Een nieuw boek, Humeurkanker van Vroon Bouter

Hai,

Ik ben vandaag begonnen in weer een nieuw boek, 

Sinds januari dit jaar ben ik weer begonnen met lezen, nadat ik zo'n 20 jaar vrijwel niet gelezen heb. Zelfs geen tijdschriften. Omdat ik teveel last van dwang had met het lezen.

Ondertussen ben ik al aan mijn 13 e boek.

Dit is het boek.

Humeurkanker van Vroon Bouter.

Een meisje dat op jonge leeftijd al aan een depressie lijdt.

Ik ben vandaag begonnen, en ben nu al op de helft van het boek. 

Zo herkenbaar geschreven. Ze schrijft in een dagboek stijl.

Opeens kwam ik op een citaat van een liedje 'Suicidal thoughts' van Josh A, iAmJakeHill

I'm not suicidal, I don't wanna fucking die
I just wanna be able to close my eyes and feel alright
But every day I feel like dying
Every day I feel like dying

Dit is zo mooi omschreven, het is precies zoals ik het voel.

Ik kwam op meerdere stukjes die voor mij herkenbaar zijn, maar die deel ik wanneer ik het boek uitheb.

Waarschijnlijk heb ik hem morgen al uit.

Liefs, Alisha 💝

En ook bij mij gaat het niet vanzelf.

Na een nacht piekeren over dit log heb ik het toch maar opnieuw een beetje *bewerkt*.

Dit klinkt misschien een beetje raar, maar het gaat over het volgende.

Een van mijn beste vriendinnen is ernstig ziek. Ik was daar vorige week en zij kwam net van de WC.
Zij was helemaal buiten adem en gewoon kapot van het naar de WC gaan.

'Ja', zei ze 'Bij jou gaat dat allemaal gewoon, maar voor mij is het een hele toer'.


Toch is dat ook niet zo.

Ik ben dan wel niet buiten adem als ik van de WC kom, maar dat het bij ook gewoon 'normaal' gaat is ook niet zo. Niet dat ik haar dat verteld heb natuurlijk.

Want mensen begrijpen dat meestal niet als ik het ze vertel.

Ook kan je mijn situatie nooit met die van haar vergelijken.

Dit is alleen even een 'leuk' voorbeeldje van hoe het leven met een dwangprobleem/stoornis is.

Hier een voorbeeldje hoe 'dingen doen' bij mij gaan.

En dan als heel basaal voorbeeld: Hoe ga ik naar de WC. #grinnik

 

 

Het begint er dus mee dat ik denk dat ik naar de WC moet. '
Zonder aandrang dan is het een gedachte dat ik heen wil. Met aandrang is het van 'Mag ik nu ? Of moet ik nog even wachten ? Ga ik nu, of na een half uur ?

Mág ik nu ?

Heb ik 'dwang' gedachten ? Of een 'dwang' gevoel ?

Als ik dát heb, dan mag ik dus niet. Dan is het wachten.

Tegenwoordig heb ik hier minder last van en mag ik meestal gewoon naar de WC toe gaan.
Maar daar zitten dan wel weer haken en ogen aan vast. Want ik moet eerst opstaan (als ik zit).
Dat gaat eigenlijk altijd wel goed. Is het niet zo, ja dan moet ik weer gaan zitten en weer opnieuw opstaan. net zolang tot het goed voelt (en/of er geen vervelende gedachte opkomt)

Vanaf hier schrijf ik het 'goed voelen' in de zin van dat ik de gedachtes en het 'voelen' maar tezamen neem want anders wordt dit log wel erg ingewikkeld. Maar de gedachtes en het 'goed' voelen zijn wel twee verschillende 'dingen' met verschillende consequenties. Maar dat wordt een beetje té om het zomaar te schrijven.

Als eerste moet ik zeggen dat het áltijd op dezelfde manier moet.

Therapie tegen mijn dwang of niet ?

Sinds mijn 12/13e jaar heb ik last van dwang. En ik heb nog nooit therapie daartegen gehad.

In 2007 ben ik er voor het eerst écht vooruit gekomen dat ik dwang heb.

Toen zat ik in Acute Deeltijd Behandeling, en langzaam aan heb ik verteld over mijn dwang.
Uiteindelijk mocht ik een doorverwijzing naar het UCP, UMCG afdeling angst en dwang.

Ik kwam in een opname terecht (buiten mijn dwang om) en uiteindelijk een oproep voor een intake gesprek.
Ik vond het maar een raar gesprek.
Ik had een gesprek met een psycholoog in opleiding en ik heb over mijn dwang verteld.
Ook moest je verder vertellen over je leven etc. , maar dat weet ik niet allemaal meer. Op een gegeven moment begon ze te vragen, 'Ik voel dat je boos bent'. Maar ik was 'gewoon' verdrietig.
Maar ze bleef mij maar voorhouden dat ik me boos voelde.
Ik vond het maar een raar mens.

Ik weet nog dat ik dacht van 'Dat is echt een psycholoog nog in opleiding nietwaar ?'.

Alsof ik niet zelf weet wanneer ik boos ben of verdrietig. Nu ben ik jaren verder en ik denk er nog steeds zo over.

Maar goed, ze zou het in het team bespreken en ik zou een week later de uitslag krijgen.

En dat was een domper. Ze vonden mij te sterk in mijn dwang geloven, en ze geloofden niet dat ik mijn best zou doen in therapie.
Waarop ik dacht, 'Dit is mijn enige kans, ik MOET 'me bewijzen.

Waarop ik haar probeerde te overtuigen dat ik echt mijn best wel zou doen en dat ik dat graag, na mijn opname, zou willen.

Uiteindelijk zei ze dat ik dan wel mocht komen, maar dan moest ik eerst stabiel zijn en ook geen problemen meer hebben met automutilatie. En óók geen problemen met eten meer mocht hebben.

Hoe ver wil je nog gaan om mij de grond onder mij vandaan te halen ?
Alsof ik ooit echt stabiel zou worden, alsof ik ooit van mijn automutilatie af zou komen. Alsof ik ooit van mijn problemen met eten af zou komen.

Een hele teleurstelling.

Uiteindelijk kan ik zeggen, nu 8 jaar later, dat ik redelijk stabiel ben. Dat ik mijn automutilatie 'redelijk' onder controle heb. Ik bedoel daarmee, dat ik al zo'n 10 maanden niet meer gesneden heb. Maar.............. de drang naar snijden etc. blijft bestaan. Iedere dag strijd ik daartegen.
Problemen met eten.................. blijven bestaan.

Kan ik dan eindelijk therapie krijgen ?

Mijn dwang in de laatste dagen van het jaar

Eigenlijk wel ingewikkeld voor iemand die geen dwang heeft.
(Ik schrijf dwang i.p.v. OCD of OCS omdat ik dat wat 'liever' vind klinken)

We hebben namelijk net de kerstdagen gehad (Sinterklaas en Sint-Maarten) en nu komt dan nog de jaarwisseling nog.
Dit zijn allemaal dagen waarop mijn dwang anders is. Het is wel hetzelfde, maar het heeft een andere 'na' smaak.

Wat bedoel ik nu met 'na' smaak ?
Als ik dwang dan zit er een bedoeling aan vast. Ik moet mijn 'dwang' handeling of de 'voor' dwang (ik dwang nl ook al op voorhand, zodat ik de handeling niet hoef uit te voeren) precies goed uitvoeren.
Als ik mijn dwang niet goed uitvoer dan zit er een gedachte aan vast.

Het kan zijn dat er iemand dood gaat, een ernstige ziekte krijgt, mishandelt wordt of misbruikt.
Dit zijn bij mij de gangbare gedachten die bij mij de dwang geven.

Als ik mijn dwang goed uitvoer dan is alles ok. Tot de volgende dwang. (daar kan een paar minuten tussen zitten of soms gelijk alweer.

Waarom heb ik deze dagen (kerst etc.) er meer last van dan anders ?

Dat komt hierdoor.

Als ik een dwang niet goed uitvoer dan heb ik normaal nog een week om de dwang weer goed uit te voeren. En dan hopelijk dat er in tussen niets gebeurt zoals hierboven geschreven. (ziekte, dood bv)
Dan bewaar ik mijn 'dwangen' en moet ze binnen een week, of maand, opnieuw uitvoeren.
En ondertussen zenuwachtig omdat ik bang ben dat er intussen wat gebeurt.

Bij deze dagen is het zo dat ik de dwang gelijk goed moet doen omdat ik anders een heel jaar moet wachten tot het weer kerst etc. is, om de dwang goed uit te voeren.
Dan moet ik de dwang onthouden en als er wat engs gebeurd in dat hele jaar, dan kan het alleen maar zijn (in mijn beleving) dat het komt doordat ík de dwang niet goed heb uitgevoerd.

Het programma, Levenslang met dwang

Ik vind dit een mooi programma.

Alhoewel hoe kan je dit mooi vinden ? Het is niet leuk om te zien hoe anderen struggelen met hun dwang.

Jeetje, ik weet het Nederlands woord niet meer.

Maar ik heb zelf ook een dwangstoornis.
Een klein stukje staat geschreven in dit volgende log

http://alishastruggletobe.blogspot.nl/2014/03/mijn-leven-met-een-dwangstoornis-ocdocs.html

Wat vind ik van dit programma ?

Als eerste vind ik het zeer knap van de deelnemers hoe zij omgaan met hun dwang. Dat ze er eerlijk voor uitkomen dat ze dwang hebben.
Dat ze proberen om de oefeningen te doen.
Dat ze ook nog eens op de tv durven met hun OCD.

Jeetje, ik weet niet of ik er zelf voor uit zou durven te komen.
Nu weten een paar mensen wel dat ik dwang heb.

Mijn familie, ouders en broertje en 1 tante.
En verder de mensen die ik ontmoet heb ik mijn 2 opnames.
De patienten, verpleegkundigen, psychologen etc.

Verder ? NIEMAND !

Ik heb het jaaaaren geheim kunnen houden. Natuurlijk hadden mijn ouders en broertje het wel door. Ik werd ook wel gepest (niet gemeen) door hun hiermee. Maar toch hebben ze nooit geweten hoe erg het eigenlijk wel was.
En nog steeds weten ze niet hoeveel impact het op mijn bestaan heeft.

Even een opmerking, 'Waarom ik bestaan schrijf ?'
Omdat ik niet leef.
Ik OVER leef.

En dat heeft niks met mijn dwang te maken maar met de rest van mijn problemen.

Maar verder over mijn dwang.
Het is begonnen op mijn 12e of 13e jaar. En waarom ? Waarschijnlijk omdat ik op begon te groeien en ik dat niet wilde.

Mijn moeder zei altijd al dat ik niet op wilde groeien. Nu is er in 2005 vastgesteld dat ik een emotionele leeftijd heb van 13 a 14 jaar. Een pre-puber noemde de psycholoog dat. Ik was nog niet eens een puber maar een pre-puber.
Wat deed me dat pijn. Huilen enz. Maar toen hij uitlegde (ik vertel niet wat) wat hij ermee bedoelde begreep ik het wel.
En ik denk dat hij ook wel gelijk had. Of heeft.

Toen ik thuis kwam bij mijn moeder (nee, ik woonde niet meer thuis) vroeg ik aan haar wat zij dacht dat mijn emotionele leeftijd was.
Sjit, zei ze '12'.
12 ?

Grrr, dat was de volgende klap.

En 2 jaar geleden had ik een psychiater die mij even wilde vertellen dat hij mij een 10-jarige vond. Oh, huilen.

Oh, ik had het over dwang. Haha, ik raak de draad wel eens kwijt nietwaar ?

Mijn leven met een dwangstoornis (OCD/OCS)

Een heel klein stukje over mijn dwangstoornis.

Ja, ook heb ik een dwangstoornis, al vanaf mijn 13 jaar ongeveer.
Waarom dat gekomen is, dat weet ik niet.

Wel heb ik het jaren stil en geheim gehouden. Echter wisten mijn ouders natuurlijk allang dat er wat aan de hand was.

Maar toch, heb ik veel in het 'geheim' gedaan.

Hieronder is een filmpje die heel goed weergeeft was een OCD inhoudt.

Vanaf 1. 26 tot 4. 00 min is het heel herkenbaar. Nou ja, alles is herkenbaar.
Maar vooral deze dingen heb ik erg last van.

 

Het stukje gaat over bv het naar bed gaan.

Ten eerste over de tegels lopen.

Inderdaad hebben veel kinderen daar ook last van, maar dat wordt je vast ook aangeleerd.
Bij mij is het later teruggekomen en gebleven. Tot op de dag van vandaag.

Iedere stap die ik zet (of tenminste 8 van de 10) moet op een bepaalde manier.

 

Traplopen, teruglopen, tellen hoeveel treden, weer teruglopen, en het liefste in getallen van 4.

Deur telkens open en dicht doen, het liefst ook weer in getallen van 4.

De deur op slot doen, van slot af en weer en weer. Ga maar door.

Het lichtknopje aan en uit doen, keer op keer.

Ik ben altijd bang dat de buren dat ook steeds zien. (rood hoofd)

De gordijnen dicht en weer open doen en zo maar door.

En dan lig je nog niet eens op bed.

En dit is maar een klein stukje,
een heel klein stukje van mijn OCD.