What it is like to have PTSD

Als je PTSS hebt, voor omstanders die niet weten wat het inhoudt wat voor impact het op je hebt, kijk dan even.

Zelf heb ik diagnose borderline, en geen PTSS, maar de meeste dingen zijn zo herkenbaar. Die heb ik ook.
Maar gelukkig geen sexueel misbruik.


Dus nog een filmpje.

 

Daarom,

Don't judgje a person with a mental illness. It's hell sometimes. Well, most of the time.

Thanks for watching.


Alisha.

Wat is het leven met een depressie ?

Dit is een verkeerde openingstitel.

Met een depressie heb je geen leven. Je bestaat en verder is dat het.

Hoe zien mijn dagen eruit ?

Ik word vroeg wakker gemaakt door mijn kat. Dan wil ze om half 6 al eten en naar buiten. dat doe ik dus niet.
Dan tegen 8 uur maakt ze me weer wakker en geef ik haar eten en doe ik haar naar buiten. Ondertussen maken mijn konijnen een mega lawaai, haha. Zij willen ook wat.
Dus zei ook wat aandacht en lekkere snoepjes.

Ondertussen heb ik mijn medicatie al gehad. Dan is het dus een half uur wachten tot ik wat rustiger word in mijn hoofd.

Dan weer terug naar bed. Als ik tenminste niet ergens heen moet of de thuiszorg komt.
Zij komt op maandag en donderdag morgen. Daarna ben ik gesloopt en lig in coma op bed.
Verder ga ik naar de huisarts, gemiddeld iedere week, en mijn cesartherapeut. En 1 keer in de week zwemles geven.
Dat was het wel zo ongeveer.
Oh ja, ook nog naar de apotheek en boodschappen doen.

Er zijn dagen dat ik niet eens naar buiten kom. Logisch, ik heb ook nog buitenangst. Ongeveer zit ik 23 uur per dag binnen inhuis.
Tevens zijn er dagen dat ik niet eens een mens spreek. Alleen maar mijn dieren. Die ik koester tot op het bot.

Dieren doen je geen pijn, mensen wel.

Overdag doe ik mijn konijnen 's middags even uit de kooi en rond een uur of 4 even weer in de kooi. Dan sta ik rond half 7 op en dan begint mijn dag.
's Avonds is het enige moment dat ik me een beetje beter voel.

Ik kan je vertellen dat het bestaan met een depressie een XXXX is.

Je kunt niks. Je voelt je altijd maar kut. Je bent vrijwel altijd alleen, maar dat is fijn.
Zelfs een afwas lukt niet. De was ligt dagen in de wasmachine.
Die haal ik eruit als de thuiszorg komt. Omdat ik altijd maar bang ben. En 's avonds een beetje chil.

En dan begrijpt niemand je ook nog. Alleen een paar goede vrienden die ook in de psychiatrie zijn beland.

Dat is maar goed ook.

 

Maar een béétje begrip zou veel schelen.

 

Alish.

Onestat

Even een klein log

Vanavond weer naar zwemles geweest. Ik geef al zwemles vanaf mijn 19e. Ik vind het zeer leuk.

Natuurlijk weer een rotopmerking van iemand. 'Ja je bent moe omdat je altijd op bed ligt, en je hebt structuur nodig'. Dat kunnen alleen maar mensen zeggen die niet weten wat depressief zijn is. Bovendien ben ik 6 weken ziek geweest en kon mijn bed bijna niet eens uit.

Structuur heb ik niet, nee, waar zal ik dat weg moeten halen ? Geen werk meer. Volledig in de WAO. Mega angsstoornissen waardoor ik bijna niet naar buiten durf. En mega depressief. Wat je heel inactief maakt.
'Ga dan wat doen', zeggen onbenulligen.
Als je depressief bent is alles teveel. Zelfs een kopje afwassen lukt al niet. Je bent al blij als je op gezette tijden even naar de WC kan. Want zelfs dat doe je bijna niet meer.

Hoe is dit gekomen ?

Het leven was leuk.

Echter sinds 1999 ben ik continue depressief geworden na een zeer zwaar trauma voor mij. Mijn geliefde opa heeft triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr








zelfmoord gepleegd. En sindsdien ben ik ziek geworden.

Al was ik al vanaf mijn 8e erg gevoelig en ben veel gepest. Wat niet in je koude kleren gaat zitten. En vanaf mijn 9e een fantasie-wereld ontwikkeld. Vanaf mijn 12e begonnen de depressies. Toch heb ik me tot 1999 redelijk goed staande kunnen houden.
Ik had een goede baan als medisch analist in een groot ziekenhuis, sportte veel, had vrienden, gaf zwemles en was eigenlijk altijd vrolijk. Iemand zei wel eens tegen mij 'Jij lacht ook altijd he ?'
En ja hoor, wat had ik een lol in mijn eentje vaak. Zomaar op straat dubbel liggen van het lachen omdat ik weer eens voor een groen stoplicht stond enzo.
Zal het maar niet uitleggen. Dat snap je toch niet.

Achteraf bleek er toch wat aan de hand te zijn. Vanaf mijn jongere jaren bleek ik toch PDD-NOS trekken hebben en erg verlegen.

Op mijn 19 kreeg mijn moeder een hersenbloeding en dat was de ommekeer. Ik denk dat ik toen een bipolaire stoornis heb ontwikkeld.
Ik was heel druk. Vroeg veel aandacht. En was altijd mansich bezig.
Ik ging naar school, had 2 krantenwijken, had 1 folderloop, gaf zwemles, zwom zelf nog, ging vaak hardlopen, basketballde in 2 teams waarbij ik ook nog allebei wedstrijden speelde.

In de zomer was ik altijd opgebrand. Dan kon ik niks meer. Moest ik rusten.
En ik mistte school. En de drukte van alles.

Toen ging ik veel sporten, altijd naar het zwembad. Mijn grootste hobby. Altijd buiten en zo vaak mogelijk naar opa en oma.

Nou stop ik eerst maar, ik ben moe.