Wat is het leven met een depressie ?

Dit is een verkeerde openingstitel.

Met een depressie heb je geen leven. Je bestaat en verder is dat het.

Hoe zien mijn dagen eruit ?

Ik word vroeg wakker gemaakt door mijn kat. Dan wil ze om half 6 al eten en naar buiten. dat doe ik dus niet.
Dan tegen 8 uur maakt ze me weer wakker en geef ik haar eten en doe ik haar naar buiten. Ondertussen maken mijn konijnen een mega lawaai, haha. Zij willen ook wat.
Dus zei ook wat aandacht en lekkere snoepjes.

Ondertussen heb ik mijn medicatie al gehad. Dan is het dus een half uur wachten tot ik wat rustiger word in mijn hoofd.

Dan weer terug naar bed. Als ik tenminste niet ergens heen moet of de thuiszorg komt.
Zij komt op maandag en donderdag morgen. Daarna ben ik gesloopt en lig in coma op bed.
Verder ga ik naar de huisarts, gemiddeld iedere week, en mijn cesartherapeut. En 1 keer in de week zwemles geven.
Dat was het wel zo ongeveer.
Oh ja, ook nog naar de apotheek en boodschappen doen.

Er zijn dagen dat ik niet eens naar buiten kom. Logisch, ik heb ook nog buitenangst. Ongeveer zit ik 23 uur per dag binnen inhuis.
Tevens zijn er dagen dat ik niet eens een mens spreek. Alleen maar mijn dieren. Die ik koester tot op het bot.

Dieren doen je geen pijn, mensen wel.

Overdag doe ik mijn konijnen 's middags even uit de kooi en rond een uur of 4 even weer in de kooi. Dan sta ik rond half 7 op en dan begint mijn dag.
's Avonds is het enige moment dat ik me een beetje beter voel.

Ik kan je vertellen dat het bestaan met een depressie een XXXX is.

Je kunt niks. Je voelt je altijd maar kut. Je bent vrijwel altijd alleen, maar dat is fijn.
Zelfs een afwas lukt niet. De was ligt dagen in de wasmachine.
Die haal ik eruit als de thuiszorg komt. Omdat ik altijd maar bang ben. En 's avonds een beetje chil.

En dan begrijpt niemand je ook nog. Alleen een paar goede vrienden die ook in de psychiatrie zijn beland.

Dat is maar goed ook.

 

Maar een béétje begrip zou veel schelen.

 

Alish.

Onestat

Het onderbroken leven van Evan Scott Perry

Met mijn maatje een super documentaire gezien. @dokumentncrv . Ik had hem al gezien en vind hem zeer ingrijpend.
Ik heb hem vorig jaar al gezien en met de psycholoog en psychiater over gehad. Vandaar dat ik denk dat ik ook een bipolaire stoornis erbij heb. Ja bij al die andere, haha. (wrang)
Het lijkt alsof ik mezelf zie. Alleen gebeurde dit bij mij niet op 5-jarige leeftijd maar op 12 jaar.


RIP Evan

http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GSln=perry&GSfn=evan&GSmn=scott&GSbyrel=all&GSdyrel=all&GSob=n&GRid=40248970&df=all&

Sorry in engels.

Boy interrupted.

"Boy Interrupted" tells the story of an emotionally unstable kid whose parents loved him -- but it wasn't enough

Evan Scott Perry suffered from bipolar disorder which led to his suicide at 15

His parents, the filmmakers, ask the eternal question, "Why?" and retrace the youth of the beautiful boy who liked to say, "Die." Who liked to play at killing himself...hanging himself. A boy who, at the ridiculously young age of five, spoke plainly, muttered matter-of-factly, about the act often referred to as the most selfish of them all. And so the record-keeping began. And the Prozac. And the reminiscences about the uncle who'd committed suicide at 21.

Listening to Dylan, Nirvana, Neil Young. Songwriting - a nine-year-old with a guitar and a threatening tone that touted morbidity, mortality and self-mutilation. Poems and plays of darkness and, again, of dying. Dante in the body of a boy. Not since the much-heralded Capturing the Friedmans has a family been so rawly exposed through evidence caught by the family itself, positioning the parents as both participants and observers in the emotional rollercoaster that is watching their own child choose a path of self-destruction. The only factor of the film that prevents it from being totally debilitating to the viewer is the film's impressive impartiality, the seeming objectivity of the parent filmmakers who would be excused for existing in a state of trauma and grief, but who maintain their composure to commit to the telling of the story of their lives.

This documentary is the stuff of nightmares for any parent: Evan Scott Perry started talking about suicide in kindergarden. He was obsessed with jumping out a window. "Put him in his room for a time out, it's like Keith Moon in a hotel room," says his dad of the impossibility of disciplining him. "He lacked emotional shock absorbers," reports his older half-brother, Nick. Cobbled together from extensive footage that ranges from hysterically funny to heartbreaking, 2009 Sundance film "Boy Interrupted" tells the story of a precocious but emotionally unstable kid who had all the support and encouragement in the world but still managed to slip from his parents' grasp, killing himself at the age of 15.

Created by his filmmaker parents, Dana and Hart Perry, "Boy Interrupted" is a depressing film, but it's also a smart, thoughtful and informative glimpse at a short life that sheds light on how tough it can be to recognize and effectively treat a kid. Most of all, the Perrys' documentary demonstrates that the biggest obstacle for parents is often a teenager's insistence on appearing normal and fine when he or she is a mess inside. Getting at the truth and providing a welcoming sounding board for your kid, as painful as that process can be, begins to look like the most important goal for the parents of any teenager.


Evan Scott Perry.
Born 1990. Died 2004. At the age of only 15 years.

May you rest in peace now.

Meer foto's.