Wereld suicïde preventie dag

Vandaag is het 10 september wereld Suïcide preventie dag🌻💛🌻

Ik brand mijn kaars voor allen die er niet meer zijn, die wanhopig, eenzaam en pijnlijk alleen waren toen ze het leven hebben verlaten😢

Ik draag mijn lintje, voor jullie die het allen zo moeilijk hebben, voor hoop, zodat jullie gezien en gehoord moeten worden. Doorbreek de stilte en de taboe.

Praat ,luister ik zie je 🍀💛🍀

Van iemand:

Dit deed me denken aan deze tekst… tientallen eeuwen oud, en ik geef toe , niet letterlijk vertaald….

Als herten een rivier oversteken in groep doen ze dat in een rij, en elk hert rust zijn hoofd op het hert voor hen. Als het hert voorop het niet meer aan kan, laat hij zich naar achter zakken waardoor die zelf terug zijn hoofd even kan laten rusten op het hert achteraan. Zo wisselen ze elkaar af en bereiken ze samen de andere oever.

(Tekst op basis van van st Augustinus)

Laat ons elkaar dragen, verdragen en verder dragen, want een mens heeft anderen nodig.

 

Deze week was het 23 jaar geleden dat óók míjn opa is overleden aan suicïde. 

Op die mooie warme dag in september dat mijn opa zelfmoord pleegde zijn de donkere wolken in mijn leven gekomen.

Mijn opa is door zelfmoord overleden.

Ja, ik schrijf het maar hard.
Want waarom schrijf ik geen zelfdoding of suïcide ?
Omdat ik het niet zachter hoef te maken zoals het is.

Hij heeft zich gewoon dood gemaakt, nou ja niet gewoon.
Maar gewoon keihard. Niet minder rot maken.
Gewoon BAM.

Bij ieder overlijden van een geliefde van mij, brak mijn hart een stukje. En iedere keer een stukje meer.

Mijn hart is nooit meer geheeld. ❤️‍🔥

Het overlijden kwam iedere keer weer onverwacht. Een overlijden door ziekte, en sommige vrienden door suïcide ❤️‍🩹
Vrienden zonder gezicht. 🥲

Een goede vriendin die verdween nadat ik niet reageerde op een appje omdat ik op vakantie was. Zal het, of zal het niet ?
Schuldgevoelens, had ik maar wat van me laten horen. 

Erover praten kan ik niet. 
Gelukkig heb ik hulpverlening waar ik wel mee praten kan. 
Het verlies van een geliefde doet ontzettend zeer. Sommige heb je vrede mee. Maar dat doet niks aan het missen toe.

De mensen die ik verloren ben. Dichtbij en verder weg, blijven altijd in mijn hart. ❤️💜

 Vrienden zonder gezicht 💖

 

Liefs, Alisha 💜

Wereld suicïde preventie dag 2018 / World suicïde prevention day

Ik heb al eerder eens een log over dit geschreven. Ik ga die niet herhalen alleen even een persoonlijke toevoeging.
De link staat onder dit log.

Ik ben namelijk chronisch suïcidaal.

En dat wil niet zeggen dat ik steeds bezig ben me van het leven te beroven.
Wel nee !

Maar dat ik wel een soort van doodswens heb.
En niet echt van 'Ik wil dood !'
Nee!
Juist van 'Ik wil leven !'

Maar sommige mensen (ik heb geen aantallen, ik heb geen statistieken) vinden het leven erg zwaar.
Soms zó zwaar dat ze het liefste dood willen zijn.
Of misschien niet eens dood. Maar rust.
En dat is zo belangrijk.
Als je aldoor maar aan het strijden bent wil je wel eens rust.
Dat heb ik ook.

Je kunt rust krijgen na bv een druk feestje, na een heerlijke dag werken. Dan kom je thuis en je hoeft even lekker niets. Maar als je zoals ik bent dan heb je geen moment rust in je hoofd.
Dan wil je ook wel eens rust.
Nu bedoel ik niet dat er altijd wel wat op je te wachten valt.
Er is altijd wel een afwas, een was, boodschappen of zoiets.
Ik bedoel ook geen drukte, maar meer een gevoel van rust, even veilig zijn.

Zoals in je bed. Daarom lig ik ook zoveel in mijn bed. Lekker fijn en veilig zijn.

Maar zoals ik me herinner van toen ik nog werkte, toen kon ik zelfs in de pauze al wel tot rust komen.
Dan komt er een soort van rust over je heen. Na een drukke avonddienst in het ziekenhuis moest ik thuis altijd even bijkomen voordat ik naar bed ging omdat ik zo druk was. Iedereen herkent dit wel. Maar toch is dit anders.

De rust die ik toen pakte heb ik niet meer. Nooit meer.

Dus de rust die ik wil kan maar op 1 manier.
En dat is doodgaan.


En eerlijk gezegd vind ik dat niet eerlijk.
Want dood is definitief !

Nu is het de afgelopen jaren wel veranderd. Het is minder geworden, wat milder....
Wat minder 'aanwezig ?'
Nou ja dat ook niet. Het is er iedere dag.

Ik heb eens een verpleegkundige gehad. (mijn pb'er en tevens regieverpleegkundige van de afdeling waar ik toen opgenomen was die het volgende eens tegen mij zei:

'DOOD KAN ALTIJD NOG'

En dat is tot nu toe mijn redding geweest.

Ik kan altijd tot nu toe nog een dagje verder. Nu zelfs wel meer dan een dagje.
Langer denk ik niet, Ik bedoel ik denk niet verder dan meer dan een dag vooruit.

Ja, zo noemde mijn psychiater het twee jaar geleden.

'Je bent dus chronisch suïcidaal !'