Mijn dwang in de laatste dagen van het jaar

Eigenlijk wel ingewikkeld voor iemand die geen dwang heeft.
(Ik schrijf dwang i.p.v. OCD of OCS omdat ik dat wat 'liever' vind klinken)

We hebben namelijk net de kerstdagen gehad (Sinterklaas en Sint-Maarten) en nu komt dan nog de jaarwisseling nog.
Dit zijn allemaal dagen waarop mijn dwang anders is. Het is wel hetzelfde, maar het heeft een andere 'na' smaak.

Wat bedoel ik nu met 'na' smaak ?
Als ik dwang dan zit er een bedoeling aan vast. Ik moet mijn 'dwang' handeling of de 'voor' dwang (ik dwang nl ook al op voorhand, zodat ik de handeling niet hoef uit te voeren) precies goed uitvoeren.
Als ik mijn dwang niet goed uitvoer dan zit er een gedachte aan vast.

Het kan zijn dat er iemand dood gaat, een ernstige ziekte krijgt, mishandelt wordt of misbruikt.
Dit zijn bij mij de gangbare gedachten die bij mij de dwang geven.

Als ik mijn dwang goed uitvoer dan is alles ok. Tot de volgende dwang. (daar kan een paar minuten tussen zitten of soms gelijk alweer.

Waarom heb ik deze dagen (kerst etc.) er meer last van dan anders ?

Dat komt hierdoor.

Als ik een dwang niet goed uitvoer dan heb ik normaal nog een week om de dwang weer goed uit te voeren. En dan hopelijk dat er in tussen niets gebeurt zoals hierboven geschreven. (ziekte, dood bv)
Dan bewaar ik mijn 'dwangen' en moet ze binnen een week, of maand, opnieuw uitvoeren.
En ondertussen zenuwachtig omdat ik bang ben dat er intussen wat gebeurt.

Bij deze dagen is het zo dat ik de dwang gelijk goed moet doen omdat ik anders een heel jaar moet wachten tot het weer kerst etc. is, om de dwang goed uit te voeren.
Dan moet ik de dwang onthouden en als er wat engs gebeurd in dat hele jaar, dan kan het alleen maar zijn (in mijn beleving) dat het komt doordat ík de dwang niet goed heb uitgevoerd.

Het programma, Levenslang met dwang

Ik vind dit een mooi programma.

Alhoewel hoe kan je dit mooi vinden ? Het is niet leuk om te zien hoe anderen struggelen met hun dwang.

Jeetje, ik weet het Nederlands woord niet meer.

Maar ik heb zelf ook een dwangstoornis.
Een klein stukje staat geschreven in dit volgende log

http://alishastruggletobe.blogspot.nl/2014/03/mijn-leven-met-een-dwangstoornis-ocdocs.html

Wat vind ik van dit programma ?

Als eerste vind ik het zeer knap van de deelnemers hoe zij omgaan met hun dwang. Dat ze er eerlijk voor uitkomen dat ze dwang hebben.
Dat ze proberen om de oefeningen te doen.
Dat ze ook nog eens op de tv durven met hun OCD.

Jeetje, ik weet niet of ik er zelf voor uit zou durven te komen.
Nu weten een paar mensen wel dat ik dwang heb.

Mijn familie, ouders en broertje en 1 tante.
En verder de mensen die ik ontmoet heb ik mijn 2 opnames.
De patienten, verpleegkundigen, psychologen etc.

Verder ? NIEMAND !

Ik heb het jaaaaren geheim kunnen houden. Natuurlijk hadden mijn ouders en broertje het wel door. Ik werd ook wel gepest (niet gemeen) door hun hiermee. Maar toch hebben ze nooit geweten hoe erg het eigenlijk wel was.
En nog steeds weten ze niet hoeveel impact het op mijn bestaan heeft.

Even een opmerking, 'Waarom ik bestaan schrijf ?'
Omdat ik niet leef.
Ik OVER leef.

En dat heeft niks met mijn dwang te maken maar met de rest van mijn problemen.

Maar verder over mijn dwang.
Het is begonnen op mijn 12e of 13e jaar. En waarom ? Waarschijnlijk omdat ik op begon te groeien en ik dat niet wilde.

Mijn moeder zei altijd al dat ik niet op wilde groeien. Nu is er in 2005 vastgesteld dat ik een emotionele leeftijd heb van 13 a 14 jaar. Een pre-puber noemde de psycholoog dat. Ik was nog niet eens een puber maar een pre-puber.
Wat deed me dat pijn. Huilen enz. Maar toen hij uitlegde (ik vertel niet wat) wat hij ermee bedoelde begreep ik het wel.
En ik denk dat hij ook wel gelijk had. Of heeft.

Toen ik thuis kwam bij mijn moeder (nee, ik woonde niet meer thuis) vroeg ik aan haar wat zij dacht dat mijn emotionele leeftijd was.
Sjit, zei ze '12'.
12 ?

Grrr, dat was de volgende klap.

En 2 jaar geleden had ik een psychiater die mij even wilde vertellen dat hij mij een 10-jarige vond. Oh, huilen.

Oh, ik had het over dwang. Haha, ik raak de draad wel eens kwijt nietwaar ?

Mijn leven met een dwangstoornis (OCD/OCS)

Een heel klein stukje over mijn dwangstoornis.

Ja, ook heb ik een dwangstoornis, al vanaf mijn 13 jaar ongeveer.
Waarom dat gekomen is, dat weet ik niet.

Wel heb ik het jaren stil en geheim gehouden. Echter wisten mijn ouders natuurlijk allang dat er wat aan de hand was.

Maar toch, heb ik veel in het 'geheim' gedaan.

Hieronder is een filmpje die heel goed weergeeft was een OCD inhoudt.

Vanaf 1. 26 tot 4. 00 min is het heel herkenbaar. Nou ja, alles is herkenbaar.
Maar vooral deze dingen heb ik erg last van.

 

Het stukje gaat over bv het naar bed gaan.

Ten eerste over de tegels lopen.

Inderdaad hebben veel kinderen daar ook last van, maar dat wordt je vast ook aangeleerd.
Bij mij is het later teruggekomen en gebleven. Tot op de dag van vandaag.

Iedere stap die ik zet (of tenminste 8 van de 10) moet op een bepaalde manier.

 

Traplopen, teruglopen, tellen hoeveel treden, weer teruglopen, en het liefste in getallen van 4.

Deur telkens open en dicht doen, het liefst ook weer in getallen van 4.

De deur op slot doen, van slot af en weer en weer. Ga maar door.

Het lichtknopje aan en uit doen, keer op keer.

Ik ben altijd bang dat de buren dat ook steeds zien. (rood hoofd)

De gordijnen dicht en weer open doen en zo maar door.

En dan lig je nog niet eens op bed.

En dit is maar een klein stukje,
een heel klein stukje van mijn OCD.