Mijn hulpverleners zijn weer terug met vakantie.

Zoals gezegd zijn mijn hulpverleners weer terug van vakantie.

Mijn thuisbegeleiding is 1 weekje weggeweest. 

Mijn huishoudelijke hulp was met vakantie, maar ik kreeg een invaller. Deze was echt goed. 

Hij was in 3 kwartier klaar waar mijn andere 2 uur over doet. Maar hij heeft dan wel niet de afwastafel gedaan, maar wel gedweild. En dat was voor het laatst vorige zomer geloof ik.

Op 22 juli ben ik voor het laatst bij mijn spv geweest.

Ik had deze zomer nieuwe sandalen gekocht van Zalando. Maar deze liepen niet lekker. Ze waren wel hardstikke mooi. En ik had nieuwe gezien op Zalando. Ik koop namelijk alles online, want ik durf niet naar de stad. Behalve mijn boodschappen. Maar dat komt ook omdat de Albert Heijn hier dichtbij zit.

En deze nieuwe hadden lampjes. Ik wilde al jaren schoenen met lampjes, maar ik was bang dat ze kinderachtig waren. Maar mijn spv zei ook tegen mij 'Gewoon doen.' Dus ik heb ze toch maar gekocht. En ze zijn zo cool 😍

Dus ik liet haar ze zien, maar de lampjes deden het niet. Terwijl ik na het gesprek de trap af naar beneden liep gingen ze aan. Dat was zo cool.

 

 Dus ik heb haar gelijk nog even gemaild.

Hoi, ik liep naar beneden en mijn lampjes doen het wel 🤣

En ze reageerde ook nog terug.  

Gelukkig! 🥳

Vorige week was mijn verpleegkundig specialist er weer. Ik had haar een mailtje gestuurd. Maar daar kreeg ik geen antwoord op. Ik denk dat ze niet had begrepen dat het een 'noodkreet' van mij was. 

Ik vraag namelijk al 3 jaar om nieuwe antidepressiva, maar het is nooit de goede tijd ervoor. En de Tranxene die ik krijg, doet ook helemaal niks. Nu gebruik ik ook maar 10 mg, soms deed ik 20 mg. Maar het doet helemaal niks.

Dus ik wil nu eindelijk wel eens nieuwe medicijnen. Ook vraag ik al sinds 2010 om ECT. Ik heb al zoveel ad's gehad. Maar nog niet van alle soorten zei ze laatst. En er is in het UMCG, het UCP (Universitair Centrum Psychiatrie) een behandeling met esketamine. Ook daar heb ik naar geinformeerd. Komt natuurlijk ook omdat ik niet meer zoveel vertrouwen heb in ad.

Maar als mijn thuisbegeleiding er niet is, dan gebeurd er ook niks. Ik was niet. Ik kan alleen de was in de wasmachine doen, maar niet ophangen. Dat doen wij altijd samen. Nou ja, zij staat erbij en ik hang het op. Ook van de waslijn eraf halen lukt mij niet. Ik heb teveel dwang. 

Afwassen doe ik ook niet. ik heb wel therapie gehad hiervoor. Maar het lukt mij niet. En zij komt 2 x in de week 1.5 uur. Ik had per x 2 uur. Maar dat is eraf gegaan omdat ik nu ook begeleiding heb met boodschappen doen, om de week.

En afwassen doen we (ongeveer ?) 1 x per 3 a 4 weken. Ik gebruik altijd dezelfde bordjes en kopjes en bestek. Misschien vies, maar ja. Het is niet anders.

Eten maken kan ik ook niet. Mijn aanrecht ligt helemaal vol. En mijn kookfornuis ook. Ook al lag het niet vol, koken lukt mij toch niet. Soms doe ik wat in de magnetron of de oven. Maar aangezien ik vrijwel niks lust qua 'goed' eten, krijg ik ook geen vitamines etc binnen.

Eigenlijk doe ik niet veel thuis. Overdag lig ik op bed als ik niet ergens heen moet. Ik probeer zoveel mogelijk te slapen. Ik wil niet bestaan overdag. Ik word zenuwachtig overdag.

Zelfs als ik tv kijk, en het is overdag (in dat programma), of ze zitten ergens op een stoel, dan word ik zenuwachtig.

Mijn dag begint pas als ik tussen 16.60 en 17.30 naar mijn vader ga. Hij woont een paar straten hier vandaan. Dus dat lukt mij wel. Wel met stress, maar ja. Soms moet ik naar de brievenbus, die is rechtsaf, richting de Albert Heijn. En daar word ik dan ook weer zenuwachtig van. Het is maar zo'n 200 meter ? Maar toch.

Buiten kom ik verder niet. Ik zit vrijwel de hele zomer binnen. Ik ben ook 2 x naar buiten geweest, daar vertel ik in een ander logje wel over.

Ook zit mijn oor al 1,5 maand weer dicht.  Maar ja, ik durf niet naar de huisarts te gaan. Want dan moet er iemand mee. En mijn vader heeft mij de laatste tijd al zo vaak ergens heengebracht.

Gelukkig is mijn spv er vanmorgen weer. (Het is nu 00.30 u) Dus ik zal haar even een mailtje sturen. 

Afgelopen vrijdag heb ik gebeld met het FACT. Het was de 2e x dat ik (sinds 2016 ?) belde. Ik doe dat nooit. Ik bel niet. Maar het gaat zo k@ dat ik het niet meer aankon. De hele zomer gaat het al rotter dan 'normaal'. Een vorige spv'er van mij kreeg ik aan de lijn. Maar ja, zij kan ook niks doen. Zij dacht ook dat ik misschien last van de warmte had. Maar ik weet het niet. Op bed had ik gewoon nog steeds mijn dekbed over mij heen. Ik heb een verzwaringsdeken. En vorige week was het 23 C in huis en moest ik een trui aan omdat ik het koud had.

Vrijdag heb ik weer een afspraak met mijn spv en de verpleegkundig specialist. En de week erna weer een evaluatie.

Bij mijn vader ga ik op FaceBook en mijn mail checken. Ik ga mijn post bekijken (die neem ik altijd mee) En ik ga lezen in een boek. Thuis lukt het lezen mij niet. Dus doe ik het bij mijn vader. Dan word ik wat rustiger (relaxer). Ik eet een peertje en een klein slaatje. Ik drink cola. Ik word daar rustig van. Tegen 20.00 u ga ik ongeveer weer naar huis. Thuis kleed ik mij om, doe mijn lampjes aan. Ja, ik heb het hele jaar door kerstlampjes aan. Ik heb zelfs mijn kerstboompje nog staan. 😅

Dan ga ik het nieuws kijken. Daarna op Instagram. En dan kijk ik altijd Law and Order Special Victims Unit. En dan neem ik ook mijn eten. Dus ik eet meestal tussen 20.30 en 22.00 u.

En dan ga ik mijn programma's kijken. Ik kijk vaak dezelfde programma's. Ik weet toch nooit meer hoe het afgelopen was. En ik vind het fijn om dezelfde programma's (series, films) te kijken. Hoe vaak ik wel niet Het kleine huis op de prairie gezien heb, of 

Dr. Quinn, Medicine Woman. 

 

En tegenwoordig kijk ik naar die 'zomer' films op RTL 8. Van die 'liefdes'films 💓

Ik heb daar helemaal niks mee, maar ik vind de verhalen altijd leuk. Van die 'stoere' kerels (die ontzettend knap zijn) en dan gaan ze in de wildernis, of zo. En dan een 'vrouw' die altijd middellang haar heeft, en meestal los. En ze zien er allemaal hetzelfde uit. En dan komen ze bij elkaar. En dan is er 1 misvatting. Dan gaan ze uit elkaar. En dan komen ze weer bij elkaar.

Ik vind de natuur altijd leuk en een mooie omgeving. Vorige week was er een film over een boot. Oh jee, ik werd er gewoon bijna beroerd van. De beelden gingen op en neer. 😅

 

Ik hou van die mooie blauwe zee. Ik ben met mijn vader 2 x in Mexico geweest. En daar hadden we ook zo'n mooie zee. 🏖

Echt cool. 💙

 

Nou dit was het eerst weer.

 

Groetjes, Alisha-Kay 💜

I am a little confused

Het is allemaal een beetje (of meer eigenlijk) verwarrend voor mij.

Ik schreef de vorige keer over MBT, en hoe de behandeling er daar uit zou komen te zien.

Nu een tijd later weet ik nog steeds niet hoe ik verder zal gaan.

Ik heb een maand geleden een gesprek met mijn psycholoog gehad. Waar ging het ook alweer over ?
Misschien moet ik eens gelijk opschrijven als ik het gesprek gehad heb waar het eigenlijk nou over ging.
We hebben in ieder geval uitgebreid gehad over mijn konijntje die net overleden was.
RIP kleine man.

En verder over hoe nu verder.
Wat wil ik ?
Wat gaan we nu doen ????
Ga ik in de groepstherapie of niet.

Tja, ik weet het eigenlijk al niet meer zo.

In ieder geval heb ik een week later een gesprek  met mijn spv'er gehad en daar was ik behoorlijk in de war.
Ik had het idee dat ik misschien niet blijven kon bij het team FACT-MBT.
En waarom ?
Omdat mijn psycholoog iets had gezegd over het behandelen 'binnen' de MBT.

Mijn dwang behandeling kan niet binnen de MBT.
Dan zou ik ergens anders heen moeten verwezen worden ?

Wat wil ik allemaal, wat kan er binnen het MBT.

* als mijn psycholoog of spv dit logje leest, begrijpen ze er vast helemaal niks meer van (zijn ze net zo in de war als ik*

Dus: Wat wil ik ????

Nu, ik wil beter worden. Dat zal waarschijnlijk niet lukken.
Dus.... ik wil beter worden dan dit.

Ik wil niet meer iedere moment strijden voor het leven.
Ik vind het leven té ingewikkeld.
Ik vind het leven té zwaar.
Ik vind het leven té moeilijk.

Ik vind leven 'an sich' ingewikkeld.

Ik vind dit log al ingewikkeld , haha.

Ik begreep in eerste instantie dat ik niet bij het FACT-MBT kon blijven. Dat ik weer weg moest naar het gewone FACT.
Maar.... ze had ook gevraagd of ik de MBT-I (de 12 weekse cursus)  weer opnieuw wilde doen.
Dat staat dan weer haaks op het wegmoeten.
Want misschien had ik nog niet helemaal goed begrepen wat het MBT eigenlijk is.

Snappen jullie het nog ????

Mijn spv heb ik mijn weblog laten zien. Ik zei dat ik het allemaal een beetje ingewikkeld vond.
Hij liet mijn weblog staan en zou later een stukje lezen.

Nu had ik gisteren weer een gesprek met mijn psycholoog. Ze wilde iets met mij bespreken waar we de vorige keer ook over hadden gehad.
Ze had papieren erbij genomen en ik kon net ondersteboven lezen dat het over hechting ging.
Een van mijn favoriete onderwerpen, haha. Ik hecht me altijd erg aan mensen, maar heb er uiteindelijk ook moeite mee.
Natuurlijk zijn we daar niet aan toe gekomen omdat ik natuurlijk weer andere dingen te bespreken had.
Ten eerste over hoe nu verder.

Als ik het een beetje begrijp moet wat 'ik' wil samen kunnen met wat 'binnen' het FACT-MBT mogelijk is.

We moeten een soort van 'behandeling' hebben (als ik zo een beetje begrepen heb) wat mij helpt in het leven. En om het leven wat makkelijker te maken.

Verder vroeg ze waar ik het met mijn spv over heb. Wat wij daar bespreken.
Tjeetje, weet ik veel. Volgens mij ben ik dom of zo.

Ik vertelde dat ik het de vorige keer over een situatie heb gehad waarbij ik zat te bonken met mijn hoofd tegen de deurpost. Dikke bult op mijn hoofd. Huid weg gekrabt (of is dat met een d ?) omdat ik zo kwaad was. Of kwaad ? Ik was 'gewoon' helemaal uit mijn dak. Pannetje 4 ongeveer. (of 5)
3 dagen later had ik nog steeds ieder moment hoofdpijn. Een pijnstiller hielp ook niet. helemaal niet zelfs, raar he ?

Toen zei mijn thuiszorg op maandag dat ik  misschien toch maar even de huisarts moest bellen. Dat wilde ik niet, maar dat heb ik later toch maar even gedaan.
De assistente zou even vragen of de huisarts mij later zou terugbellen. Komt ze terug, of ik gelijk maar even langs wilde komen. Grrr, dat is mij teveel moeite. Maar gelijk zei mijn thuiszorg dat ze wel even met me mee zou gaan.
Dus we zijn toch maar even naar de huisarts langs gegaan. Wat het uiteindelijk was weet ik niet (misschien een lichte hersenschudding ?), mijn hoofdpijn zou vanzelf wel weer over gaan. En uiteindelijk heb ik steeds iets minder lang hoofdpijn gehad tot het 8 dagen later was.
Dus de volgende keer proberen het niet meer zover te laten komen.

Daar ook met de spv over gehad.
Mijn spv wilde de hele situatie uitpluizen. helemaal van begin tot eind.

Ze vroeg waarom ik dacht dat hij dat op die manier wilde bespreken.

Lang nadenken........

Ik zei dat ik dacht zodat ik beter kon begrijpen wanneer ik over mijn grens ging om het de volgende keer te vermijden dat ik uit mijn dak ging.

Zo ongeveer.

Bij ieder gesprek (of het nou met de psycholoog is of met de spv) stellen ze heel moeilijke vragen.
En op dit moment dat ik het schrijf weet ik al niet meer precies meer hoe het allemaal gaat.

Volgens mij (op dit moment) stellen ze die moeilijke vragen om mij beter te laten begrijpen hoe ik in elkaar steek. Dat ik mijzelf meer en beter laat begrijpen.

Als ik mijzelf al niet begrijp, hoe kan ik anderen dan begrijpen ?
Hoe kan ik het leven dan zelfs al begrijpen ?

Ik heb hierboven allerlei dingen besproken waarvan ik in de war raak.

En op dit moment ben ik nog meer in de war geraakt.

Ik denk dat ik het wel een beetje begrijp, maar ik weet het niet zeker.


Begrijp jij het nog ????
Als jij (die dit leest) het een beetje begrijpt en mij een beetje licht erop kan laten schijnen doe vooral een reactie hieronder.

Oh ja, ik heb een telefoontje gehad met de casting voor het programma 'levenslang met dwang'.
Maar daarover een andere keer.

Ik ga weer NCIS kijken.

Tot later.

Liefs, Alish