Wereld suicïde preventie dag

Vandaag is het 10 september wereld Suïcide preventie dag🌻💛🌻

Ik brand mijn kaars voor allen die er niet meer zijn, die wanhopig, eenzaam en pijnlijk alleen waren toen ze het leven hebben verlaten😢

Ik draag mijn lintje, voor jullie die het allen zo moeilijk hebben, voor hoop, zodat jullie gezien en gehoord moeten worden. Doorbreek de stilte en de taboe.

Praat ,luister ik zie je 🍀💛🍀

Van iemand:

Dit deed me denken aan deze tekst… tientallen eeuwen oud, en ik geef toe , niet letterlijk vertaald….

Als herten een rivier oversteken in groep doen ze dat in een rij, en elk hert rust zijn hoofd op het hert voor hen. Als het hert voorop het niet meer aan kan, laat hij zich naar achter zakken waardoor die zelf terug zijn hoofd even kan laten rusten op het hert achteraan. Zo wisselen ze elkaar af en bereiken ze samen de andere oever.

(Tekst op basis van van st Augustinus)

Laat ons elkaar dragen, verdragen en verder dragen, want een mens heeft anderen nodig.

 

Deze week was het 23 jaar geleden dat óók míjn opa is overleden aan suicïde. 

Op die mooie warme dag in september dat mijn opa zelfmoord pleegde zijn de donkere wolken in mijn leven gekomen.

Mijn opa is door zelfmoord overleden.

Ja, ik schrijf het maar hard.
Want waarom schrijf ik geen zelfdoding of suïcide ?
Omdat ik het niet zachter hoef te maken zoals het is.

Hij heeft zich gewoon dood gemaakt, nou ja niet gewoon.
Maar gewoon keihard. Niet minder rot maken.
Gewoon BAM.

Bij ieder overlijden van een geliefde van mij, brak mijn hart een stukje. En iedere keer een stukje meer.

Mijn hart is nooit meer geheeld. ❤️‍🔥

Het overlijden kwam iedere keer weer onverwacht. Een overlijden door ziekte, en sommige vrienden door suïcide ❤️‍🩹
Vrienden zonder gezicht. 🥲

Een goede vriendin die verdween nadat ik niet reageerde op een appje omdat ik op vakantie was. Zal het, of zal het niet ?
Schuldgevoelens, had ik maar wat van me laten horen. 

Erover praten kan ik niet. 
Gelukkig heb ik hulpverlening waar ik wel mee praten kan. 
Het verlies van een geliefde doet ontzettend zeer. Sommige heb je vrede mee. Maar dat doet niks aan het missen toe.

De mensen die ik verloren ben. Dichtbij en verder weg, blijven altijd in mijn hart. ❤️💜

 Vrienden zonder gezicht 💖

 

Liefs, Alisha 💜

Mijn opa RIP

Triggerrrrrrrrrrrrrrr

 

Vandaag is de dag dat ik 23 jaar geleden ziek werd. Niet dat ik precies op die dag ziek werd, maar het was wel de aanloop.
Nu moet ik natuurlijk wel bekennen dat ik al wel vanaf mijn 12-13e jaar al wat anders was. Eigenlijk al vanaf mijn 8e jaar. Toen had ik al een eigen fantasie-wereld om mij heen.

Maar op die mooie warme dag in september dat mijn opa zelfmoord pleegde zijn de donkere wolken in mijn leven gekomen.

Deze tekening heb ik in 2010 gemaakt. Toen was ik 11 jaar ziek.

Dit was een opdracht vanuit mijn opname toen bij beeldende therapie.

Dit gedicht heb ik voor hem geschreven.

Opa, waar ben je nu
 

Opa, waar ben je

Heb je het nu fijn ?

Opa, waar ben je,

Ik voel me zo klein.

Opa waar ben je,

Ik mis je zo.

Opa, waar ben je,

Is oma ook bij jou ?

Opa, waar ben je,

Ben je nu gelukkig ?

Opa, waar ben je,

Pas je een beetje op ons ?

Opa, waar ben je,

Ik weet niet hoe het verder moet.

Opa, waar ben je,

Help je ons vanwaar je bent ?

Opa, waar ben je,

Ik wou dat je hier was.

 

Mijn opa is door zelfmoord overleden.

Ja, ik schrijf het maar hard.
Want waarom schrijf ik geen zelfdoding of suicïde ?
Omdat ik het niet zachter hoef te maken zoals het is.

Hij heeft zich gewoon dood gemaakt, nou ja niet gewoon.
Maar gewoon keihard. Niet minder rot maken.
Gewoon BAM.


Ik heb daar ontzettend last van.

Hij is doodgegaan op een manier die ik de dag daarvoor nog tegen hem gezegd heb.
En nee, niet zomaar.
Wist ik veel dat hij het op die manier zou doen ?
Wist ik veel dat hij het zou doen.

Als ik alles terug kon draaien, graag.
Helaas


Dat kan niet.
En anders............

Had hij het ook wel gedaan.

En ik deed 'gewoon' maar een opmerking als antwoord op een oude tante van mij, ter bescherming van mijn oma.

De rest sla ik over.

Ik heb een 'trauma' atje hiervan opgelopen.
Ik denk er nog steeds veel aan. Al 23 jaar.

En nóg steeds heb ik mega problemen met deze situatie.

 

Mijn verpleegkundig specialist zei 2 weken geleden tegen mij dat ik zo last daarvan heb. Dat het helemaal in mij is gaan zitten. 

(Nee, zo zei zij dat niet. Maar zoiets.) 

Al 23 jaar zit ik hier mee. Niet dat ik me schuldig voel of zo.

Want ik had al snel toen het idee dat IK hem 'verlost' heb van zijn strijd.

Er zijn meerdere familieleden die kwaad op hem waren. Mijn moeder ook (nou ja, niet helemaal.) Maar omdat ik daarna gecrashed ben. Zo ziek geworden. Ik denk eerder dat ze het hem kwalijk nam.

Hij was depressief, ze hadden zijn antidepressiva van hem afgehaald. En de huisarts ging toen met vakantie. WIJ zeiden al, 'Dat moet je niet doen. Dan krijgt hij weer pijn in zijn buik.' 

Er is niet naar ons geluisterd.

Hij werd snel erg 'ziek'. 

Hij wilde het raam uitspringen. 

(Toevallig hadden mijn opa en oma 2 kamers in het zorgcentrum, en hun slaapkamer, daar was de vorige bewoner het raam uit gesprongen. Zo erg.)

Er waren gesprekken geweest met mijn moeder en haar broer en de baas van het huis. Die zei tegen hem dat hij dat niet moest doen. (Ik weet het niet precies meer hoe het ging)

Ik ging altijd zo'n 5x in de week naar mijn opa en oma toe. En de baas van het huis had tegen mijn moeder gezegd dat ik maar niet meer zo vaak moest komen. Ook hebben we mijn neefje niet meer meegenomen naar mijn opa. Gelukkig heb ik hier niet aan toe gegeven.

Mijn moeder ging op vakantie. En ze had hem laten beloven dat hij niks zou doen.

Helaas.

Ik was op maandag middag bij de fietsenmaker en zat op de schommel (ik werd er misselijk van 😅) te wachten tot mijn fiets weer klaar was. En ik kwam thuis en daar ging de telefoon. 

Het zorgcentrum, of ik wel met mijn opa mee kon naar het ziekenhuis omdat hij zo'n buikpijn had. Natuurlijk deed ik dat. Ik ging heel vaak met hem mee.

Hij had die vrijdag daarvoor onderzoeken gehad in het ziekenhuis omdat hij aldoor zo'n pijn had. Wij (als familie waren niet mee geweest. Normaal wel, maar deze keer ging er iemand van het huis mee.)

Wij gingen met de taxi. Achteraf hebben zij gezegd dat hij met de ambulance had moeten gaan.

Maar in het ziekenhuis UMCG (Of heette dat toen nog AZG ?) konden zij de uitslagen niet vinden. 

Toen heeft de arts besloten dat hij zijn antidepressiva weer terug zou krijgen. Tryptizol
(Amitriptyline). Wij hadden de taxi besteld en ik ben gaan rennen naar de apotheek die toen nog daar tegenover zat. In het ziekenhuis kreeg ik een stop-hoestje van hem. Dat was heel gezellig. Hij probeerde op te staan, en viel toen bijna omdat hij in een rolstoel zat. Dat was zo'n fijne herinnering. 💖 En we zijn weer naar huis gegaan.

Daar had ik tegen hem gezegd dat ik waarschijnlijk 's avonds niet weer kwam omdat ik 's middags al geweest was. Maar natuurlijk ben ik 's avonds wel geweest.

Ik ging op maandagavond altijd met mijn moeder naar mijn tante die ook daar woonde. En later namen mijn moeder en ik haar altijd mee naar mijn opa en oma.

Dat was mijn oma's zuster.

Ik nam afscheid. Ik zei nog tegen hem dat er op donderdag line-dancing was en dat hij daar maar naartoe moest gaan. Hij zei nog van 'Dat weet ik niet.'

En toen bracht ik haar terug naar haar kamer, ik ging ging naar buiten. Sjit, ik zag dat ik zijn wasgoed (zijn onderbroeken) nog in mijn fietstas had zitten. Ik keek nog even naar boven. Maar de gordijnen waren al dicht.

Ik kwam thuis en legde zijn wasgoed op mijn aanrecht. Op dát zelfde moment kwam er in mijn hoofd 'zelfmoord'. En normaal gesproken zou ik (door mijn OCS/dwang) de wasgoed weer even van het aanrecht halen en opnieuw neerleggen. Dat heb ik niet gedaan.

Over de volgende dag zeg ik even niks. En ook niet hoe hij het gedaan heeft.

 

Mijn opa was een van mijn 'beste' vrienden. 💖

 

Wat ook lastig is. Er zijn maar 2 mensen die weten wat er tussen mij en mijn opa is voorgevallen die avond daarvoor. Ik heb mijn moeder verteld dat zij het tegen mijn oom en zijn vrouw moest vertellen. Zij heeft tegen mij gezegd dat zij dat verteld heeft en dat zij daar niet mee zaten. Dat het goed was. Maar tot op heden hebben zij hier nooit met mij over gehad. En ik denk ook eerlijk gezegd dat zij dat niet weten. 

De andere die dat wist, was een van mijn beste vriendinnen. Beide hebben dat meegenomen in hun graf. Ik durf er met anderen niet over te praten. Ook mijn andere 2 vriendinnen niet. Zij weten niet eens hoe mijn opa is overleden. Zij hebben er nooit naar gevraagd.

Dit is het eerst maar even. Ik heb tot op 2 weken geleden nog nooit zoveel hierover verteld.

En dan is er ook nog niemand tegen wie ik het even kan zeggen. Ik vertelde het altijd tegen mijn moeder. Zij herinnerde zich dat nooit dat het op die dag was. Maar zij is er niet meer.

Liefs, Alish 💜

Vandaag 4 april

 Vandaag 4 april, een jaar geleden, is de dag dat mijn hart weer een stukje brak 💖

Het is de dag dat mijn lieve moeder, en tevens mijn beste vriendin, overleed.

Bij ieder overlijden van een geliefde van mij, brak mijn hart een stukje. En iedere keer een stukje meer.

Mijn hart is nooit meer geheeld. ❤️‍🔥

Het overlijden kwam iedere keer weer onverwacht. Een overlijden door ziekte, en sommige vrienden door suïcide ❤️‍🩹
Vrienden zonder gezicht. 🥲

Een goede vriendin die verdween nadat ik niet reageerde op een appje omdat ik op vakantie was. Zal het, of zal het niet ?
Schuldgevoelens, had ik maar wat van me laten horen. 

Erover praten kan ik niet. 
Gelukkig heb ik hulpverlening waar ik wel mee praten kan. 
Het verlies van een geliefde doet ontzettend zeer. Sommige heb je vrede mee. Maar dat doet niks aan het missen toe.

De mensen die ik verloren ben. Dichtbij en verder weg, blijven altijd in mijn hart. ❤️💜

 Vrienden zonder gezicht 💖

Alisha 💜

Wereld suicïde preventie dag 2018 / World suicïde prevention day

Ik heb al eerder eens een log over dit geschreven. Ik ga die niet herhalen alleen even een persoonlijke toevoeging.
De link staat onder dit log.

Ik ben namelijk chronisch suïcidaal.

En dat wil niet zeggen dat ik steeds bezig ben me van het leven te beroven.
Wel nee !

Maar dat ik wel een soort van doodswens heb.
En niet echt van 'Ik wil dood !'
Nee!
Juist van 'Ik wil leven !'

Maar sommige mensen (ik heb geen aantallen, ik heb geen statistieken) vinden het leven erg zwaar.
Soms zó zwaar dat ze het liefste dood willen zijn.
Of misschien niet eens dood. Maar rust.
En dat is zo belangrijk.
Als je aldoor maar aan het strijden bent wil je wel eens rust.
Dat heb ik ook.

Je kunt rust krijgen na bv een druk feestje, na een heerlijke dag werken. Dan kom je thuis en je hoeft even lekker niets. Maar als je zoals ik bent dan heb je geen moment rust in je hoofd.
Dan wil je ook wel eens rust.
Nu bedoel ik niet dat er altijd wel wat op je te wachten valt.
Er is altijd wel een afwas, een was, boodschappen of zoiets.
Ik bedoel ook geen drukte, maar meer een gevoel van rust, even veilig zijn.

Zoals in je bed. Daarom lig ik ook zoveel in mijn bed. Lekker fijn en veilig zijn.

Maar zoals ik me herinner van toen ik nog werkte, toen kon ik zelfs in de pauze al wel tot rust komen.
Dan komt er een soort van rust over je heen. Na een drukke avonddienst in het ziekenhuis moest ik thuis altijd even bijkomen voordat ik naar bed ging omdat ik zo druk was. Iedereen herkent dit wel. Maar toch is dit anders.

De rust die ik toen pakte heb ik niet meer. Nooit meer.

Dus de rust die ik wil kan maar op 1 manier.
En dat is doodgaan.


En eerlijk gezegd vind ik dat niet eerlijk.
Want dood is definitief !

Nu is het de afgelopen jaren wel veranderd. Het is minder geworden, wat milder....
Wat minder 'aanwezig ?'
Nou ja dat ook niet. Het is er iedere dag.

Ik heb eens een verpleegkundige gehad. (mijn pb'er en tevens regieverpleegkundige van de afdeling waar ik toen opgenomen was die het volgende eens tegen mij zei:

'DOOD KAN ALTIJD NOG'

En dat is tot nu toe mijn redding geweest.

Ik kan altijd tot nu toe nog een dagje verder. Nu zelfs wel meer dan een dagje.
Langer denk ik niet, Ik bedoel ik denk niet verder dan meer dan een dag vooruit.

Ja, zo noemde mijn psychiater het twee jaar geleden.

'Je bent dus chronisch suïcidaal !'

Zelfdoding is wereldwijd een van de belangrijkste doodsoorzaken onder jongeren

Pesten is risicofactor voor zelfdoding

Zie artikel

Bron:

http://www.antibjz.nl/page/articles.html/_/jeugdzorg-algemeen/pesten-is-risicofactor-voor-zelfdoding-r4103?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter


Enkele quotes:

Kinderen en jongeren die gepest worden denken eerder aan zelfdoding en doen eerder een zelfmoordpoging dan leeftijdsgenoten die niet worden gepest. De relatie tussen gepest worden en een hoger risico op suïcide onder jongeren werd al vermoed, maar is nu aangetoond door wetenschappers van de Universiteit Leiden.

Zelfdoding is wereldwijd een van de belangrijkste doodsoorzaken onder jongeren. Daarnaast is uit eerder onderzoek naar voren gekomen dat vijftien tot twintig procent van de adolescenten als slachtoffer, dader of beide betrokken is bij pesten.

 

 

Pesten maakt meer kapot dan je lief is !

 

 

Alisha

Overlijden door een psychische ziekte (triggerrrrrrrrrrrrrr)

Jaarlijks overlijden vele mensen door het lijden, ernstig lijden aan een psychische ziekte.

Triggerrrrrrrrrrrrrr

Elk jaar overwegen ruim 400 000 mensen in Nederland zelfmoord te plegen; bijna een kwart onderneemt ook daadwerkelijk een poging.
Dit komt neer op een 'slagingspercentage' van nog geen twee procent.

Onder jonge vrouwen tussen 15 en 25 jaar is zelfmoord de grootste doodsoorzaak.

In Groningen werd in 2007 het hoogste aantal zelfmoorden per 100 000 inwoners geregistreerd en in Amsterdam waren het er niet veel minder

In België is zelfmoord op een na de meest voorkomende doodsoorzaak bij jonge mannen van 20 tot 24 jaar en de derde doodsoorzaak bij jonge vrouwen van die leeftijd.

In de leeftijdsgroep van 25 tot 34 jaar is zelfmoord zelfs de eerste doodsoorzaak.


Met de uitdrukking 'poging tot zelfmoord' (tentamen suicidii of TS) bedoelt men een aanslag op zichzelf die niet tot de dood heeft geleid, inclusief die handelingen waarvan de persoon in kwestie vooraf vermoedt dat hij er niet aan zal overlijden. Deze beide vormen van poging tot zelfmoord – namelijk onbewust of bewust niet dodelijk – waartussen de grens niet scherp is, komen vele malen vaker voor dan een werkelijke zelfmoord. Mensen met deze neiging noemt men in de psychiatrie ook wel parasuïcidaal. Parasuïcide slaat dus op de niet-dodelijke handeling(en) van een persoon die zich opzettelijk verwondt (automutilatie) of zeer riskant gedrag vertoont. Deze handelwijze komt veel voor bij personen met een borderline-persoonlijkheidsstoornis. Veel mensen die door zelfmoord overlijden, hebben eerder een of meer pogingen tot zelfmoord ondernomen.

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Zelfmoord


Nu zijn ze in de psychiatrie natuurlijk al wel bezig om dit aantal omlaag te brengen.
Eh, hoop ik.

Persoonlijk heb ik meerdere mensen verloren aan zelfmoord. Jonge mensen, die eigenlijk nog een heel leven voor zich hadden.
Meer mensen aan zelfmoord dan aan andere ziektes of ongevallen.

Daarom zou IK graag willen dat er meer aandacht komt voor deze ernstige zaak.

Het zou mooi zijn, 

ach mooi 'Wat afschuwelijk om dat te zeggen'
als er eens niet gezegd werd als iemand zelfmoord pleegt of een zelfmoordpoging onderneemt, dat ze er ZELF voor gekozen hebben.
Samen met alle andere stigma's.

Een persoon kiest er niet voor om zichzelf van het leven te beroven.
Een persoon kiest ervoor om uit de situatie te komen.
Een mens kiest ervoor om te leven.
Maar leven met een psychische ziekte, of stoornis, is voor velen niet meer haalbaar.

En als je zelf niet met deze situaties te maken hebben gehad dan begrijp je het misschien niet.
En.............. gelukkig maar.
Ik wou dat ik dat ook kon zeggen.

Ik kan eerlijk zeggen dat ik jaren terug nog zo onwetend was.
Zo onnadenkend. En eerlijk gezegd, ook kritisch.
Ik schaam me er niet voor.
Want................ ik wist niet beter.

Nu wel, jammer genoeg.
Niet leuk.

Niet leuk

Niet

leuk

NIET

 

Ado ft. Kruloh - Liefde had ze nodig

2x Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.

Rap:

Ze leeft van dag tot dag,
Ziet wel wat morgen brengt.
Haar zorgen zijn verborgen,
en d'r toekomst onbekend.
maar ze is het wel gewend,
om gevoelens te verstoppen op te
kroppen tot knoppen doorslaan,
en ze zich gaat snijden.
Verwijten heeft geen zin,
want ze geeft zichzelf de schuld,
of verlegen en verdrietig,
om te vragen voor wat hulp.
Dus kruipt ze in haar schulp,
En zonder ze zich ervan af,
ze moet het eruit laten,
want ze ziet het als een straf.
Ze wordt bedrogen en gebroken,
kan het niet meer aan.
Ze huilt zoveel en huilt zoveel,
want niemand ziet haar staan.
Haar dagen waren zwart,
geen hoop meer in haar hart.
Vernietigd en beledigd,
want ze vonden haar apart.
De weg naar geluk en liefde,
die dag kan ze toch niet vinden.
Liefde heeft ze nooit gevoeld,
dus nooit zal ze zich binden.
Haar vrienden wisten haar leven alleen
maar verder te bederven,
en het enige waar ze nu nog aan kan
denken, is sterven.

2x Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.

Rap:

bruine ogen blijven huilen,
Tranen dalen stil en glad,
want niemand die wilt ruilen met het
meisje in het glas.
Vertrouwd geen jongens meer,
het is te vaak mis gegaan.
Ze haat haar leven,
voor wat ze haar hebben aangedaan.
Verkracht geslagen,
lasten dragen, nachten niet geslapen,
Verdacht gedragen, aandachtvragen,
maar ze wou niet praten.
Niemand had het in de gaten,
met haar zogenaamde vrienden,
slikt ze XTC niets vermoedens,
van de neppe liefde.
Ze voelt zichzelf verkankerd,
omdat eenzaamheid haar breekt.
En ze heeft de pijn te danken,
aan alles en iedereen.
De tijd die tikt voorbij,
voor haar is het gewoon geweest.
Ze maakt zich nog van kant,
omdat ze de dood niet vreest.
Ze snijd steeds dieper in haar polsen,
bloed die blijft maar stromen.
Ze kan niet rustig slapen,
want dat volgt haar in haar dromen.
Het is zo ver gekomen,
en ze gaat het nu ook doen.
Ze kan het niet meer aan,
ze gaat kapot door het gevoel.

2x Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.

Rap:
Help mij een beetje zacht en zwak,
grijp het glas voor nog een kras.
Denkend aan de tijden toen ze nog
gelukkig was.
Paniek in haar gedachten,
en het duizelt in haar hoofd.
Ze struikelt en valt langzaam,
op de grond compleet verdoofd.
Haar lichaam raakt de grond,
verspreid bloed roden lijnen.
Littekens op haar huid,
om nooit meer te verdwijnen.
Al lang kapot al voor ze viel,
geen liefde in haar leven.
Het meisje is nu dood,
en hopelijk rust ze nu in vrede.

2x Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.

Liefde had ze nodig,
maar dat heeft ze nooit gekregen.
(liefde had ze nodig)
Zo had ze haar gevoelens altijd maar
verzwegen.
Men vond het overdreven als zij
vertelde over haar leven.
nu is ze er niet meer,
we kunnen haar niet meer vergeten.


Alisha xxx