EMDR of niet ? (suicide)

Eh,                        niet.


Zoals ik al eerder in een log geschreven had ben ik met EMDR begonnen.
Alhoewel begonnen ?

We hebben een start gemaakt.

We zijn begonnen met de dood van mijn opa die door zelfmoord is overleden.

Ja, ik schrijf het maar hard.
Want waarom schrijf ik geen zelfdoding of suicide ?
Omdat ik het niet zachter hoef te maken zoals het is.

Hij heeft zich gewoon dood gemaakt, nou ja niet gewoon.
Maar gewoon keihard. Niet minder rot maken.
Gewoon BAM.


Ik heb daar ontzettend last van.

Hij is doodgegaan op een manier die ik de dag daarvoor nog tegen hem gezegd heb.
En nee, niet zomaar.
Wist ik veel dat hij het op die manier zou doen ?
Wist ik veel dat hij het zou doen.

Als ik alles terug kon draaien, graag.
Helaas


Dat kan niet.
En anders............

Had hij het ook wel gedaan.

En ik deed 'gewoon' maar een opmerking als antwoord op een oude tante van mij, ter bescherming van mijn oma.

De rest sla ik over.


De tekening die ik gemaakt heb bij beeldende therapie in mijn opname:
De dag dat ik ziek werd

Ik heb een 'trauma' atje opgelopen.
Ik denk er iedere dag aan. Al bijna 15 jaar.
Ik ga uit mijn dak als ik met ** geconfronteerd word.
Ieder woord, ieder fragment, klote rot dromen. Angsten etc.


Ik heb het niet meer, ik ga morgen wel verder.

************

Waarom ? (gepest)

Een gedicht die ik geschreven heb toen ik 'gepest' ben door iemand.
Iemand die continu over mijn grens heenging terwijl ik steeds tegen haar zei dat ik het vervelend vond.

Waarom


Waarom doe je me pijn ?
Waarom loop je over me heen ?...
Waarom blijf je over mijn grenzen heengaan ?
Waarom moet ik keer op keer zeggen dat het teveel is ?

Waarom luister je niet ?

En maar blijven pushen, me steeds maar overhalen.

De koek is nu op.
Ik heb je te vaak moeten zeggen van STOP.

Geloof je me niet ?
Begrijp je me niet ?
Of ben je gewoon onwetend ?

Luister dan naar me.
Vraag aan me waarom.

Hier scheiden onze wegen.
En waarschijnlijk kom ik je nu nooit meer tegen.

Ik wil niet meer gepest.
Ik wil niet meer gekwetst.
Ik weet.
Ik ben een makkelijk slachtoffer, je kunt me altijd pakken.
maar hier houdt het op .

Het beste, Alisha

 

 

 

 

Alish

Wie voelt ? (tekst van internet)

Op internet gevonden en een beetje aangepast.


Kijk door mijn ogen, maar sluit ze niet voor me.
Luister naar wat ik zeg want ik vecht met duizenden woorden en duizend akkoorden. ...
Die me grijpen in me ziel, en een deel van mezelf sterft af als ik niet de kans krijg om m'n pijn te verwoorden.
Ik blijf hoop houden op wat gaat komen straks, want m'n leven zakt in elkaar als een gebroken hart,
en ik voel me machteloos en heb geen kracht.
Mijn stem is zacht en broos, maar dit allemaal is zo gegaan, ik koos m'n eigen route.

Niemand voelt m'n pijn, niemand begrijpt m'n woede.
Wil grote stappen maken, maar 'k heb te kleine voeten.
Kijk door mijn ogen, zie wat ik zie.
Alles om me heen gaat stuk, maar ik niet.
Dat is niets voor mij.

Ik schreeuw het maar niemand luistert.
Het lijkt alsof ik vast zit in het duister gekluisterd
Van honderdduizenden touwen, die aan me trekken.
Ik doe m'n best om positief te denken, maar ik kan me dekking niet laten zakken omdat ik constant moet vechten.

Ik zie ik zie wat jij niet ziet.
Oh, nee dit is geen soap, geen film of fictie
Maar echt een feit, geen goede maar slecht tijden, maar ik ben een echte strijder.
Maar ik geef me niet gewonnen, vecht in de ring bij elke ronde.
Vraag vergevenis na elke zonde.

Wie vergeeft mij.

 

 

 

Alisha

Mijn psychiater verlaat mij

Van de week had ik een afspraak bij mijn psychiater, altijd spannend.

En ja hoor, had ze mij wat te vertellen.
ZE GAAT WEG ! Zegt ze.

OMG, ik was helemaal van slag.

JANKEN tot en met. Ik huilde nog erger dan ik normaal al deed.
Ik was zó van slag.

Ik werd kwaad en boos en keek haar mega kwaad aan. En huilend en tranen en grienend en ga zo maar door.
'Is grienend eigenlijk een woord ?', grin.

Maar nee hoor ! DAT WIL IK NIET.
Ik heb eíndelijk, na jaaaren een psychiater die naar mij luistert, die mij serieus neemt, die mij 'steunt'.
En nu zegt ze dat ze wég gaat ?

Daar ben ik het niet mee eens.

Ik heb weinig vertrouwen in mensen.
Ik vertrouw niemand, ik vind iedereen eng.
Ik heb een pest aan mannen. En was dus blij dat ik eíndelijk weer een vrouw had.
Ik heb veel liever een vrouwelijke arts.

Waarom ? Nou gewoon.
Ik ben bang voor mannen.

Ik vertrouw ze niet.
Ze luisteren niet.
(nou ja, sommigen wel)
Ik vind ze eng.

Maja.
Psychiaters staan natuurlijk niet voor 'mannen' an sich.

Ik vond haar fijn, eh, ik vind haar fijn.

Ik wil niet dat ze weggaat.
Ik zei dat ik ga protesteren en een brief naar haar baas ga schrijven.
Niet dat dat wat zou uithalen, maar ja.

Nou draaf ik een beetje door, maar het was / is ook zo'n grote klap voor mij.

Ik heb zo'n moeite met mensen te vertrouwen. Ik doe er heel lang over om vertrouwen in iemand te krijgen. En het duurt heel lang voordat ik me 'bloot' kan geven.
En als dan iemand weg gaat, dan moet ik weer helemaal opnieuw beginnen.
En voordat ik dat voor elkaar heb zijn we weer 2 jaar verder.

Duurt dat zolang ? Jahaaa.

Het programma, Levenslang met dwang

Ik vind dit een mooi programma.

Alhoewel hoe kan je dit mooi vinden ? Het is niet leuk om te zien hoe anderen struggelen met hun dwang.

Jeetje, ik weet het Nederlands woord niet meer.

Maar ik heb zelf ook een dwangstoornis.
Een klein stukje staat geschreven in dit volgende log

http://alishastruggletobe.blogspot.nl/2014/03/mijn-leven-met-een-dwangstoornis-ocdocs.html

Wat vind ik van dit programma ?

Als eerste vind ik het zeer knap van de deelnemers hoe zij omgaan met hun dwang. Dat ze er eerlijk voor uitkomen dat ze dwang hebben.
Dat ze proberen om de oefeningen te doen.
Dat ze ook nog eens op de tv durven met hun OCD.

Jeetje, ik weet niet of ik er zelf voor uit zou durven te komen.
Nu weten een paar mensen wel dat ik dwang heb.

Mijn familie, ouders en broertje en 1 tante.
En verder de mensen die ik ontmoet heb ik mijn 2 opnames.
De patienten, verpleegkundigen, psychologen etc.

Verder ? NIEMAND !

Ik heb het jaaaaren geheim kunnen houden. Natuurlijk hadden mijn ouders en broertje het wel door. Ik werd ook wel gepest (niet gemeen) door hun hiermee. Maar toch hebben ze nooit geweten hoe erg het eigenlijk wel was.
En nog steeds weten ze niet hoeveel impact het op mijn bestaan heeft.

Even een opmerking, 'Waarom ik bestaan schrijf ?'
Omdat ik niet leef.
Ik OVER leef.

En dat heeft niks met mijn dwang te maken maar met de rest van mijn problemen.

Maar verder over mijn dwang.
Het is begonnen op mijn 12e of 13e jaar. En waarom ? Waarschijnlijk omdat ik op begon te groeien en ik dat niet wilde.

Mijn moeder zei altijd al dat ik niet op wilde groeien. Nu is er in 2005 vastgesteld dat ik een emotionele leeftijd heb van 13 a 14 jaar. Een pre-puber noemde de psycholoog dat. Ik was nog niet eens een puber maar een pre-puber.
Wat deed me dat pijn. Huilen enz. Maar toen hij uitlegde (ik vertel niet wat) wat hij ermee bedoelde begreep ik het wel.
En ik denk dat hij ook wel gelijk had. Of heeft.

Toen ik thuis kwam bij mijn moeder (nee, ik woonde niet meer thuis) vroeg ik aan haar wat zij dacht dat mijn emotionele leeftijd was.
Sjit, zei ze '12'.
12 ?

Grrr, dat was de volgende klap.

En 2 jaar geleden had ik een psychiater die mij even wilde vertellen dat hij mij een 10-jarige vond. Oh, huilen.

Oh, ik had het over dwang. Haha, ik raak de draad wel eens kwijt nietwaar ?

Mijn regressie

Tja, over mijn regressie.

Plaatje EMDR

-->

Ik heb géén PTSS, maar trauma-gerelateerde klachten.

Alish

Mijn eerste EMDR behandeling

Ik heb eerst een voorbereidende gesprek gehad voorafgaan aan de EMDR behandeling.

Waarvoor ik EMDR krijg, houd ik maar even voor mezelf.

Dus toen het echt zo ver was, was ik ontzettend zenuwachtig.
En viel het me mee ?

Echt niet, het was vreselijk.

Nou ja, vreselijk.

Ik vond het niet makkelijk.

Eerst moest ik een vragenlijst invullen met hoeveel klachten ik had.
En daarna werd me weer wat uitgelegd wat we gingen doen.

Ik moest teruggaan naar de herinneringen van 14 jaar geleden.
Maar dat was best zwaar. Want er kwamen herinneringen boven (wat ik niet verwacht had) die ik al 14 jaar lang niet meer wist.
Dus dat was janken geblazen, grin, als ik een psycholoog zie ga ik bij voorbaat al janken geloof ik.

Vroeger niet, dat heb ik moeten leren.

Moeten leren om te janken ?
Ja.
Eerst leren praten.

Leren praten ?
Ja.

Eerst leren vertellen, dan leren praten (dat is nl wat anders), dan leren uiten en uiteindelijk leren huilen.
Tot het huilen overging in (bijna) gieren.
Maar dat kan ik tot op heden nog redelijk in controle houden.

Toch heb ik dat niet altijd kunnen doen.

In mijn 2e opname heb ik leren huilen. En dan echt leren huilen.
Ze zeiden tijdens mijn opname, maanden later, dat ze eindelijk vonden dat ik me eens leerde uiten.
Dat was een compliment.
Hmmm. Ehmmm.

Op een gegeven moment was het zelfs zo dat ik (in een gesprek met mijn pb'er), wanneer ik me goed voelde (tenminste dat dácht ik) en ik vrolijk vertelde dat het wel goed met me ging, mijn pb'er zei: 'Nee, het gaat niet goed met je'.
En dan noemde ze allerlei dingen op.

En ja hoor, binnen een paar minuten had ze me dan onbedaarlijk aan het huilen gebracht.
Ik schreef dat toen zelfs op in het evaluatieverslag (iedere 3 weken werd je geevalueerd), dat ze mij binnen een paar minuten altijd aan het janken bracht.

Grin.

En mijn mede patienten, (ja, die dachten geloof ik dat ik daar voor niks zat, ik had nl altijd mijn masker op) stonden er versteld van toen ik eens een keer zei dat ik altijd huilde bij een gesprek met de verpleging, dokter etc.

Hmm, daar stond ik versteld van, huilden zij niet ?


Oh, ik was over de EMDR aan het vertellen.

Morgen mijn eerste EMDR behandeling

Zoals gezegd is het morgen zover.

Morgen heb ik EMDR, en ik vind het mega doodeng.

Ik wil het niet meer.
Maar eigenlijk ook wel.
Soms denk ik dat ik niet meer met dat probleem zit, en dan.... gebeurt het weer.

Maar ik WIL er niet meer aan denken.
Ik WIL niet door dat gezooi heen.

Ik ben bang dat ik het dan erger maak.
En aan de andere kant.

Ik WIL het ook niet kwijt !

Wat moet ik nou ?

Ik weet het eigenlijk wel. Ik moet er doorheen.
Ik moet het gewoon proberen.

Vorige week heb ik, oh nee grin dat was 2 weken geleden, een afspraak met de psycholoog gehad om over het EMDR te praten.
En janken en janken.
Nou ja, dan is het toch tijd om te proberen om er wat aan te doen.

Echter.... het is maar een klein gedeelte van mijn problemen.

Dus we zien wel.

Het is wel een probleem dat ik er al om 9 uur moet zijn, en aangezien ik tegenwoordig pas tegen zo'n 6 a 7 uur in slaap val vind ik dat niet fijn.
Dus ik ga nu zo naar bed. 24.00 uur en ik doe al een paar uur rustig aan.

Dus hopelijk val ik wat sneller in slaap.

En WAAAAAAAAAAAAH, moet ik ook om 11 uur bij de psychiater zijn.
Ik ben zo bang voor haar.
De machtigste vrouw van Nederland.

Echt waar.

Alisha

Zelfdoding is wereldwijd een van de belangrijkste doodsoorzaken onder jongeren

Pesten is risicofactor voor zelfdoding

Zie artikel

Bron:

http://www.antibjz.nl/page/articles.html/_/jeugdzorg-algemeen/pesten-is-risicofactor-voor-zelfdoding-r4103?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter


Enkele quotes:

Kinderen en jongeren die gepest worden denken eerder aan zelfdoding en doen eerder een zelfmoordpoging dan leeftijdsgenoten die niet worden gepest. De relatie tussen gepest worden en een hoger risico op suïcide onder jongeren werd al vermoed, maar is nu aangetoond door wetenschappers van de Universiteit Leiden.

Zelfdoding is wereldwijd een van de belangrijkste doodsoorzaken onder jongeren. Daarnaast is uit eerder onderzoek naar voren gekomen dat vijftien tot twintig procent van de adolescenten als slachtoffer, dader of beide betrokken is bij pesten.

 

 

Pesten maakt meer kapot dan je lief is !

 

 

Alisha

Mijn leven met een dwangstoornis (OCD/OCS)

Een heel klein stukje over mijn dwangstoornis.

Ja, ook heb ik een dwangstoornis, al vanaf mijn 13 jaar ongeveer.
Waarom dat gekomen is, dat weet ik niet.

Wel heb ik het jaren stil en geheim gehouden. Echter wisten mijn ouders natuurlijk allang dat er wat aan de hand was.

Maar toch, heb ik veel in het 'geheim' gedaan.

Hieronder is een filmpje die heel goed weergeeft was een OCD inhoudt.

Vanaf 1. 26 tot 4. 00 min is het heel herkenbaar. Nou ja, alles is herkenbaar.
Maar vooral deze dingen heb ik erg last van.

 

Het stukje gaat over bv het naar bed gaan.

Ten eerste over de tegels lopen.

Inderdaad hebben veel kinderen daar ook last van, maar dat wordt je vast ook aangeleerd.
Bij mij is het later teruggekomen en gebleven. Tot op de dag van vandaag.

Iedere stap die ik zet (of tenminste 8 van de 10) moet op een bepaalde manier.

 

Traplopen, teruglopen, tellen hoeveel treden, weer teruglopen, en het liefste in getallen van 4.

Deur telkens open en dicht doen, het liefst ook weer in getallen van 4.

De deur op slot doen, van slot af en weer en weer. Ga maar door.

Het lichtknopje aan en uit doen, keer op keer.

Ik ben altijd bang dat de buren dat ook steeds zien. (rood hoofd)

De gordijnen dicht en weer open doen en zo maar door.

En dan lig je nog niet eens op bed.

En dit is maar een klein stukje,
een heel klein stukje van mijn OCD.

Zelfbeschadiging, Self Injury Awareness Day, 1 maart 2014

Over zelfbeschadiging (triggerrrrrrrrrrrrrr)

 

 

Zaterdag was het Self Injury Awareness Day.

 

Dit log was ik al eerder mee begonnen te schrijven en nu de rest.

 

 

 

Als eerste schrijf ik hier geen theorie, maar geef alleen mijn eigen ervaringen.

En ja. I'm a cutter also.

 

 

 

 

 

Ten eerste is zelfbeschadiging, ook wel automutilatie géén manier om aandacht te trekken.

 

Indien dit wel zo is dan is dat een vervelende manier om hulp te vinden.

 

Dan ben je zo wanhopig dat je moet am'en voor even een beetje hulp te krijgen.

 

En is hier wat mis mee ?

Nee !

(dat heb ik geleerd uit mijn 2e opname in de psychiatrie)

 

Als je zo wanhopig bent dat je niet meer weet hoe hulp te vragen en je dit op een andere manier 'moet' doen, dan is dit triest, en zal nooit veroordeeld moeten worden.

 

IK ben nog nooit veroordeeld voor mijn wonden.

 

Wanneer am ik ?
 

In ieder geval nooit uit aandacht vragen.
De aandacht die je dan krijgt, áls je al naar de dokter gaat, komt toch langs je heen.
Dat komt niet binnen.
Dan zit ik in een dissociatie (roes) of ben ik helemaal overstuur.

Wanneer dan wel,
 

Als ik gestressed ben.

Als ik mijn emoties niet de baas kan.

Als ik afgewezen ben.

Als er ruzie is.

Als ik de schuld krijg van iets wat ik niet gedaan heb.

Als er ruzie is in mijn buurt.

Als IK veroordeeld wordt door mijn depressie.

Als ik verkeerd begrepen wordt.

 

Ga zo maar door.


Bij mij am ik door mijn emoties de baas te kunnen. Omdat ik zoveel pijn ervaar van binnen dat ik dat eruit moet hebben.
Tevens, en dat is hetzelfde, om de innerlijke pijn die zo zeer doet te overstemmen met pijn.
Ook als je geen gevoel hebt in jezelf, jezelf te pijn te doen om weer wat te voelen.
Als je zelf niet geámt hebt. Dan weet je niet wat ik bedoel.

Gelukkig maar.
Fijn is het niet.

Mijn lichaam ziet er niet meer uit.
Vooral mijn ene arm. Geen gezicht meer.
Daar heb ik ook altijd wat overheen als ik bij familie of kinderen ben.
Andere mensen ? Die moeten er maar mee dealen.
Ik moet er ook mee dealen.

Mijn littekens staan voor veel pijn.
Die ik alleen kon overwinnen door mezelf pijn te doen.

Mijn littekens staan voor veel pijn.
Maar...............

Ik bén mijn littekens niet.
Maar........... mijn littekens zijn wél een deel van mij.

 

 

 

Mijn manieren ?

 

Het begon 'simpel', gewoon met krassen, slaan

Daarna ben ik er ook 9 jaar vanaf geweest.

 

Na problemen, ehem, met mijn leidinggevende, die de ene dag dit zei en 2 dagen later dat zei, is het weer begonnen.

 

Daarna was het hek van de dam.

Tenminste nadat ik mijn werk kwijtraakte door stigma's.

Hierover heb ik geen zin om te schrijven want ze hebben me kapot gemaakt. Leugens verspreid etc.

terwijl ik tot het laatste moment mijn werk goed uitvoerde.

 

Mijn zelfbeschadiging verliep geleidelijk aan naar snijden.

 

 

Dit ben ik niet. Bij mij is het toch nog erger.
Lelijk.

 

 

Overlijden door een psychische ziekte (triggerrrrrrrrrrrrrr)

Jaarlijks overlijden vele mensen door het lijden, ernstig lijden aan een psychische ziekte.

Triggerrrrrrrrrrrrrr

Elk jaar overwegen ruim 400 000 mensen in Nederland zelfmoord te plegen; bijna een kwart onderneemt ook daadwerkelijk een poging.
Dit komt neer op een 'slagingspercentage' van nog geen twee procent.

Onder jonge vrouwen tussen 15 en 25 jaar is zelfmoord de grootste doodsoorzaak.

In Groningen werd in 2007 het hoogste aantal zelfmoorden per 100 000 inwoners geregistreerd en in Amsterdam waren het er niet veel minder

In België is zelfmoord op een na de meest voorkomende doodsoorzaak bij jonge mannen van 20 tot 24 jaar en de derde doodsoorzaak bij jonge vrouwen van die leeftijd.

In de leeftijdsgroep van 25 tot 34 jaar is zelfmoord zelfs de eerste doodsoorzaak.


Met de uitdrukking 'poging tot zelfmoord' (tentamen suicidii of TS) bedoelt men een aanslag op zichzelf die niet tot de dood heeft geleid, inclusief die handelingen waarvan de persoon in kwestie vooraf vermoedt dat hij er niet aan zal overlijden. Deze beide vormen van poging tot zelfmoord – namelijk onbewust of bewust niet dodelijk – waartussen de grens niet scherp is, komen vele malen vaker voor dan een werkelijke zelfmoord. Mensen met deze neiging noemt men in de psychiatrie ook wel parasuïcidaal. Parasuïcide slaat dus op de niet-dodelijke handeling(en) van een persoon die zich opzettelijk verwondt (automutilatie) of zeer riskant gedrag vertoont. Deze handelwijze komt veel voor bij personen met een borderline-persoonlijkheidsstoornis. Veel mensen die door zelfmoord overlijden, hebben eerder een of meer pogingen tot zelfmoord ondernomen.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Zelfmoord


Nu zijn ze in de psychiatrie natuurlijk al wel bezig om dit aantal omlaag te brengen.
Eh, hoop ik.

Persoonlijk heb ik meerdere mensen verloren aan zelfmoord. Jonge mensen, die eigenlijk nog een heel leven voor zich hadden.
Meer mensen aan zelfmoord dan aan andere ziektes of ongevallen.

Daarom zou IK graag willen dat er meer aandacht komt voor deze ernstige zaak.

Het zou mooi zijn, 

ach mooi 'Wat afschuwelijk om dat te zeggen'
als er eens niet gezegd werd als iemand zelfmoord pleegt of een zelfmoordpoging onderneemt, dat ze er ZELF voor gekozen hebben.
Samen met alle andere stigma's.

Een persoon kiest er niet voor om zichzelf van het leven te beroven.
Een persoon kiest ervoor om uit de situatie te komen.
Een mens kiest ervoor om te leven.
Maar leven met een psychische ziekte, of stoornis, is voor velen niet meer haalbaar.

En als je zelf niet met deze situaties te maken hebben gehad dan begrijp je het misschien niet.
En.............. gelukkig maar.
Ik wou dat ik dat ook kon zeggen.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik jaren terug nog zo onwetend was.
Zo onnadenkend. En eerlijk gezegd, ook kritisch.
Ik schaam me er niet voor.
Want................ ik wist niet beter.

Nu wel, jammer genoeg.
Niet leuk.

Niet leuk

Niet

leuk

NIET

 

Ado ft. Kruloh - Liefde had ze nodig

2x Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.

Rap:

Ze leeft van dag tot dag,
Ziet wel wat morgen brengt.
Haar zorgen zijn verborgen,
en d'r toekomst onbekend.
maar ze is het wel gewend,
om gevoelens te verstoppen op te
kroppen tot knoppen doorslaan,
en ze zich gaat snijden.
Verwijten heeft geen zin,
want ze geeft zichzelf de schuld,
of verlegen en verdrietig,
om te vragen voor wat hulp.
Dus kruipt ze in haar schulp,
En zonder ze zich ervan af,
ze moet het eruit laten,
want ze ziet het als een straf.
Ze wordt bedrogen en gebroken,
kan het niet meer aan.
Ze huilt zoveel en huilt zoveel,
want niemand ziet haar staan.
Haar dagen waren zwart,
geen hoop meer in haar hart.
Vernietigd en beledigd,
want ze vonden haar apart.
De weg naar geluk en liefde,
die dag kan ze toch niet vinden.
Liefde heeft ze nooit gevoeld,
dus nooit zal ze zich binden.
Haar vrienden wisten haar leven alleen
maar verder te bederven,
en het enige waar ze nu nog aan kan
denken, is sterven.

2x Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.

Rap:

bruine ogen blijven huilen,
Tranen dalen stil en glad,
want niemand die wilt ruilen met het
meisje in het glas.
Vertrouwd geen jongens meer,
het is te vaak mis gegaan.
Ze haat haar leven,
voor wat ze haar hebben aangedaan.
Verkracht geslagen,
lasten dragen, nachten niet geslapen,
Verdacht gedragen, aandachtvragen,
maar ze wou niet praten.
Niemand had het in de gaten,
met haar zogenaamde vrienden,
slikt ze XTC niets vermoedens,
van de neppe liefde.
Ze voelt zichzelf verkankerd,
omdat eenzaamheid haar breekt.
En ze heeft de pijn te danken,
aan alles en iedereen.
De tijd die tikt voorbij,
voor haar is het gewoon geweest.
Ze maakt zich nog van kant,
omdat ze de dood niet vreest.
Ze snijd steeds dieper in haar polsen,
bloed die blijft maar stromen.
Ze kan niet rustig slapen,
want dat volgt haar in haar dromen.
Het is zo ver gekomen,
en ze gaat het nu ook doen.
Ze kan het niet meer aan,
ze gaat kapot door het gevoel.

2x Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.

Rap:
Help mij een beetje zacht en zwak,
grijp het glas voor nog een kras.
Denkend aan de tijden toen ze nog
gelukkig was.
Paniek in haar gedachten,
en het duizelt in haar hoofd.
Ze struikelt en valt langzaam,
op de grond compleet verdoofd.
Haar lichaam raakt de grond,
verspreid bloed roden lijnen.
Littekens op haar huid,
om nooit meer te verdwijnen.
Al lang kapot al voor ze viel,
geen liefde in haar leven.
Het meisje is nu dood,
en hopelijk rust ze nu in vrede.

2x Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.

Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
(liefde had ze nodig)
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.


Alisha xxx

Foto gedichten

Plaatjes met gedichten -->





 

 

 

Alisha

Wat baal ik, lang wachten op EMDR

Sorry dat mijn blog niet zo erg vrolijk is.
Ik heb heus wel vrolijke momenten, maar overall, it's bad.

In november ongeveer heb ik dus eindelijk voor elkaar gekregen dat ik met EMDR mag beginnen.
Dat ik niet alléén máár borderline heb.
Dat er óók (een stukje) trauma zit.

Ik weet niet welk trauma, wel wat voor verschijnselen:
Er zijn meerdere dingen gebeurd.

Flink gepest.
Opa zelfmoord gepleegd op een manier waar ik zo'n 12 uur daarvoor nog over gepraat heb.
Daarna is mijn ziekte ook geescaleerd.
Veel zelfmoorden meegemaakt.
En al vanaf mijn 19e moeten zorgen voor ons gezin, mijn moeder werd ziek.
Je hoeft niet altijd PTSS te ontwikkelen door erge trauma's maar kan ook door andere dingen.

En tevens iets op hele jonge leeftijd. Wat ik niet precies weet hoe of wat. misschien is dat niet gebeurd.
Maar het is wel iets wat ik mijn hele leven al meedraag en ik ook al rare symptomen heb.
Maja, mss allemaal in mijn verbeelding of iets wat een shok heeft teweggebracht.

Slecht slapen,
nachtmerries,
stress,
automutilatie,
niet kunnen concentreren,
dissociatie (geweest),
derealisatie (geweest),
depressie,
mega angsten,
meer, weet ik even niet.

Ik vind dit eerst wel genoeg.

Het is in het team besproken en ze gingen akkoord.
Heel zenuwachtig, maar heb er jaren voor gestreden voor het stukje 'traumatische ervaring' als extra 'diagnose'.
Eindelijk is er naar me geluisterd.

 

Petitie: Borderliners verdienen een toekomst

Verdien ik als iemand met borderline ook een toekomst ?

Ik heb getekend, jij ook ?

http://helpborderliners.petities.nl/ 
 
nieuwe petitie "Borderliners verdienen een toekomst"

PETITIE

Wij

 

Borderline patiënten, onze families en vrienden

 

constateren

 

Dat de aangeboden hulp vanuit de GGZ in Nederland zeer slecht is. Patiënten en hun radeloze families worden te vaak van het kastje naar de muur gestuurd. Huisartsen, crisisdienst, politie en andere hulpverleners weten zich ook geen raad met de uitzichtloze situatie waarin velen van ons zich bevinden. Wij kunnen nergens terecht voor doelbewuste en effectieve hulp.

 

en verzoeken

 

Een grondige verandering in de geestelijke gezondheidszorg. Therapieën moeten op een bredere schaal beschikbaar zijn. Wij willen terecht kunnen bij oprecht geïnteresseerde en juist geïnformeerde hulpverleners. Wij willen serieus genomen worden en niet langer het slachtoffer zijn van bureaucratische rompslomp. Hulp moet beter en sneller beschikbaar zijn. Laat ons niet in de steek, wij kunnen dit niet alleen!

Mijn reactie.
Ik kan jammer genoeg uit ervaring spreken dat het leven met borderline niet fijn is.
Natuurlijk beleeft iedereen zijn ziekte anders.

Ik spreek voor mezelf en borderliners die ik ken.
Dus voel je niet aangesproken als je er heel anders over denkt.
Dan ben ik alleen maar heel erg blij voor je.

Ik ervaar Borderline als een afschuwelijke ziekte.

Uit de DSM-IV

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Borderline-persoonlijkheidsstoornis


De DSM-IV (301.83) definieert de borderline-persoonlijkheidsstoornis als een aanhoudend patroon van instabiele interpersoonlijke relaties, een instabiel zelfbeeld, instabiele emoties en een sterke impulsiviteit. De stoornis uit zich in de vroege volwassenheid in verschillende situaties.
De diagnose kan worden gesteld als sprake is van vijf of meer van de volgende situaties:
 

1. De persoon probeert verwoed werkelijke of ingebeelde verlating te voorkomen (in dit verband wordt het suïcidale of automutilerende gedrag van criterium 5 niet meegerekend).
2. De persoon vertoont een patroon van instabiele en intense persoonlijke relaties, waarbij idealisatie en minachting elkaar afwisselen.
3. De persoon heeft een identiteitsprobleem: een aanhoudend sterk instabiel zelfbeeld of een sterk negatieve eigenwaarde.
4. De persoon is impulsief op minimaal twee terreinen die mogelijk zelfbeschadigend zijn (bijvoorbeeld met geld smijten, seks, drugs- of alcoholmisbruik, gevaarlijk rijden, te veel of te weinig eten) (in dit verband wordt het suïcidale of automutilerende gedrag van criterium 5 niet meegerekend).
5. De persoon vertoont regelmatig suïcidaal of automutilerend gedrag of dreigt hiermee.
6. De persoon is affectief instabiel door wisselende stemmingen (bijvoorbeeld intense episoden van woede, irritatie of stress, die meestal enkele uren duren en zelden langer dan een paar dagen).
7. De persoon heeft chronische gevoelens van leegheid.
8. De persoon heeft intense woedeaanvallen of problemen om de woede te beheersen (bijvoorbeeld regelmatige driftbuien, aanhoudende woede of herhaaldelijke vechtpartijen).
9. De persoon heeft door stress veroorzaakte paranoïde ideeën of ernstige dissociatieve verschijnselen.

Tegenwoordig is er de DSM 5, en nee, geen DSM-V.

Hier ga ik verder niet op in.

Ik heb geen psychiatrie gestudeerd en ben niet thuis in al deze termen.
Ik heb het al zwaar genoeg aan mezelf.


Verdere informatie:

http://alishastruggletobe.blogspot.nl/p/over-psychiatrie.html


Ik heb in mijn opnames meerdere mensen met borderline leren kennen. Ook via internet.
Ik kan je zeggen dat ze erg veel strijden in het leven.


Volgens DSM-IV pleegt ongeveer 8 tot 10 procent van alle mensen met een borderline-stoornis zelfmoord.

Uit onderzoek (Duberstein,1977) bleek dat ongeveer 30-40% van de zelfmoorden worden gepleegd door mensen met een persoonlijkheidsstoornis.

Bron: http://www.borderlinecase.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=129:suicidaliteit&catid=51:kenmerken-index&Itemid=2360


Ja, ik ga hier allemaal verder niet op in.
Bij mij is er sprake van meerdere stoornissen.

Maar lees eens een goed boek over een persoon met borderline, dan geeft je dat een goed beeld.

Ik heb er net een uitgelezen, maar dat sprak me niet zo aan.
'Hoe het is om mij te zijn'

De boeken die ik van de behandelaren moest lezen kwam ik niet door.
Te confronterend.

Wil je weten welke ?

Vraag maar.

Houd me vast

Wil je me vasthouden ?

Dit las ik in een blog

Bron: Me & CPTSD (Complex Post Traumatic Stress Disorder)
http://cptsd2013.wordpress.com/2014/01/06/trust-therapy/


Help me, please. Hold me, because I am broken and it hurts. I am lonely and that hurts too. It’s cold. You are warm and I want it too. Please just hold me, you don’t even need to talk to me, just hold me and let me be. See me. It’s empty inside. Hollow. I need you.

Voor mij zo herkenbaar.
Ik voel me zó alleen.

Ik bén niet alleen.

Maar ik sta wél alleen.

Alleen in mijn ziekte.

Mensen zoals ik kunnen geen veiligheid vinden.
Normaal gesproken kunnen mensen veiligheid bij zichzelf vinden.
Dat heb je geleerd of ben je mee opgegroeid.
Waarom ik dit niet heb weet ik niet.


In 2006-2007 ben ik in opname geweest, mijn eerste in de psychiatrie.
7,5 maanden op de afdeling 'stemmingsstoornissen'. Niet dat ik daar veel beter van ben geworden maar daar heb ik het niet over.
Ik heb wel wat geleerd.

Ook had ik altijd op het moment dat ik uit de kliniek was, ja in de psychiatrie hebben we het nog steeds over een kliniek ipv ziekenhuis, tja, maar...

Oké, de kliniek bestond al niet meer bij mij als ik bij de bushalte stond om naar huis te gaan of naar de stad.
Ik woonde nl een half uur rijden met de trein van de stad waar ik woon.

Mijn psychologe zei eens tegen mij dat ze dat bij meer mensen met mijn problematiek hoorde.
Dat, op het moment dat mensen uit beeld zijn, ze ook niet meer bestaan.
En dan ook echt.

Ik heb zelfs, als mijn ouders weg zijn, bv op vakantie, dat ze er niet meer zijn. Ze zijn dan als dood voor mij.
Zelfs al gaan ze maar een dagje naar Amsterdam, naar onze familie, 2 uur rijden van ons huis.
Dan ben ik al de hele dag van slag en wordt gewoon gek van het wachten tot ze weer thuis zijn.

Op een gegeven moment zei de psychologe ook dat ik iedere dag als ik thuis was (je wordt namelijk 'gedwongen' om steeds naar huis te gaan, zoveel mogelijk) dat ik 3 x per dag moest bellen om contact te houden met de kliniek om het gevoel te houden dat ze er wel waren.
Dat ze wel bestonden.
Heel raar, ik snap het ook niet.

Wat ik denk, is dat mensen met mijn problematiek geen veiligheid IN zichzelf kunnen vinden.

 

Ik voel me nooit veilig.

Alléén, bij mijn ouders, en mijn broertjes gezin. Verder bij NIEMAND.

Én in de kliniek.
Én bij mijn behandelaar.
Zíj begrijpen mij en mijn problematiek.

Álles in onveilig.

Misschien heb ik niet geleerd om me veilig te voelen.
Misschien zijn er dingen gebeurd in mijn jeugd waardoor ik me niet veilig meer kán voelen.
Dingen die IK niet meer weet.

Toch is het pas gebeurd, mijn echte problemen, toen mijn opa zelfmoord heeft gepleegd.
Sindsdien is mijn leven 180 of 360 graden veranderd.

Wat wil ik met dit log zeggen ?

Het spijt me, maar ik ben de draad even kwijt.
Grinnik, huil, lach.

Maar in ieder geval dat ik het herken in het blog hierboven.

Ik zoek altijd een fantasie-wereld met mensen die mij beschermen.
Iemand die een arm om me heen slaat.
Iemand die me een kus geeft en zegt dat het allemaal wel weer goed komt.

En dan heb je iemand op je pad gevonden die je dit allemaal geeft,
en dan....................

Laten ze je weer in de steek.

Écht in de steek, en zelfs mensen uit de psychiatrie, die toch beter zouden moeten weten.

Het is juist bekend voor mensen zoals ik dat het juist belangrijk is om mensen te leren vertrouwen. Maar als zelfs de psychiatrie je vertrouwen beschaamt, dan is dat niet toelaatbaar.
(en dan bedoel ik NIET het 'borderline' gevoel)

Dan ben je weer bij AF.

Moet ik weer opnieuw gaan beginnen.

Maar.................... daar doe ik niet meer aan mee.

Vertrouwen ? Doe ik niet meer.

Is het daarom dat ik me veilig voel bij knuffels ?

Zij zijn mijn vriendjes, zij laten me niet in de steek.

En mijn familie (gezin) ook niet.


Alish ♥

Update: De strijd van boodschappen doen

Op internet las ik een blog van iemand met hersenletsel.

Hierin beschrijft deze vrouw hoe zij boodschappen doen met hersenletsel ervaart.

Bron: http://rosiem17.wordpress.com/2014/01/31/boodschappen/

Ik kan je aanraden dit log te lezen.
Het geeft erg goed weer hoe zij een alledaags ding als boodschappen doen ervaart.
Voor de gemiddelde mens geen probleem. Maar voor iemand met een ziekte, om het zo maar te noemen, een zwaar probleem.



In mijn geval.

Hoe ervaar IK boodschappen doen.

Ik bedoel in dit geval alleen de normale boodschappen. In dit geval in een supermarkt.
Niet de andere aankopen.
Naar de stad gaan doe ik allang vrijwel niet meer.
Het liefste koop ik alles online omdat ik angst heb. En ik weet niet waarom.

 

 

Heel soms ga ik de stad even in om in een paar winkel te kijken waaronder kruidvat en de hema enzo. En natuurlijk een speelgoedwinkel.
Mijn favoriete winkel.

Maar goed.

Ik ga naar de winkel.
Ten eerste al vol stress ook al zit de winkel dichtbij, nog geen 5 min lopen en maar 2 min op de fiets.
Van tevoren maak ik een lijstje.
En dat lijstje (áls ik hem al meeneem, wordt ie wel 20x bekeken in de winkel).
Ook al zit al lang in mijn wagentje het boodschap wat op het lijstje staat. En nóg controleer ik, zit het er al in ?

Want eerlijk waar, ik ben het dan al vergeten.

Maar goed, eerst de fiets op slot.
Met de sleutel in de hand, want ik MOET wat in de hand hebben in de winkel. Dat geeft veiligheid.
Waarom vraag je ????
I  don't  know .

En hoe vaak ik mijn sleutels al niet kwijtraak, is niet normaal. Eigenlijk ook wel grappig. Want DAT heb ik altijd al gehad.

Maar ik ga eerst de winkel in.

Als eerste zal ik je uitleggen dat ik altijd dezelfde winkel inga, al jaren, en eigenlijk loop ik altijd hetzelfde padje en kom ik overal langs hetzelfde, iedere keer.
Toch is het iedere keer weer nieuw.
Alsof ik steeds in een nieuwe winkel kom. Die WEL vertrouwd is, maar alsof alles nieuw is.

Ik zie appels, oh ja, er bestaan ook appels.
Ik zie brood, oh ja, er bestaat ook brood.
Ga zo maar door.

Eerst kom je langs de groente en het fruit.
Dan denk ik, ehm..... hoe doen ze dat nou ?
Komt er iedere dag nieuwe groente en fruit ?
Wanneer ? 's morgens ? 1x per dag, meerdere keren per dag ?
Hoe leggen ze het neer ?
Zoeken ze de verrotte eruit ? Leggen ze alles van achter naar voren neer of van voren naar achteren ?
Het is het logische om alles van achteren naar voren te leggen waardoor het nieuwe fruit en groente voorop ligt.
Maar doen ze dat ook ?

En wie doet dat ?

Ik kom bij de zuivel.

Hier denk ik hetzelfde.

Hierna komt het brood.

Wie bakt het ?
Hoelang moet het bakken ?
Wanneer komt het hier ?
Hoe vaak komt het aan ?
Hoe vaak vullen ze de schappen aan ?
Zijn ze wel hygienisch ?

Hebben de medewerkers een speciaal diploma nodig ?

Ik kom langs de kaas.
Hier hetzelfde.

Ik kom langs de frisdrank en het snoep.
WAT koopt iedereen ? Wat vindt iemand lekker ?
Waarom kopen mensen die duren merkproducten ? Als je ook het goedkope merk kan nemen ?

Pfff, daarna de vleeswaren.
Hetzelfde,

De tijdschriften, het diereneten.

Dan de kassa.

Wanneer werken de cassieres ?
Wanneer mogen ze pauze ?
Hoelang ?
Hoe wisselen ze elkaar af ?
Wat zijn de diensten ?

Ga zo maar door.

Tegen de tijd dat ik de winkel uit ben, en meestal ben ik wel weer wat vergeten, ben ik doodmoe en overstressed.

Hoezo veel prikkels.

En denk ik, pfff, gelukkig hoef ik eerst niet meer.

Tót ik thuis ben.

Ik ben wat vergeten, sjit.

Dát maar de volgende keer als het niet zo belangrijk is.

Update:
Tegenwoordig heb ik een beetje geleerd om iets minder na te denken bij al deze dingen. Tenminste over hoe alles in zijn werk gaat in een winkel.
Toch is alles nog steeds iedere keer nieuw. En zie ik steeds dingen die ik al eerder heb gezien, maar er niet aan denk dat ze nog bestonden.

Bv, afwasmiddel, Goh, dat bestaat ook !
Zo raar !

Komt natuurlijk ook doordat ik eigenlijk alleen maar denk, 'Wanneer ben ik weer thuis ?' Of  'Bij mijn ouders ?
Waar het veilig is.

Blij met online winkelen !


Alisha.

Brenda Strong en lachen en huilen bij mijn behandelaar

Ik en mijn behandelaar

Vanmorgen stond ik op. Nou eigenlijk nog niet, want ik had geen zin om heen te gaan.

Maar eigenlijk ook wel, want ik zat vol.
Vol met vragen en zenuwen en stress en meer.
En nou hád ik het al eindelijk voorelkaar gekregen dat ik 1x per week lang kon komen. Terwijl daar maar 1x per 2 week voor staat.

Ehmmmm, dat is maar tijdelijk hoor.
Maar als het aan mij ligt niet en ik zal blíjven zeuren.

En ik kan goed zeuren.

Maja.

Eerst komt de hele rataplan weer te voorschijn.
Zeuren en klagen.
Nou ja zeuren ? Gewoon over alles weer.
En janken om wat er weer eens onderweg gebeurde.
En janken over het leven.

Mja, ff geen zeurlog.

Ik ga van hot naar her.

Emoties schieten van pan 1 naar 5 en 3 en 1 en tjaps.

Vul maar in

Maar goed. Opeens zat ik in mijn vrolijke bui.
Praten over van alles en door elkaar heen. En ik babbelde maar door.

En..........................
Toen had ik het over mijn fantasiemama.

Ik heb er vele, LOL.

Ik ben altijd op zoek naar een mama, maar daarover een andere keer.

Maandagavond was Scandal op tv en.......................... JA, mijn fantasiemama 30 ofzo speelde erin.
En ik was zó enthousiast dat ik dat gelijk twitterde en bericht terugkreeg uit de VS. En heen en weer.
En ik een collage maken van de foto's die ik op dat moment van de tv maakt.

En, sjippies, vergeet ik helemaal te kijken. Waardoor ik meer dan de helft gemist heb.
klote, grrrrrrrrrrrrrrr.

Maar lachen !

Zij zei ook, 'En je lacht er ook nog zo vrolijk om'.
Ja, ik draaide helemaal door in mijn enthousiasme.

Haha.

Ik zei, 'Maar ik baalde zo dat ik mijn aflevering nu niet heb gezien, ja wel de kleine stukjes, grrr.
En die seier en eh serie snap ik ook nog eens niks van.
Maar goed, ik heb ook nog maar 2 afleveringen gezien.

En precíes hetzelfde als Law and Order SVU erop is. Mijn fantasiemama 29 dus zoiets, haha.
Mariska Hargitay, speelt Olivia Benson, zo'n geweldige meid of vrouw, ze is 50.

Maar toen heb ik dus maar de DVD van Dallas opgezet want ik wilde haar nog wel even zien.

Héb ik al verteld wie ik bedoel ?

Even teruglezen, nee dus.

Brenda Strong, aka AnnEwing, married to Bobby Ewing in Dallas.

Hier in Dallas

En hier in Scandal.

Someday I'm gonna be an actress in Dallas also and is she my mum. And I have a twin bother, we're 13 years.
And..................
Oh well, keep on dreaming little one.

Me.

 

 

And dream on

 

 

I heart Brenda Strong. ♥

But, do not forget, I heart my real mum the most. ♥
Ik hou van je mam.

Love Alish ♥ (a dreamer 4 always)

Pijn (gedicht van internet)

Gedicht van internet

bron: http://www.palliatievezorg.nl/page_1538.html

Zoveel mensen
slikken dagelijks
pijnstillers

Zoveel mensen
zeggen dagelijks
dat het goed gaat

Zoveel mensen
zeggen dagelijks
niet hoe het echt gaat

Zoveel mensen
moeten sterk zijn
mogen niet zeuren

Zoveel pijn
heet al gauw klagen
moet ingeslikt worden

Zoveel mensen
doen zich pijn aan
om gehoord te worden

Zoveel mensen
verwonden zich
vanwege onderschatte pijn.


Erkennen van pijn
in vele vormen
kan velen troosten.
 

Marinus van den Berg


Alish