Na een nacht piekeren over dit log heb ik het toch maar opnieuw een beetje *bewerkt*.
Dit klinkt misschien een beetje raar, maar het gaat over het volgende.
Een van mijn beste vriendinnen is ernstig ziek. Ik was daar vorige week en zij kwam net van de WC.
Zij was helemaal buiten adem en gewoon kapot van het naar de WC gaan.
'Ja', zei ze 'Bij jou gaat dat allemaal gewoon, maar voor mij is het een hele toer'.
Toch is dat ook niet zo.
Ik ben dan wel niet buiten adem als ik van de WC kom, maar dat het bij ook gewoon 'normaal' gaat is ook niet zo. Niet dat ik haar dat verteld heb natuurlijk.
Want mensen begrijpen dat meestal niet als ik het ze vertel.
Ook kan je mijn situatie nooit met die van haar vergelijken.
Dit is alleen even een 'leuk' voorbeeldje van hoe het leven met een dwangprobleem/stoornis is.
Hier een voorbeeldje hoe 'dingen doen' bij mij gaan.
En dan als heel basaal voorbeeld:
Hoe ga ik naar de WC. #grinnik
Het begint er dus mee dat ik denk dat ik naar de WC moet. '
Zonder aandrang dan is het een gedachte dat ik heen wil. Met aandrang is het van 'Mag ik nu ? Of moet ik nog even wachten ? Ga ik nu, of na een half uur ?
Mág ik nu ?
Heb ik 'dwang' gedachten ? Of een 'dwang' gevoel ?
Als ik dát heb, dan mag ik dus niet. Dan is het wachten.
Tegenwoordig heb ik hier minder last van en mag ik meestal gewoon naar de WC toe gaan.
Maar daar zitten dan wel weer haken en ogen aan vast. Want ik moet eerst opstaan (als ik zit).
Dat gaat eigenlijk altijd wel goed. Is het niet zo, ja dan moet ik weer gaan zitten en weer opnieuw opstaan. net zolang tot het goed voelt (en/of er geen vervelende gedachte opkomt)
Vanaf hier schrijf ik het 'goed voelen' in de zin van dat ik de gedachtes en het 'voelen' maar tezamen neem want anders wordt dit log wel erg ingewikkeld. Maar de gedachtes en het 'goed' voelen zijn wel twee verschillende 'dingen' met verschillende consequenties. Maar dat wordt een beetje té om het zomaar te schrijven.
Als eerste moet ik zeggen dat het áltijd op dezelfde manier moet.
