En ja hoor, had ze mij wat te vertellen.
ZE GAAT WEG ! Zegt ze.
OMG, ik was helemaal van slag.
JANKEN tot en met. Ik huilde nog erger dan ik normaal al deed.
Ik was zó van slag.
Ik werd kwaad en boos en keek haar mega kwaad aan. En huilend en tranen en grienend en ga zo maar door.
'Is grienend eigenlijk een woord ?', grin.
Maar nee hoor ! DAT WIL IK NIET.
Ik heb eíndelijk, na jaaaren een psychiater die naar mij luistert, die mij serieus neemt, die mij 'steunt'.
En nu zegt ze dat ze wég gaat ?
Daar ben ik het niet mee eens.
Ik heb weinig vertrouwen in mensen.
Ik vertrouw niemand, ik vind iedereen eng.
Ik heb een pest aan mannen. En was dus blij dat ik eíndelijk weer een vrouw had.
Ik heb veel liever een vrouwelijke arts.
Waarom ? Nou gewoon.
Ik ben bang voor mannen.
Ik vertrouw ze niet.
Ze luisteren niet.
(nou ja, sommigen wel)
Ik vind ze eng.
Maja.
Psychiaters staan natuurlijk niet voor 'mannen' an sich.
Ik vond haar fijn, eh, ik vind haar fijn.
Ik wil niet dat ze weggaat.
Ik zei dat ik ga protesteren en een brief naar haar baas ga schrijven.
Niet dat dat wat zou uithalen, maar ja.
Nou draaf ik een beetje door, maar het was / is ook zo'n grote klap voor mij.
Ik heb zo'n moeite met mensen te vertrouwen. Ik doe er heel lang over om vertrouwen in iemand te krijgen. En het duurt heel lang voordat ik me 'bloot' kan geven.
En als dan iemand weg gaat, dan moet ik weer helemaal opnieuw beginnen.
En voordat ik dat voor elkaar heb zijn we weer 2 jaar verder.
Duurt dat zolang ? Jahaaa.
