Mijn vader heeft me heel erg gekwetst, heel erg pijn gedaan

Zoals ik al eerder vertelde, mijn allerliefste moeder is vorig jaar 4 april overleden. 💔

Ik heb na haar overlijden een stukje van haar haar afgeknipt om te bewaren.

Dat doe ik ook altijd bij mijn beestjes. 🐱 en 🐰 

Bij mijn beestjes laat ik altijd het as bewaren in een urntje. En die staan bij mij op de kast.

Zij zijn mij erg dierbaar.

Na het overlijden van mijn moeder wilden mijn broertje en mijn vader niet dat haar as in een urn in een graf terechtkwam. Dat zou ik juist wel willen.

Maar ja, ik ben de baas niet.

Zij wilden het verstrooien.

Gelukkig heb ik het zo kunnen krijgen dat ik wat as in een ketting kon krijgen.

Ik mocht geen urntje van mijn broertje. Ik moest maar blij zijn dat ik een ketting mocht, had hij gezegd.

Uiteindelijk heeft mijn vader toestemming gegeven (een half jaar later) om alsnog een urntje te krijgen.

Maar dat mag ik NOOIT tegen mijn broertje zeggen.

Ik heb een hele mooie uitgezocht.

Mijn ketting.

Een gouden hart met een haarlok van mijn moeder.

Hieronder het urntje.

De linker is van mijn moeder. De rechter is van mijn katje die ik zo'n 16 jaar gehad heb. Die was ongeveer 2 maand voor mijn moeder overleden. Dus mijn moeder heeft dat nog meegekregen.

Ze staan mooi naast elkaar. 💓

Nu waren we gisteren bij de notaris met zijn drieen omdat we de erfenis van mijn moeder moetsen ondertekenen. Daarna wilde mijn vader graag even naar Mac Donalds om een koffie te drinken. Ik nam een ice-frappé

Toen zei ik tegen mijn broertje dat hij nog een afspraak moest maken om het as van mijn moeder te verstrooien. Ik kan namelijk altijd omdat ik niet werk, en mijn broertje en zijn vrouw werken gewoon. Mijn vader zal er niet bij aanwezig zijn. Dat doet hem teveel pijn.

Maar toen....

Reageert mijn vader erop.

Gemopper over mijn moeders as. Commercieel gedoe, zegt mijn vader. 'En ik wil ook niks betalen !'

 

Wat een gemene opmerking.

Wat doet hij mij pijn. Klootzak !

Het is voor mij zo belangrijk dat het allemaal via rituelen afgerond gaat worden. Ik mis mijn moeder zo erg. Zij was de enige met wie ik praten kon. Buiten de hulpverlening dan.

Zij was mijn allerbeste vriendin sinds 1999.  Vooral na het overlijden van mijn opa waardoor ik gecrashed ben.

Het is niet de eerste keer dat mijn vader mij zo vreselijk pijn heeft gedaan.

Over vroeger praat ik even niet. 

Ik heb in mijn leven 2 x een persoonlijk gesprek met mijn vader gehad. De eerste x was dat mijn moeder in Utrecht in het ziekenhuis lag voor een by-pass in haar hoofd. (Zie Kaylah)

Toen mocht ik niet huilen en ging hij vreselijk tegen mij tekeer.

Triggerrrrrrrrrrrrrrr

Een aantal jaren geleden. Ik geloof in 2012. Toen wilde ik als uitweg misschien euthanasie, als ik niet beter werd. (Is nog steeds een optie hoor.)

Ik heb een gesprek met mijn vader gevraagd en dat gezegd.

Toen zei hij 'Dan heb ik liever dat je zelfmoord pleegt. En dan ook zo snel mogelijk. Dat is ook beter voor je moeder en je broertje.'

Oh MY, wat was ik van slag.

En dat op een zaterdagavond. Dat ik ook nog eens niet de GGZ kon bellen.

Dat heb ik dus die week daarop maar gedaan.

Ik was helemaal van slag.

Dat ik mijn pols (per ongeluk) heb doorgesneden, was ook nadat ik een aanvaring met mijn vader gehad heb. En erop volgend een gesprek met de klantenservice van de Ziggo.

Ik moest geopereerd en ik mocht niet meer bij mijn ouders langskomen van mijn vader.

En de eerste échte keer automutileren, was ook na woorden van mijn vader, toen hij zat te 'mopperen ?' over mijn broertje.

Ik kon alles horen. Want mijn slaapkamer zat precies boven de woonkamer.

Gelukkig weet mijn broertje hier niets van. Ik bedoel wat mijn vader allemaal over mijn broertje gezegd heeft. En dat was ook niet de eerste keer en ook niet de laatste keer.

Maar ik kon het ook horen als hij wat over mij zei. 

Ik hou dat geheim voor mijn broertje.

Ook ben ik niet de enige tegen wie hij gezegd heeft dat ik maar zelfmoord moest plegen. Dat heeft hij ook eens tegen mijn moeder gezegd.

Wat een rare relatie heb ik met mijn vader he ?

Toch kan ik me herinneren de leuke dingen met mijn vader. Het lachen om onze herinneringen. De toffe vakanties die we samen gehad hebben. We zijn meerdere keren met zijn 2en op vakantie geweest. En dat was altijd cool 😎. We zijn naar Venezuela 🇻🇪 geweest. Ik met mijn vriendinnen op rondreis op het vaste land. En mijn vader daar alleen op Isla Margarita 🏝 Daarna hebben we afgesproken bij Mac Donalds op het eiland. We zijn naar Oostenrijk 🇦🇹 geweest op wintersport ⛷. 

We zijn 2 x naar Mexico 🇲🇽 geweest. Veel gelachen 😊.

In de zomer vaak naar Oostenrijk 🇦🇹 geweest met ons 3 en. Mijn ouders en ik. Altijd leuk. 

Meestal hadden we wel 1 x ruzie in de vakanties. Maar daarna was het weer over. 

Ik ga met hem naar basketball 🏀 wedstrijden. Uitjes met mijn ouders. 

En we hebben samen vanaf 1988 voor mijn moeder gezorgd tot en met 2021. 

Maar ook doet hij mij pijn. 😢

Toch kom ik er iedere dag.

Het is daar veilig. En ik irriteer me daar als hij steeds maar loopt te mopperen.

We hebben alleen elkaar nog. Mijn broertje is er ook wel. Maar die heeft zijn eigen gezin. 

En de liefde voor mijn moeder.

Liefs, Alisha 💜

Mag ik dood ? Of niet ?

Even een kort logje tussendoor.

Vanavond heb ik met veel bewondering naar de Documentaire 'Levenseindekliniek' gekeken.

*Ik schrijf hier natuurlijk enkel en alleen over mijn eigen ervaringen.*
Wat een ander ervan vind, daar kan ik niks mee.

Persoonlijk heb ik vroeger ook niks met het lijden van het leven gehad. Ik snapte er niks van.
Hoewel ik al wel vanaf mijn 12-13e jaar al niet meer echt snapte wat het leven nu eigenlijk was.

Wat het échte lijden in het leven kan zijn weet ik pas sinds ikzelf  'ziek' ben geworden. En helaas door de suicide van mijn grootvader/opa. Hij kon ook niet meer. Ik schrijf hier verder nu niks meer over want dat kan ik zelf (nog steeds) niet aan. Ook is het dan ál 15,5 jaar geleden.
Het is als de dag van gisteren.

Vanaf het eerste moment dat ik het hoorde begreep ik hem. En helaas begrijp ik hem nog steeds.
Ook maakt dat het rouwen een stukje gemakkelijker. Als je begrijpt waaróm iemand voor de dood heeft gekozen dan wordt het verdriet een (klein) ietsje makkelijker.

Had hij maar voor euthanasie kunnen kiezen. Helaas was de discussie toen (nog) niet actueel.
En inderdaad zou ik niet kunnen leven met het feit dat hij euthanasie zou 'wíllen'.
Ik zou alles doen om het tegen te kunnen houden. Ook al begrijp ik 'het leven' nu veel beter en weet ik wat een ellende het leven kan zijn.

Maar dát is mijn opa.
En ik begrijp hem.
Ik vind dat hij het goed heeft gedaan.

Maar ook :

Hij heeft het voor zíchzelf gedaan ?
Leed hij inderdaad zó erg ?

Verdorie, hadden we maar wat meer voor hem kunnen doen.

********************
Nu een paar jaar verder snap ik meer van het leven. Of juist minder van het leven.
Het leven kan zo zwaar zijn heb ik ondervonden dat het soms een hele strijd mét en/of zonder leed kan zijn.

Nogmaals, dit is maar een klein logje en even snel geschreven uit de losse pols.

Al jaren wil ik sinds het beginnen van dit blog een keer een log schrijven over euthanasie. Steeds lukte het mij niet omdat het te dichtbij komt. Vandaar dan vanavond een goede reden was om te beginnen.

Sinds ikzelf in de 'psychiatrie' ben beland weet ik wat psychisch lijden is. Lichamelijk lijden kon ik me al wel iets van voorstellen.

Diverse zelfmoorden heb ik meegemaakt (van anderen). Zelfmoordpogingen gezien van andere patiënten en 'vrienden/kennissen'.
En als je dan later vroeg wanneer ze weer 'beter' waren: 'En ben je blij dat je nog leeft ?'
Dat je dan met regelmaat te horen kreeg dat ze het jammer vonden dat het toch niet gelukt was. Dat het het toch allemaal niet waard was geweest. Dat het lijden nog steeds te veel was (is).

En sinds afgelopen november, een vriendin die inderdaad euthanasie heeft gehad doordat ze psychiatrisch was uitbehandeld en het leven te zwaar was.

Persoonlijk heb ik ook al jaren een doodswens. Een niet-meer-leven-wens.

Want ik wil niet dood !
Ik wil niet leven zoals ik leef.
Het is niet leven.
Het is overleven.

Iedere dag, iedere minuut.
Steeds maar weer.
En ja, ook zijn er 'leuke' momenten.

Maar als ik de afgelopen jaren bekijk dan was het het allemaal (nog) niet waard.

Als ik dood kan kunnen gaan op het moment dat ik het voor het eerst vroeg en ik vergelijk met nu ?
Dan is mijn situatie wel verbeterd. Maar het was/is het niet waard geweest.

Ik heb geen echte suïcide pogingen gedaan. Wel (volgens een toenmalige psycholoog) waren het verkapte suïcide pogingen. Echter zelf noem ik het 'gewoon' auto-intoxicaties. Ik had wel dood kunnen gaan. Maar ik riep wel op tijd hulp in. Maar tóch had het verkeerd kunnen aflopen. Iedere keer weer. En dat waren er veel.


Ik ben nog niet uitbehandeld.

Ik mag nog niet dood.
Ik kan nog wachten.
Maar hoe lang ?

Dat weet ik niet.

Maar als het moment daar is, dan hoop ik dat ze me willen helpen.

En ja, ik ben lid van de NVVE, ik heb al iemand bij mij thuis gehad om er met mij over te praten.
Ik heb meerdere gesprekken gehad met mijn psychiater en huisarts. En het waren goede gesprekken, heel duidelijk en zij erkende ook dat ze begreep dat ik lijd/leed.
Of lijdt ?

Door zulke gesprekken kon ik nog weer een stukje verder. Kon ik nog langer hoop hebben op herstel.

Ik ben nog niet uitbehandeld.

Maar wanneer ik zover ben ?

Dan wil ik ook graag geholpen worden.

Voor een ieder die ook met deze strijd te maken heeft, veel sterkte.


Liefs, Alisha.

Een goede dag gehad, maar wel verdrietig, en zenuwachtig voor morgen

Ja, dat was een goede dag voor mijn doen.

Gisteravond laat gaan slapen. Voor mijn doen normaal.
Ik heb nou eenmaal een dagangst en meer.
Vandaar dat ik leef op de avonden dat het donker is.
Nou, niet alleen als het donker is. Maar het liefst vanaf een uur of half 9.

Maar oke, mijn dagje.

Vanmorgen door de wekker heengeslapen. Ik had mijn mobiel met mijn alarm op de oplader staan in de keuken en normaal maakt mijn kat mij wel vroeg wakker omdat het weer eens zover is dat ze eten wil.

 

 

Daar kwam mijn kat

 

 

Daar ben ik dus gewoon doorheengeslapen.

Maar gelukkig net op tijd wakker, nog even soezen en dan opstaan want ik moest om 10:25 bij mijn vader zijn.
Ik ga dan met mijn moeder zwemmen. Ze heeft 1 op 1 begeleiding nodig omdat ze epilepsie heeft.

Daarna was ik doodmoe en ben gelijk gaan slapen.

Daarna moest ik weer naar het zwembad, nu een ander. want ik geef zwemles.
Nog een van de weinige dingen die ik doe waar ik nog (hoeheetdatwoorrrr?) voldoening uit krijg.

Dat was leuk.

Ik heb nog een kind alleen genomen om te oefenen met onder water zwemmen. Hij kan goed onder water zwemmen maar als hij door het gat heen moet dan stopt hij.

Daarna naar mijn maatje, ik heb een hele week niks van me laten horen omdat ik kwaad op hem was. logisch als je 's nachts om 3 uur gevraagd wordt om nog even gebeld te worden voor te praten. waardoor IK tot half 6 wakker heb gelegen.

Maar goed, dat vertel ik een andere keer.

Tegen half 10 was ik thuis. en een beetje chillen en tv kijken. En pc'en. Nog naar 'Grenzeloos verliefd' gekeken wat ik op DVD heb opgenomen. Aangezien ik gek ben op verre landen en culturen. En hoop in de toekomst als mijn angsten weg zijn of in ieder geval verminderd. Dat ik dan weer op vakantie kan gaan.

Ik durf nu nog niet eens meer dan 3 km van mijn huis zonder mijn ouders.

Mja.

En het ging over Mexico. Nou als er een land is waar ik gek op ben is het wel Mexico. alhoewel ???? Er zijn nog veel meer.

Maar als je dit ziet, dan wil je er toch gelijk heen ?

 

Maar goed. Morgen naar de huisarts.
Het ging vorige week zo slecht dat ik trigger.................. niet vertel.

En ik heb van ellende medicijnen op internet besteld maar sjippies, ik heb een recept nodig.
Dus ik de huisarts de volgende dag gebeld en dat verteld wat er weer eens gebeurde.

Huilen, huilen, huilen, huilen.
De volgende dag weer gebeld. Ik kreeg de engste aan de telefoon. Maar de rest was er niet maar ze heeft me goed geholpen.

Dus ik heb weer een afspraak gekregen om over de medicijnen te hebben en heeeeeeeel misschien wil ze toch eindelijk wat voorschrijven aangezien ik geen psychiater heb. En toen ik die WEL had deed deze ook niks.

Ik zei ook dat ik nu ook mijn behandelverbod meeneem en mijn aanvraag voor euthanasie.

Het klinkt voor mensen zonder een psychische aandoening stom en onnatuurlijk. Maar als je 95 % van de dag ellende in je hoofd hebt en ook al doe je iets leuks dan zit het er nog. Het is nooit weg.
Daarom slaap ik ook zo graag.

Maar dan krijg ik weer nachtmerries en daghengsten.

Maar vanmiddag even goed en heel diep geslapen.

Het is laat en moet naar bed toe.

Ik ga nog ff nintendoën.

Ben benieuwd wat de huisarts morgen zegt.

Zenuwen.