Even een kleine update

Wow, dat is lang geleden dat ik wat geschreven heb.
Al meer dan een half jaar.

Niet dat ik geen zin had, niet dat ik niet wilde schrijven......
Maar ik kon het gewoon niet opbrengen.

Ik wist niet wat ik wilde schrijven.
Dus ik begin gewoon maar een beetje.

Vorige week was de dag dat ik 17 jaar geleden ziek werd. Niet dat ik precies op die dag ziek werd, maar het was wel de aanloop.
Nu moet ik natuurlijk wel bekennen dat ik al wel vanaf mijn 12-13e jaar al wat anders was.
Maar op die mooie warme dag in september dat mijn opa zelfmoord pleegde zijn de donkere wolken in mijn leven gekomen.

Deze tekening heb ik in 2010 gemaakt. Toen was ik 11 jaar ziek.

Ik heb geen kaarsje gebrand voor mijn opa. Eerlijk gezegd ben ik het vergeten en het was natuurlijk ook al zo warm.
Ik heb wel 2 mooie foto's van mij en mijn opa op facebook gezet met het onderstaan gedicht erbij.

Opa, waar ben je nu
 

Opa, waar ben je

Heb je het nu fijn ?

Opa, waar ben je,

Ik voel me zo klein.

Opa waar ben je,

Ik mis je zo.

Opa, waar ben je,

Is oma ook bij jou ?

Opa, waar ben je,

Ben je nu gelukkig ?

Opa, waar ben je,

Pas je een beetje op ons ?

Opa, waar ben je,

Ik weet niet hoe het verder moet.

Opa, waar ben je,

Help je ons vanwaar je bent ?

Opa, waar ben je,

Ik wou dat je hier was.

 

*****************

Ik hou van de warmte. 25 graden of warmer daar leef ik op. Ik heb gemerkt dat ik ook beter slaap nu het weer warmer is in mijn huis.

 

 

Wat hou ik van de warmte.

 

Ik hou van in de tuin zitten, lekker een boekje erbij en een glas drinken.

Ik hou van fietsen in de zon.

Ik hou van naar het zwembad gaan. Vooral het openluchtbad. Heerlijk is dat.

Je voelt je dan zo vrij en heerlijk.

 

Maar nu de actuele waarheid.

Het bovenstaande lukte me niet meer.

Ik heb geen rust om in de tuin te zitten. Ik heb een geweldig mooie tuin (al zeg ik het zelf), ik onderhoud hem ook zelf.

 

 

 

 

 

 

Al heb ik hem meestal in het najaar nog niet eens lente-klaar, haha. #baal

Dit is het eerste jaar in decennia, dat ik hem bijna helemaal klaar heb. Al is de zomer dan al bijna voorbij.

 

Nu hebben we ook een rot zomer gehad. Er bloeide en groeide bijna niks tot zo'n 3 weken geleden.

Nu begint mijn tuintje ( ik heb een voor- en een achter-tuin) er op te lijken. Ik ben nu ook iedere avond even in mijn tuin (overdag lukt me meestal niet) om wat te planten, zaadjes te planten, mijn tuin om te spitten (er groeit veel onkruid) en onkruid tussen de tegels weg te halen.

 

Mijn konijnen lopen 's avonds ook heerlijk in mijn tuin rond. En 'grinnik' ze (vr)eten mijn mooie aangeplante plantjes op. Tot halverwege ongeveer.

Wat zijn het een rare beesten. Ik heb mijn tuin omheind zodat ze er niet uit kunnen.

 

Mijn vader heeft jaren geleden mijn hele tuin kat-proof gemaakt.

Zodat mijn kat niet de tuin uit zou kunnen. Mijn vader is daar een héle zomer mee bezig geweest.

En iedere keer vond ze weer een plekje waar  ze de tuin uit kon.

Toen heb ik maar besloten dat ze gewoon haar gang kon gaan.

En nu heb ik niet alleen mijn kat in mijn tuin, maar ook vele buurkatten.

Wat baal ik, lang wachten op EMDR

Sorry dat mijn blog niet zo erg vrolijk is.
Ik heb heus wel vrolijke momenten, maar overall, it's bad.

In november ongeveer heb ik dus eindelijk voor elkaar gekregen dat ik met EMDR mag beginnen.
Dat ik niet alléén máár borderline heb.
Dat er óók (een stukje) trauma zit.

Ik weet niet welk trauma, wel wat voor verschijnselen:
Er zijn meerdere dingen gebeurd.

Flink gepest.
Opa zelfmoord gepleegd op een manier waar ik zo'n 12 uur daarvoor nog over gepraat heb.
Daarna is mijn ziekte ook geescaleerd.
Veel zelfmoorden meegemaakt.
En al vanaf mijn 19e moeten zorgen voor ons gezin, mijn moeder werd ziek.
Je hoeft niet altijd PTSS te ontwikkelen door erge trauma's maar kan ook door andere dingen.

En tevens iets op hele jonge leeftijd. Wat ik niet precies weet hoe of wat. misschien is dat niet gebeurd.
Maar het is wel iets wat ik mijn hele leven al meedraag en ik ook al rare symptomen heb.
Maja, mss allemaal in mijn verbeelding of iets wat een shok heeft teweggebracht.

Slecht slapen,
nachtmerries,
stress,
automutilatie,
niet kunnen concentreren,
dissociatie (geweest),
derealisatie (geweest),
depressie,
mega angsten,
meer, weet ik even niet.

Ik vind dit eerst wel genoeg.

Het is in het team besproken en ze gingen akkoord.
Heel zenuwachtig, maar heb er jaren voor gestreden voor het stukje 'traumatische ervaring' als extra 'diagnose'.
Eindelijk is er naar me geluisterd.

 

Morgen afspraak met de psychiater

Morgen afspraak met de psychiater en de psychologe.

Een heel belangrijke afspraak want we gaan nu echt kijken of er toch wat anders aan de hand is en of we nog wat kunnen doen.

Ik had hem eerst in december maar toen was ik ziek. Van de huisarts moest ik zeggen dat ik niet kon wachten tot morgen, maar dat konden ze niet. Ja, dat is Lentis he ?

Ik zit ook al steeds te huilen en ben hardstikke bang. Straks zeggen ze dat ze niks voor me kunnen doen.
Gelukkig kan ik daarna naar mijn Cesar therapeute toe om even bij te komen. En dan naar bed.
Ik ga dus ook vandaag vroeger naar bed dan anders want anders word ik morgen helemaal niet wakker.

 

 

 

Het liefste heb ik ook ECT, Electro Shock Therapie.

Ik heb daar goede verhalen over gehoord. En de grens ligt bij 5 antidepressiva's. Nou die heb ik al gehad. En die werkten niet genoeg.

Daar zal ik het morgen ook over hebben.

 

In mijn vorige opname heb ik het daar ook over gehad maar dat wilden ze niet. waarom weet ik niet. Omdat ik borderline trekken heb ?

 

Nee, er wordt gezegd dat je borderline persoonlijkheidsstoornis hebt. Ja, daar ben ik het niet echt mee eens. ik heb zoveel borderliners gekend. In het echte leven en uit mijn opnames en dat waren me toch een mensen.

Sorry, borderliners. Je hebt ze in veel verschillende vormen en ik voelde me toch echt niet bij die mensen horen.

 

Ik ken ook gewone borderliners en die zijn veel prettiger. Niet manipulitatief en mensen meesleuren enzo.

 

Trekken van borderline heb ik. Maar er wordt gezegd dat je borderline begint rond je 18 e en uitdooft bij je 30 e of ouder. Nou waarom heb ik tot na mijn 30 gewoon gefunctioneerd en pas na mijn 30 e borderline bedacht ?

 

Ik heb een paar rot dingen meegemaakt. Geen misbuik, geen mishandeling.

Maar het ergste wat mij zo depressief heeft gemaakt is de zelfmoord van mijn opa. Daar zit nog een heel verhaal achter maar dat hou ik nu voor me.

En het verliezen van mijn werk heeft me zo'n buitenangst gegeven dat ik vind dat il niet eens meer buiten mag zijn.

 

Je werkt niet, dan hoor je ook niet plezier te hebben.

 

Ik sprak mijn psychologe vorige week even en vertelde dat. Nou, zei ze, 'Daar wist ik niks van'. Jeetje, 2,5 jaar gesprekken en dan nog van niks weten.

Ik ben zo onzeker en veel te gevoelig.

 

Ik zei tegen haar dat ik de laatste tijd veel heb nagedacht. En denk dat mijn 'depressies' vanaf mijn 8e, waarschijnlijk toch voortkomen uit gewone kinderverdrietjes en toen ik wat ouder was de 'puber' verdrietjes.

En omdat ik zo gevoelig was dat ik me daarom altijd alles zo erg aantrok. Ik ben ook veel gepest en dan hoorde ik er weer bij en zo ging het maar steeds vanaf mijn 8-9 e t/m mijn 11 e.

Gelukkig zijn we op mijn 11e verhuisd en toen was dat over. Maar toch in mijn hele leven door toch veel gepest. Tenminste genegeerd en zo. En mensen over je heen laten lopen.

 

Ik denk dat het grootste probleem is dat ik zo gevoelig ben en het overlijden van mijn grootvader. Op zo'n afschuwelijke manier. Ik heb een afschuwelijk verstoorde rouw.

En dan nog het overlijden van mijn oma, mijn lieffie. Wij waren 2 handen op 1 buik. Altijd.

En mijn kat en mijn konijn. Zelfs dát kan ik niet vergeten. Zelfs dat, zoiets, voor een ander 'triviaals', heeft mij erg veel gedaan en moet er nog vaak om huilen.

 

Help !

 

Dus we horen het morgen wel.

Nu stop ik want ik ben er een beetje door. Ik bedoel, ik zit er even helemaal doorheen. Ik heb even rust nodig.

 

Tot schrijfs,

 

 

 

 

 

Alisha en een beetje Sofie.

Wat is het leven met een depressie ?

Dit is een verkeerde openingstitel.

Met een depressie heb je geen leven. Je bestaat en verder is dat het.

Hoe zien mijn dagen eruit ?

Ik word vroeg wakker gemaakt door mijn kat. Dan wil ze om half 6 al eten en naar buiten. dat doe ik dus niet.
Dan tegen 8 uur maakt ze me weer wakker en geef ik haar eten en doe ik haar naar buiten. Ondertussen maken mijn konijnen een mega lawaai, haha. Zij willen ook wat.
Dus zei ook wat aandacht en lekkere snoepjes.

Ondertussen heb ik mijn medicatie al gehad. Dan is het dus een half uur wachten tot ik wat rustiger word in mijn hoofd.

Dan weer terug naar bed. Als ik tenminste niet ergens heen moet of de thuiszorg komt.
Zij komt op maandag en donderdag morgen. Daarna ben ik gesloopt en lig in coma op bed.
Verder ga ik naar de huisarts, gemiddeld iedere week, en mijn cesartherapeut. En 1 keer in de week zwemles geven.
Dat was het wel zo ongeveer.
Oh ja, ook nog naar de apotheek en boodschappen doen.

Er zijn dagen dat ik niet eens naar buiten kom. Logisch, ik heb ook nog buitenangst. Ongeveer zit ik 23 uur per dag binnen inhuis.
Tevens zijn er dagen dat ik niet eens een mens spreek. Alleen maar mijn dieren. Die ik koester tot op het bot.

Dieren doen je geen pijn, mensen wel.

Overdag doe ik mijn konijnen 's middags even uit de kooi en rond een uur of 4 even weer in de kooi. Dan sta ik rond half 7 op en dan begint mijn dag.
's Avonds is het enige moment dat ik me een beetje beter voel.

Ik kan je vertellen dat het bestaan met een depressie een XXXX is.

Je kunt niks. Je voelt je altijd maar kut. Je bent vrijwel altijd alleen, maar dat is fijn.
Zelfs een afwas lukt niet. De was ligt dagen in de wasmachine.
Die haal ik eruit als de thuiszorg komt. Omdat ik altijd maar bang ben. En 's avonds een beetje chil.

En dan begrijpt niemand je ook nog. Alleen een paar goede vrienden die ook in de psychiatrie zijn beland.

Dat is maar goed ook.

 

Maar een béétje begrip zou veel schelen.

 

Alish.

Onestat

Eindelijk een goede dag

Zondag

Deze dag was erg heet. Ongeveer zo'n 32 graden. Aangezien ik erg van warmte houd (en mijn vader ook, wij zouden het liefste altijd in Mexico willen wonen)

's morgens op visite geweest bij mijn broertje en zijn gezinnetje. Zij zijn echt de reden om door te zetten. En mijn ouders natuurlijk.
Anders, sorry maar, triggerrrrrrrrrrrrrrr



dan was ik er al lang niet meer.

Het was heel leuk daar zo. Het leidt me even af van mijn ellende in mijn hoofd. De ellende zit er 98 % van de dag. Dat is erg veel.
Ik kan wel plezier hebben maar die zooi gaat nooit weg.
Ja, een paar weken geleden heb ik een kwartier in het zwembad me vrij gevoeld en en week daarna 10 seconden toen ik in het koude water dook.

De laatste keer was in juni en juli 2010. Toen heb ik 3 keer zo'n 30 seconden me vrij gevoeld.
Verder nooit meer.
Dat valt je raar voor te stellen maar dat is echt waar.

Daarom heet mijn blog ook : Alisha, a struggle to be. Misschien niet helemaal goed engels.
Dat weet ik wel zeker, haha. Maar ik bedoel daarmee.

Alisha, een strijd om te bestaan.
Niet leven, niet overleven maar bestaan.

Misschien zal ik nog wel eens uitleg over geven. Maar eigenlijk denk ik dat er niemand is die niet zou weten wat ik daarme bedoel.
Tenminste als je een psychiatrische (of meerdere) stoornissen en ziektes heb.

Een ziekte in je hoofd is nooit vrij zijn.

Maar goed, nu verder mijn leuke dag.

Thuisgekomen heb ik bij mijn ouders gegeten en de taxi gebeld. Zoals jullie weten durf ik nauwelijks met de fiets naar buiten vandaar mijn deeltaxi.

Dus na het eten naar huis gegaan en mijn spullen gepakt.
De taxi was op tijd gelukkig.

Daar een plekje op de tribune opgezocht. Ja, ik ga altijd alleen dus is er altijd wel een mooi plekje voor mij.
Ik zit, of lig, ook meestal op dezelfde plek ongeveer.
Een beetje beneden op de 2e verdieping en in het midden van het bad. Zodat ik het H2O, water goed kan zien.

Dit is ons openluchtzwembad, de papiermolen. Ik was jaren niet geweest alleen vorig jaar 1 keer omdat er baas/hond zwemmen was. Ik durfde nooit meer. Te vaak paniekaanvallen gehad. En in het water is dat heel eng.

Na lekker gestoofd te zijn ging ik het water in. het was erg druk. Er was bijna geen plek om het water in te duiken. Want ik wil graag achterover duiken en dan heb je wel ruimte nodig. Uiteindelijk van de duikplank. Maar ik heb hoogtevrees. Maar na jaaaaaaaaaaaaaaaaaaren weer van de duikplank gedoken. En ook wat duikoefeningen uitgeprobeert.
Naar achteren springen en dan draaien en dan het water in duiken en uiteindelijk ook achterover het water in gedoken. Dat was eng maar ik wilde het gewoon.

Ook nog een paar baantjes gezwommen maar daar was bijna geen ruimte voor en in het ondiepe steeds handstand gedaan.
Eindelijk het water uit en wie zaten er achter mij ? Een paar spelers van het team van Donar, Ehm Gasterra Flames, het eredivisieteam basketball van de stad Groningen.
Even met een van de spelers gepraat, Jessy, en daarna weer gezond en gestoofd.

Hij moest een paar spelers de stad laten zien. De eerste training was vorige week weer begonnen dus de amerikanen zullen vast vorige week pas zijn aangekomen.

Daarna gedouched. Jessy groette me nog gedag. En gewacht op de taxi. Nou, die stond er al. Hij was te vroeg. ik kon niet wachten tot ik thuis was want ik was doodmoe. Thuis ben ik ook gelijk op bed gegaan. de troep een beetje neergegooit en gelijk gaan slapen.

Ik d8, misschien kan ik vanavond nog mee naar mijn tante maar ik werd weer te laat wakker. En daarna weer in slaap gevallen. dat wou ik niet, maja dat kan je niet tegenhouden. Er kwam een film op 's avonds om half 9 en ik dacht 'ach ik neem hem toch op', maar ik heb toch maar gekeken. de konijnen moesten tenslotte er ook nog uit.
Medicatie gehad en an een half uurtje word ik meestal weer wat rustiger.

Naar bed gegaan en mijn cijfer kan ik een 5,5 a 6 geven. Pfff, dat is hoog.

Maar niet vergeten, die zooi is geen moment uit mijn hoofd geweest. En ik weet niet hoe ik dat anders moet kunnen doen.

Maandag

Ik zou het niet meer weten. Oh ja, 's morgens op visite geweest met mijn moeder bij de buurvrouw. Ik voelde me niet zo goed. Dus thuis ook gelijk gaan slapen.
Wel gegeten bij mijn ouders 's aafs. Want dat doe ik meestal niet meer omdat ik altijd zo moe ben.

Cijfer zou ik niet meer weten. Een 4 zal het hoogste zijn.

TV gekeken en mijn youtube account was beeindigd tot mijn teleurstelling. Maja ik heb er nog 3.
Dus nu moet ik het meeste weer opnieuw uploaden.

Ik ga nu slapen, het is vrijdagavond kwart voor 3. Trussss.

Alish en Sofietje.

De afgelopen week

Ja, het is weer zover. Ik moet over vorige week schrijven. Nog 1 week en dan dinsdag naar de psychiater. Maar ja, ik ben het meeste alweer vergeten. En zal alleen maar opschrijven wat ik ongeveer nog weet.

Zondag

Opgestaan en naar mijn ouders gegaan om te eten. Aangezien ik zelf eigenlijk niks eet. Ik bedoel klaarmaak, eet ik nog wel eens bij hun.
Het eten klaarmaken is een van de dingen die me niet lukken. Vervelend. Zelfs een klaarmaakmaaltijd in de magnetron ligt vaak zolang in de koelkast dat hij bol staat als ik hem opeten wil.

Zoals deze. Maar dan weer over tijd. Grin. Mjaa.

Aangezien ik niet een chef-kok heb die het eten voor me klaarmaakt.

Dus eten van mijn Albert Heijn.

*****************************

Daarna mijn vader gevraagd of hij me naar het zwembad wilde brengen. Ik wilde niet weer die ellende van vorige week. Dat de taxi 1 1/2 uur te laat kwam en ik mega in paniek was.

Maar goed. In paniek was ik toch. Zal wel ongeveer een >8 geweest zijn.
Toch gezwommen en om 5 uur naar huis.

Thuis gelijk geslapen. Ik was doodmoe weer eens.

's avonds, ik zou het niet meer weten. Oh ja, ik heb: 'My sisters keeper' gekeken. Hoewel ik hem al 3 a 4 keer gezien heb. Hij blijft mooi.

****************

Maandag

's morgens met mijn vader ons nieuw konijnenhok in elkaar gezet.
Nederlands

Engels ondertiteld

Daarna op bed gelegen en daarna in de tuin bezig geweest.

Mega geslapen 's avonds.

Ja, ik gebruik vaak het woord mega, kweenie, sopwoordje ???? eh stopwoord ?

Dinsdag

Dat betekende dus dat ik dinsdag helemaal uitgeput op bed lag en vrijwel de hele dag geslapen heb. Veel nachtmerries, eh, 'dag-hengsten' gehad.

Om 6 uur opgestaan en met mijn moeder op visite bij familie geweest.

Woensdag

Al om kwart over 9 naar mijn ouders toe. We gingen op familie bezoek in Amsterdam. Dus 2 uur rijden.

Mijn oom heeft rond de kerst een CVA gehad in Oostenrijk en zij en wij waren er eindelijk aan toe om op bezoek te gaan. Eerst kon hij niks. Daarna wat praten en met de ambulance naar Nederland gereden. Naar het ziekenhuis en daarna in een revalidatiecentrum.

Het was wel schrikken. Ik had alleen maar verwacht dat hij lichamelijk nog met een stok liep, maar dat was al niet meer zo.

Na een tijdje kwam ik erachter hoezeer hij veranderd was. Het was alsof ik mijn moeder zag.

Een heel ander karakter. Ik zal hier niet over uitbreiden, vanwege privé. Maar over mijn moeder zal ik nog wel eens wat vertellen hoezeer zij veranderd is.

*******************

Verder naar The Omen kijken. Weird ! Engerd !

Met Julia Stiles als zijn 'moeder'.

Kijk je 2 uur naar die film en loopt hij niet goed af ook. Hij loopt helemaal niet af.

Storie continues.

Nou ik denk niet dat ik daar naar ga kijken hoor. Brrr.

*******************

We hebben koffie gedronken en gegeten en gebabbeld. Toen gingen we weg en ik wilde nog even een foto van hun 4-en. Ook nog even een foto gemaakt op dezelfde plek als jaaaaaaaren geleden toen we daar ook waren en ik nog lekker slank was.

Ja, daarna eetstoornis (gehad). Gelukkig ben ik alweer 20 kilo afgevallen en kom in aanmerking voor een buikreconstructie. Maar dan moet ik eerst 2 jaar op hetzelfde gewicht zijn.

Maar ik denk dat ik maar naar een privé kliniek opzoek. Want ik heb speciaal geld ervoor gespaard. En ik kan niet eens meer rennen en springen. Omdat ik er zo veel last van heb van dat loshangend vel.

Daarna naar huis. Ehm, in de auto lag ik al te slapen. Ja, ik was doodmoe.
Daarna op de weg naar huis bij Diever langs naar mijn tante (ja weer familie, hahahaha) op bezoek.
En ik gevraagd of ik ook nog even naar de 'Henk ten Hoor' mocht.

Daar heb ik 2 bikini's gekocht. Natuurlijk pas ik de broekjes niet. Om, je weet wel, hihi.
Maar de bovenstukjes wel. Al hoewel, vrijdag had ik die ene mooie nog maar net een half uurtje aan en hij knapte al helemaal los. Stond ik daar in mijn blote tieten. Oké, ik had nog wel een hemdje aan. Maar stel je voor dat ik in het zwembad was.

WAAAAAAAAAAAAAAAAH, dan was ik gaan gillen.

Thuis op bed gedoken. Jeej wat was ik moe.

Volgens mij heb ik ook niets van de avond meegekregen. Nee, nu ik erover nadenk heb ik laat nog ff tv gekeken maar niet lang. Ik volgde niks.

Donderdag

Nou dat valt wel te raden.
Hele dag geslapen. Dag-hengsten en nat bed en natte kleding voor zover ik dat aanhad.

Vrijdag

Vrijdag moest ik naar de Cesar-therapeute. Dat was wel leuk.
Daar zal ik nog wel eens over vertellen waarom ik daar heen ga en wat ik daar doe.

's middags naar het zwembad geweest. Ja, wel met de taxi. Want fietsen, is me te eng. Ik ben wel naar de therapie gaan fietsen met mijn mooie Hello Kitty helm op. Dat durf ik nog net. Dat is nog veilig.

De taxi kwam om kwart over 4. En leuk want toen ik thuis de buurt in reed kwam ik net mijn ouders tegen die patat gingen halen. Ja, vrijdags patat-dag.
Ik zwaaien, maar ik dacht dat ze me niet hadden gezien. Bleek dat mijn moeder me wel had gezien.

Thuis mijn spullen neergepleurd en naar de apotheek gegaan. Ik kan maar 1 * per week mijn medicijnen voor de volgende week ophalen en dat is net op vrijdag tussen 2 en half 6. Dus als ik niet op tijd ben zit ik t/m maandagmorgen zonder. En dat kan ECHT nie.

Was fijn bij mijn ouders.

Vroeg naar huis gegaan, ik was doodmoe. Boodschappen gedaan en nog ff op bed gelegen.
's avonds weet ik niet meer. Volgens mij coma op bed. Pas laat er nog ff af geweest.

Zaterdag

Na die zware week mega moe, en de hele dag geslapen. Ik had graag naar het zwembad gewild (al hoewel ik er nog steeds met angst in mijn lijf en stress t/m heen ga. En Nick en Simon kwamen signeren bij de Mediamarkt.
Jammer, lukte ook niet.

Tegen 6sen opgestaan en wat in de tuin gedaan en naar mijn ouders 'Kinderen geen bezwaar kijken'. Dat doe ik iedere week.
Daarna, al is het maar 1 dag geleden weet ik echt niet meer.

Nu stop ik. Ik ben moe.

Doeg, Alish/Sofie

Mijn dagen 3, paniekaanvallen

Zondag

Hele dag angst, cijfer 8 (van de 10), of ik zou gaan zwemmen. Maar ik wilde wel. omdat ik een onderwatercamera voor mijn verjaardag had gekocht en hem uit wou proberen.
Toch kwart over 2 taxi gebeld.

Ik heb deeltaxi omdat ik buitenangst heb en meerdere angsten.
De taxi kwam pas om kwart voor 4. Ik had al gebeld dat de taxi een uur later mij weer op kon halen aangezien ik de taxi al om kwart over 4 besteld had.

Mijn angst werd al een 9.
Dus ik werd opgehaald en hij begon tegen mij te praten. Ik zei tegen hem dat hij maar niks tegen mij moest zeggen omdat ik mega in angst zat. Later vroeg hij of hij dat maar de radio aan zou doen. ik zei dat hij dat helemaal maar niet moest doen want dat het dan nog erger werd.

Bij het zwembad vroeg hij waarom zo zenuwachtig was. He ???? zenuwachtig ???? Hallo !
Angst, met hoofdletters die mega groot zijn. Dat is héél wat anders. maar ja, onwetendheid he ?

Dus bij het zwembad zat mijn angst al op een 10.

Lange tijd op de trap bij het zwembad gestaan. Ik was zo bang en wilde naar huis gaan. Eindelijk na zo'n 10 minuten toch maar naar binnen gegaan.

Op de tribune gaan zitten en me klaargezet. Mijn moeder gebeld. Ja, iemand met een kalenderleeftijd van 44. Ik huilen en helemaal overstuur. Ze wilden me gelijk op komen halen maar dat wilde ik niet.
Ik wist dat als ze me op kwamen halen ik dan niet wéér heen durfde te gaan.

Maar huilen en huilen.

Verder geprobeerd rustig te worden. Opeens kwam er een man naar me toe en begon met me te praten omdat ik eerder zo moest huilen. Dus ik alles uitgelegd.
Hij begreep me wel. Hij begreep ook dat ik een planning in mijn hoofd had en toen die mis ging alles in mijn hoofd in de war werd.

Het leek erop, ook aan de vragen en antwoorden die hij gaf of hij er wel verstand van had. Misschien was hij wel psychiatrisch verpleegkundige.
Hij stelde voor om samen met mij het water in te gaan en eventueel te beginnen in het ondiepe.

Maar ik legde uit dat ik wist dat dat niet zou lukken. dat ik teveel overstuur was. En dat ik vaak genoeg paniekaanvallen in het water gehad heb en dat dat heel eng is. En als dat weer gebeurde waar de kans zeer groot op was dat ik dan weer jaren niet naar het buitenbad durfde te gaan. Aangezien dat de vorige keer ook al zo was.

Kan je nagaan. Ik geef zwemles, maar heb jaaren niet naar het buitenbad durven te gaan door de paniekaanvallen.

Maar hij heeft me wel wat rustiger gekregen en ik zei dat het wel weer wat beter ging, angst 9, en dat ik niet het water inging maar gewoon even wat lezen.

Ik had mijn nieuw gekochte boek voor mijn verjaardag van Laura dekker,

meegenomen en ben daarin gaan lezen. Dat leidde me een klein beetje af. Aangezien ik een hele grote fan van Laura ben en niet kan wachten tot haar volgend boek uitkomt. ik geloof dat ik een van de eersten ook ben die hem besteld heb al maanden geleden.
Eindelijk kon ik naar huis. Nou ja, scheelde douchen.

Deze taxichauffeuse vond het ook zeer vervelend allemaal voor me en was heel lief voor me.

Thuis ben ik gelijk naar bed gegaan. Ik ben gelijk gaan slapen. Ik heb ongeveer in coma gelegen. ik werd om kwart over 7 wakker en weer geslapen. Tot kwart over 9. Weer in coma gelegen. Ik ben dat niet gewend aangezien ik altijd om de zoveel tijd wakker wordt. Dus ik moet doodmoe geweest zijn.

Toen bleek ook nog dat ik 1 van mijn mobiels kwijt was. Die had ik vergeten op de trap van het zwembad. Gelukkig heb ik die vorige week terug kunnen krijgen. Want ik durfde natuurlijk weer niet te bellen en pas na een week zoveel moed verzameld had dat ik weer heen durfde.

Maandag

Vertel ik morgen.