb ze nooit wat gedaan.

Maar misschien om de brieven die ik geschreven naar ze heb ? Omdat ik erachter kwam dat in mijn dossier behoorlijk wat fouten en misverstanden stonden. Dat wilde ik veranderd hebben. Er mogen geen fouten in een dossier staan.

De verdere behandeling zal uiteindelijk op een andere plek moeten, dat weet ik ook wel. Maar een behandeling krijg je bij het FACT niet. En voor therapieën moet je stabiel zijn en dat ben ik in den verre niet.

Maar dat is voor de toekomst. Mijn depressie staat voorop. De depressie is de eerste 30 seconden of minuut als ik 's morgens wakker wordt weg en dan komt het. Dan denk ik, 'Wat is er nou ?' En dan komt alles weer terug.

Ik lig nu van 2 uur 's nachts tot 17.00 of 20.00 uur op bed.

De Prozac doet nog niks. De psychiater zei eerst, dat het 6-8 weken moet inwerken, toen zei hij 4-6 weken en nu zegt de verpleegkundig behandelaar 10 weken.

Zij weten het ook niet vandaar de doorverwijzing.

Zelf heb ik het idee dat ik tevens een soort van bipolaire stoornis heb. Ik heb het aan de psychiater van FACT uitgelegd en hij begreep wat ik vertelde. Ik heb namelijk een programma gezien op tv een documentaire over 'Het onderbroken leven van Evan.'

Dit jongetje werd al op 10 jarige leeftijd gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis.

Vrijwel alles wat er in die documentaire werd laten zien over hem herken ik. Het dood willen al op jonge leeftijd, bij hem al op 5 jarige leeftijd, bij mij vanaf mijn 12e periodes. De blik in zijn ogen. De dingen die hij tegen zijn familie zei over 'ik wil dood', wat ik niet deed tegen mijn ouders, maar dat wel op straat zat te gillen al vanaf die leeftijd.

Mijn moeder is in 2004 ook gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis. Heb ik gelezen in een brief die daar of bij mijn vader lag.

Dus ik denk ook niet dat de borderline gewoon maar bestaat, er is meer aan de hand. Het is niet voor niks dat ik jaren 'goed' heb gewerkt in het UMCG op het laboratorium. Pas na een trigger ben ik echt ziek geworden. Mijn opa heeft zelfmoord gepleegd. Na een opmerking van mij. In de bezorgdheid van mijn oma. Maar hij was zeer depressief dus ze zeggen dat, dat niet mijn schuld was.

En als ik terug denk vanaf mijn 19e, toen heeft mijn moeder een hersenbloeding gehad. En vanaf die tijd ben ik van een verlegen en stil meisje en teruggetrokken veranderd naar een mega aandachttrekker.

Je kunt gewoon spreken van het hele schooljaar manisch geweest zijn, en in de vakanties was ik altijd uitgeblust. Dat kan ook overspannenheid zijn geweest maar heb heel wat depressies gehad in die periode. Het hele jaar door. Dat was op school op mijn beroepsopleiding ook heel duidelijk. Ze vonden me druk en ik deed te veel. Was zo',n 16-18 uur per dag bezig. En dat jaren lang. En kwam regelmatig uithuilen bij de leraren omdat het me teveel was. Dan had ik weer een slechte periode. En dan jeetje, wat een energie.

Nu ook op het activiteitencentrum, kom huilend en stil binnen. Na een tijdje kan ik praten en soms komt er een spraakwaterval. Maar ik weet nu na een gesprek met mijn begeleidster dat ik dat eigenlijk doe om maar even niet te hoeven denken.

Dat deed ik op school al en ook in mijn 2 voorgaande opnames. Ik kan het nu terug beredeneren.

 

En wat bleek uit de documentaire dat bij de bipolaire stoornis niet de manies en daarop volgende depressies voorop hoeven te staan. Maar dat ook de depressie op de voorgrond kan blijven staan. Dat is sinds 1999 begonnen en daar ben ik nooit meer uitgekomen.

Ik vraag u alstublieft of mijn medicijnen instelling bij u op de afdeling kan. Dan zit ik niet te ver van huis wat mijn grootste struikelblok is. En aangezien ik geen vertrouwen heb in Lentis. Ik ben al vanaf november bezig om ergens anders in behandeling te komen maar nog niks gelukt.

Het enige wat wel goed is bij  lentis is de mevrouw die ongeveer 1 keer per week een half uurtje komt praten en wat helpen.

De vorige mevrouw is weggelopen bij mij toen ik een paniekaanval kreeg. Die komt niet meer dus.

Ik weet dat ik nog een hele lange weg te behandelen heb. Maar de eerste prioriteit is de depressie. Voordat ik in Winschoten kwam heb ik een jaar op bed gelegen, nu al 4-5 maanden. Soms kom ik er overdag uit. Maar dat wordt steeds minder. Ik vraag het u nogmaals te overwegen.

 

Ik heb geen vertrouwen in Lentis, dit is mij te vaak geschonden. Niet luisteren, in Winschoten was het nog erger. Steeds maar de verkeerde dingen zeggen en mij niet geloven wat ik zeg. En al helemaal mij niet serieus nemen.

Met vriendelijke groet,

Het onderbroken leven van Evan Scott Perry

Met mijn maatje een super documentaire gezien. @dokumentncrv . Ik had hem al gezien en vind hem zeer ingrijpend.
Ik heb hem vorig jaar al gezien en met de psycholoog en psychiater over gehad. Vandaar dat ik denk dat ik ook een bipolaire stoornis erbij heb. Ja bij al die andere, haha. (wrang)
Het lijkt alsof ik mezelf zie. Alleen gebeurde dit bij mij niet op 5-jarige leeftijd maar op 12 jaar.


RIP Evan

http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GSln=perry&GSfn=evan&GSmn=scott&GSbyrel=all&GSdyrel=all&GSob=n&GRid=40248970&df=all&

Sorry in engels.

Boy interrupted.

"Boy Interrupted" tells the story of an emotionally unstable kid whose parents loved him -- but it wasn't enough

Evan Scott Perry suffered from bipolar disorder which led to his suicide at 15

His parents, the filmmakers, ask the eternal question, "Why?" and retrace the youth of the beautiful boy who liked to say, "Die." Who liked to play at killing himself...hanging himself. A boy who, at the ridiculously young age of five, spoke plainly, muttered matter-of-factly, about the act often referred to as the most selfish of them all. And so the record-keeping began. And the Prozac. And the reminiscences about the uncle who'd committed suicide at 21.

Listening to Dylan, Nirvana, Neil Young. Songwriting - a nine-year-old with a guitar and a threatening tone that touted morbidity, mortality and self-mutilation. Poems and plays of darkness and, again, of dying. Dante in the body of a boy. Not since the much-heralded Capturing the Friedmans has a family been so rawly exposed through evidence caught by the family itself, positioning the parents as both participants and observers in the emotional rollercoaster that is watching their own child choose a path of self-destruction. The only factor of the film that prevents it from being totally debilitating to the viewer is the film's impressive impartiality, the seeming objectivity of the parent filmmakers who would be excused for existing in a state of trauma and grief, but who maintain their composure to commit to the telling of the story of their lives.

This documentary is the stuff of nightmares for any parent: Evan Scott Perry started talking about suicide in kindergarden. He was obsessed with jumping out a window. "Put him in his room for a time out, it's like Keith Moon in a hotel room," says his dad of the impossibility of disciplining him. "He lacked emotional shock absorbers," reports his older half-brother, Nick. Cobbled together from extensive footage that ranges from hysterically funny to heartbreaking, 2009 Sundance film "Boy Interrupted" tells the story of a precocious but emotionally unstable kid who had all the support and encouragement in the world but still managed to slip from his parents' grasp, killing himself at the age of 15.

Created by his filmmaker parents, Dana and Hart Perry, "Boy Interrupted" is a depressing film, but it's also a smart, thoughtful and informative glimpse at a short life that sheds light on how tough it can be to recognize and effectively treat a kid. Most of all, the Perrys' documentary demonstrates that the biggest obstacle for parents is often a teenager's insistence on appearing normal and fine when he or she is a mess inside. Getting at the truth and providing a welcoming sounding board for your kid, as painful as that process can be, begins to look like the most important goal for the parents of any teenager.


Evan Scott Perry.
Born 1990. Died 2004. At the age of only 15 years.

May you rest in peace now.

Meer foto's.

Even een klein log

Vanavond weer naar zwemles geweest. Ik geef al zwemles vanaf mijn 19e. Ik vind het zeer leuk.

Natuurlijk weer een rotopmerking van iemand. 'Ja je bent moe omdat je altijd op bed ligt, en je hebt structuur nodig'. Dat kunnen alleen maar mensen zeggen die niet weten wat depressief zijn is. Bovendien ben ik 6 weken ziek geweest en kon mijn bed bijna niet eens uit.

Structuur heb ik niet, nee, waar zal ik dat weg moeten halen ? Geen werk meer. Volledig in de WAO. Mega angsstoornissen waardoor ik bijna niet naar buiten durf. En mega depressief. Wat je heel inactief maakt.
'Ga dan wat doen', zeggen onbenulligen.
Als je depressief bent is alles teveel. Zelfs een kopje afwassen lukt al niet. Je bent al blij als je op gezette tijden even naar de WC kan. Want zelfs dat doe je bijna niet meer.

Hoe is dit gekomen ?

Het leven was leuk.

Echter sinds 1999 ben ik continue depressief geworden na een zeer zwaar trauma voor mij. Mijn geliefde opa heeft triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr








zelfmoord gepleegd. En sindsdien ben ik ziek geworden.

Al was ik al vanaf mijn 8e erg gevoelig en ben veel gepest. Wat niet in je koude kleren gaat zitten. En vanaf mijn 9e een fantasie-wereld ontwikkeld. Vanaf mijn 12e begonnen de depressies. Toch heb ik me tot 1999 redelijk goed staande kunnen houden.
Ik had een goede baan als medisch analist in een groot ziekenhuis, sportte veel, had vrienden, gaf zwemles en was eigenlijk altijd vrolijk. Iemand zei wel eens tegen mij 'Jij lacht ook altijd he ?'
En ja hoor, wat had ik een lol in mijn eentje vaak. Zomaar op straat dubbel liggen van het lachen omdat ik weer eens voor een groen stoplicht stond enzo.
Zal het maar niet uitleggen. Dat snap je toch niet.

Achteraf bleek er toch wat aan de hand te zijn. Vanaf mijn jongere jaren bleek ik toch PDD-NOS trekken hebben en erg verlegen.

Op mijn 19 kreeg mijn moeder een hersenbloeding en dat was de ommekeer. Ik denk dat ik toen een bipolaire stoornis heb ontwikkeld.
Ik was heel druk. Vroeg veel aandacht. En was altijd mansich bezig.
Ik ging naar school, had 2 krantenwijken, had 1 folderloop, gaf zwemles, zwom zelf nog, ging vaak hardlopen, basketballde in 2 teams waarbij ik ook nog allebei wedstrijden speelde.

In de zomer was ik altijd opgebrand. Dan kon ik niks meer. Moest ik rusten.
En ik mistte school. En de drukte van alles.

Toen ging ik veel sporten, altijd naar het zwembad. Mijn grootste hobby. Altijd buiten en zo vaak mogelijk naar opa en oma.

Nou stop ik eerst maar, ik ben moe.

Mail naar mijn activiteitenbegeleidster

zaterdag 24 december

update 26 december

Hoi,

 

Het spijt me dat ik je ontzettend pijn en verdriet heb aangedaan. Ik ben gewoon zo erg op zoek naar adequate hulp. Al 1,5 jaar ben ik op zoek. 2 jaar geleden beloofden ze dat ze me zouden helpen, dat was in het UMCG. Totdat er een andere psychiater kwam en een nieuwe aa. Dat ik zelf maar op internet moest zoeken en zo, toen bleek dat ik nóg niet op dát moment ver genoeg was voor nabehandeling.

Maar dat ik het echt niet kon hebben dat je me borderlinegedrag noemde. Dat deed me zo'n ontzettend pijn. Het is wanhoop naar hulp. Ook nu weer wordt er al 2 weken achter elkaar gezegd dat ik zo snel mogelijk een psychiater zou komen te spreken. Na met de thuiszorg erbij naar Lentis gebeld te hebben. Beide keren. Nou ik wordt echt niet gebeld hoor.

Ik weet wel dat ik niet de enige ben die zich aanstelt en mijn depressie maar verzin. (mijn vaders woorden)  Hij zegt 'je bent toch psychiatrisch patient ? Dan verzin je dat ook'. Hij durft tenminste eerlijk te zijn.

 

En hij zegt dat ik het zo leuk vind om mijn armen te laten zien. Nou je wilt niet weten wat een erge opmerking ik dat vond en heb afschuwelijk gehuild. Bij mijn pa nota bene. Waarom wil ik dan zo graag een huidtransplantatie ? Ik vind het afschuwelijk. Maar er is NIEMAND die dat geloofd. Ja 1 iemand, nou mss 2.

 

En daarom laten ze me ook maar wat aanmodderen. Dat begrijp ik nu dus.

 

Gisteren toen ik boven kwam voelde ik je afstand al. Je afwijzing. Vanaf je allereerste aanblik en vandaar dat je gelijk wegliep toen ik bij je kwam staan en dat je me een paar keer zeer betekenend aankeek. Ik merk dat gelijk. Daarom zei ik ook tegen je dat je er anders uitzag. Achteraf was dat vorige week ook al zo. Toen had ik het ook al door. Maar dacht dat ik me vergiste.

Daarom zei ik ook maar nee toen je zei of we een afspraak moesten maken over het gesprek dat je bij Lentis gehad heb. Ik had al door dat ik je daar maar niet meer mee lastig moest vallen.

 

Je hebt gelijk dat je me nu afwijst. Dat is je goed recht.

Alleen jammer dat je me dat niet eerder via de telefoon dat had verteld dan was ik ook niet gekomen en had ik niet weer een probleem erbij, is dit weekend ook niet verpest. En de laatste dagen van het jaar.

 

Ja, nu hoor ik je zeggen 'Alisha !!!! Nou moet je ophouden hoor ! Maakt niet uit. Ik ben gevoelig en kan er niet tegen. Ik ben nog van slag van mijn kat en dat paardje en dat konijntje op het water bij die watersnood. En Ceausescu voor zijn vuurpeloton en dat hondje van Sadam Hoessein. Dat zijn allemaal dingen die ik ieder jaar meerdere malen weer beleef. En dan zijn dit nog maar de kleine dingen ? Nou ja klein ? Voor mij zijn dit al kliffen.

 

Dat gesprek met A*** was niet in de haak. Ik ga daar niet over uitwijden. Wat me aan haar tegenstaat vertel ik toch ook niet ? Dat vind ik zielig voor haar. Bovendien weet ik dat ze ziek is en niet voor niks op een AC komt. Na een situatie in oktober of zo dat ik met haar naar huis fietste kreeg ik ook een flinke lading over me heen. Ik ga niet klikken en vertel daar dus niks over. Ik laat haar in haar waarde en leg het bij mezelf neer zoals altijd. Het enige dat ik je daarover mss zou mogen zeggen is het volgende. Ze is mij te druk en neemt me mee in haar drukte en dan wordt ik manisch. Maar mss ga ik nu mijn boekje te buiten. Dan bied ik hiervoor mijn excuses aan.

Meestal ging ik ook weg als ze kwam. Eigenlijk ging ik al een hele tijd weg als het me te druk was op de groep. Lag tevens aan wie op de groep zaten. Maar goed vanaf vandaag gaan we minderen met de AD (mijn idee maar overleg met I****, psycholoog) en mss dat ik minder manisch wordt. En minder depressief. Want de manieën en depressies volgen elkaar continu en steeds sneller en zwaarder op. Want I**** zei ook al dat ze vond dat ik depressiever geworden was na de Prozac. En uiteindelijk zal ik misschien moeten stoppen omdat ik te veel bijwerkingen heb. Zodat ik jullie daar niet tot last meer me kan zijn. Kan ik weer truien aan. Kan ik weer terugkomen op het AC. Als ik dat dan nog durf.

 

Echter ik voel zo veel pijn toen ik wegging. 2 weken geleden of zo zei je nog dat het niet erg was als ik een knuffel kwam halen. Nu mag dat zonder ook maar iets te zeggen niet meer. Oke, jouw ding. Geen probleem. Maar de vernedering in de kantine. Iedereen keek me aan. Iedereen voelde het. Ik merkte het.

Nu heb ik een idee dat het óf je bent gewoon zat van mij. Maar dat snap ik dan niet maar dat mag wel. Dat is jouw recht, óf dat het allemaal ergens anders vandaan komt. Die afwijzing. Maar dat was dan de verkeerde inschatting geweest. Maar ik weet nu wel waar ik sta.

Opnieuw in mijn eentje. Zoals mijn hele leven. Alice. Mijn vorige behandelaar, de beste die ik ooit heb gehad, daarbuiten gelaten.

Terwijl juist mensen zoals ik iemand nodig hebben, en kijk maar op internet, kijk maar in de literatuur waarom. Maar dat is voor Lentis en niet voor jou. Dat zou ik nooit bij FACT kunnen bereiken. Daar zal ik nooit de dingen aangereikt krijgen die jij en Alice me wel gaven. Jullie hebben de gave. Zij niet.

Zij hebben me té vaak in de sores laten staan zonder een woord van sorry of uitleg en als je dan mega in paniek opbelt (na uren denken) wordt je nog zelfs in dit geval na 2 weken nog niet eens teruggebeld met het antwoord waarom we je niet terugbellen. Zij zullen toch eens duidelijker in de literatuur moeten duiken en meer informatie inwinnen wat bij mensen zoals ik NODIG is. En IK ga ze niet uitleggen wat. Het staat overal op internet en in boeken van tegenwoordig. Niet de gedachte van vroeger uit. Dat is de oudheid van vroeger. Waar ze allang van terug gekomen zijn. En de enige manier voor mensen voor mij om beter te worden. De depressie daarbuiten gelaten.

Daar is juist van bekend dat praten niet goed helpt. Dat dan juist de beste medicatie het beste 'medicijn' is.

 

Ik kwam al speciaal de maandag en donderdagmiddag niet meer, ook om de thuiszorg. Maar ook omdat ik dan zo moe en depressief ben dat ik dat jou en de groep niet wou aandoen. Omdat de depressie gewoon te groot geworden is. Maar dat is een ander zijn probleem niet. Dat is mijn probleem. En ik heb je zó vaak gezegd dat ik een last ben voor de groep. En jij maar steeds zeggen van niet. Dat het al knap was dát ik eventueel gewoon maar kwam. Soms kwam ik maar een half uur. Soms al wel een heel uur.

 

Maar ik kán gewoon niet echt óveral maar toneelspelen. Ik probeer het al zoveel mogelijk en ook op het AC zoveel mogelijk. Maar dat houd ik niet vol en kom dus bijna niet meer. En als mensen maar blijven vragen hoe gaat het met je ? Waarom moet ik daar dan over liegen ? Ik kan niet liegen. Ja fout van mij. Ik mocht van mijn ouders nooit liegen maar daar hebben ze nu spijt van.

 

En dat ik kinderachtig ben. Dat heeft ook zijn reden. En jammer dat dat niet geaccepteerd mag worden van een 'lichamelijk volwassen' mens. Natuurlijk moet ik het op de groep over volwassen dingen zoals de wereldpolitiek hebben en Obama en de ontbossing en de gezondheidszorg in andere landen dat wij in Nederland het nog steeds veel te goed hebben. Ja, ik laat me weer eens meeslepen door de rest. Ik wil het liefste solidair zijn met iedereen. Iedereen gelijke rechten. Maar die zijn er gewoon niet. En over leuke uitjes en uit eten gaan en dat soort dingen en cafeetjes en zo. Maar jammer genoeg interesseren mij die 'leuke' dingen niet.

 

Mijn vader heeft gezegd dat Lentis maar iets anders voor me op moet zoeken. Maar dat is er niet.

 

Ik kwam ook alleen nog maar als jij er was voor de veiligheid te voelen. Die voel ik bij E**** ook maar verder bij niemand. Ja de huisarts. Dus maar wat vaker naar de huisarts toe. En om even de deur uit te zijn. Maar eigenlijk heb ik dagbesteding genoeg. 2 keer per week 2,5 uur thuiszorg, waarvan ongeveer 1 uur wat doen en de rest zitten uitrusten en praten wegens de drukte in mijn hoofd En 1 keer zwemles geven van 1 uur en 1 keer 25 minuten I****. Dus eigenlijk is dat al te veel. Dus stoppen zou eigenlijk wel goed voor me zijn. Mss dat ik dan weer eens 's avonds wat lekker tv kan kijken of zo. Dat lukt door de drukte allemaal niet meer.

 

Maar geen veiligheid meer bij jou kunnen halen, even een knuffel. Nee dan red ik het niet. Maakt ook niet uit. Ik ben een volwassen mens. Zeggen ze.

Het was ook niet voor niks dat ze in mijn opname zeiden dat ik moest oefenen met aanraken en zo. Maar dat durfde ik toen nog niet bij hun. Maar had dat wel moeten doen. Dan was het mss al goed geweest, hahahaha (erg wrang grapje). Ik denk van niet.

 

De hele dag gisteren vreselijk in paniek en natuurlijk belde Lentis weer niet terug. Avond en nacht en de rest van de dagen die gaan komen zal ik hier over blijven nadenken en als maandag ik niet anders denk dan stuur ik je de mail. Maar zal ik niet gauw weer komen. Ik zal alleen nog een keer mijn spulletjes, mijn strips en mijn ijsbeertje en potlood en wat tekeningen op komen halen. De tekening van de pinguin mag je zelf weten wat je daarmee gaat doen. De rest mag gewoon weg. Het AC is voor mensen die het leven wel een beetje aankunnen niet voor mensen zoals ik. Dat zeg ik al zo lang.

 

Toch zal ik altijd aan je blijven denken en heus zal dat liedje voor jou en Alice gedraaid worden op mijn uitvaart wanneer die dan ook is. Je bent belangrijk voor mij en had het graag samen met je willen verder doen. Maar zal na jouw reactie op zoek moeten naar iemand anders die mij net dat ene stukje warmte kan gaan geven.

En anders maar niet. Maar dan zal ik nooit verder kunnen komen.

Maar ik zal je nooit iets kwalijk nemen. Jij neemt beslissingen (of Lentis) en die zal ik moeten respecteren.

Dan zal het FACT iemand buiten Lentis voor me moeten zoeken waar ik de geborgenheid kan krijgen die NODIG is voor mijn behandeling. En ik zal op zoek naar iemand die in het vervolg met me mee zou kunnen gaan naar Lentis. Ik wil niet meer alleen. Een advertentie bij de AH of stichting MEE. In ieder geval zal ik de CIZ raadplegen.

 

Maar op deze manier kan ik niet meer komen. De schaamte en het gepraat dus wel achter mijn rug.

En ik zeg niet dat ik een rot leven heb. Dat heb ik niet. Maar ik VOEL mijn life zo moeilijk. De huisarts verwoorde het een paar weken geleden zo.

Je bent geen moeilijk mens, je hebt het moeilijk. Verder kan ik niet zeggen wat ik met mijn huisarts bespreek en wat zij allemaal voor me doet. Jij bent van Lentis en hebt jouw verantwoordelijkheid naar hun.

 

Ik weet er niet mee om te gaan.

 

Hier laat ik het bij.

 

Liefst geen bericht terug. Dan zal ik me nog rotter gaan voelen. Het AC is te zwaar voor mij. Maar dat zeg ik al een hele tijd. Het AC moet leuk zijn zoals A*** zei. Maar zo ver ben ik niet. Dan hoefde ik niet eens naar een AC. Dan deed ik thuis wel leuke dingen.

 

Net als het FACT. Is ook te zwaar voor mij.

Ik zou niet weten of ik terug kom of wanneer. Op dit moment niet meer. Ik kan het niet meer aan.

Ik zal de mail ook doorsturen aan mevrouw K en meneer van B.

Na dagen van piekeren en denken stuur ik de mail toch maar op.

Groetjes,

Alisha.