Ik zit nu bij het FACT MBT

Sinds juli 2016 (vorig jaar dus) zit ik bij het FACT-MBT.

Ik zat bij het 'gewone' FACT team, maar ben doorverwezen naar het MBT team.

Hier is de link

https://www.lentis.nl/locaties/fact-mbt/

Het FACT-MBT team is voor mensen (in mijn eigen woorden) die al vanaf (jong) volwassen leeftijd hevige emotionele pijn ervaren of periodes van leegte, waarin je juist weinig voelt.
Ook kan je impulsief reageren en (soms) schadelijk gedrag voor jezelf of naar anderen toe ontwikkelen.
Onder andere hebben zij moeite met relaties en vertrouwen in zichzelf en anderen.
Hieronder wordt ook wel verstaan een persoonlijkheidsstoornis.

Wanneer je zo veel last hebt van deze problematiek dat je vastloopt op meerdere gebieden kan het FACT wat voor je betekenen.

Waarom ga ik naar het FACT ?

Tja, eerlijk gezegd snap ik het ook nog niet helemaal.

Wat ik wél weet is dat ik geen werk aankan. Zelfs geen vrijwilligerswerk. Ik heb wel jaren zwemles gegeven in een vereniging. Dit ging heel goed. Dit was namelijk maar 1 x in de week en dat 2 x een half uur.
Meer kan ik namelijk niet aan.
Ik kan goed met kinderen werken (al zeg ik het zelf) ik heb veel geduld. (erg veel zelfs, wat kinderen betreft), ik ben aardig, lief en heb doorzettingsvermogen.

In het échte leven ????

Is dit toch wel een beetje anders.

Ik heb moeite met het vertrouwen in mensen. Ik word snel boos als ik ze niet goed begrijp. Of eigenlijk, ik begrijp ze wel goed, maar de bedoeling van mensen snap ik niet.
Ik vind mensen te hard, te ongeduldig, niet aardig genoeg.

Ik heb in het verleden erg veel aan zelfbeschadiging gedaan.

Maar NU niet meer !

Hierover gaat dit log natuurlijk niet maar ik vond dit wel een vermelding waard. 'duimpje omhoog voor mezelf'.

****ik heb koude voeten, ik doe de verwarming maar op 20 C****
(dat mag, het is toch een vrijdagavond vind ik)

Even een kleine update

Wow, dat is lang geleden dat ik wat geschreven heb.
Al meer dan een half jaar.

Niet dat ik geen zin had, niet dat ik niet wilde schrijven......
Maar ik kon het gewoon niet opbrengen.

Ik wist niet wat ik wilde schrijven.
Dus ik begin gewoon maar een beetje.

Vorige week was de dag dat ik 17 jaar geleden ziek werd. Niet dat ik precies op die dag ziek werd, maar het was wel de aanloop.
Nu moet ik natuurlijk wel bekennen dat ik al wel vanaf mijn 12-13e jaar al wat anders was.
Maar op die mooie warme dag in september dat mijn opa zelfmoord pleegde zijn de donkere wolken in mijn leven gekomen.

Deze tekening heb ik in 2010 gemaakt. Toen was ik 11 jaar ziek.

Ik heb geen kaarsje gebrand voor mijn opa. Eerlijk gezegd ben ik het vergeten en het was natuurlijk ook al zo warm.
Ik heb wel 2 mooie foto's van mij en mijn opa op facebook gezet met het onderstaan gedicht erbij.

Opa, waar ben je nu
 

Opa, waar ben je

Heb je het nu fijn ?

Opa, waar ben je,

Ik voel me zo klein.

Opa waar ben je,

Ik mis je zo.

Opa, waar ben je,

Is oma ook bij jou ?

Opa, waar ben je,

Ben je nu gelukkig ?

Opa, waar ben je,

Pas je een beetje op ons ?

Opa, waar ben je,

Ik weet niet hoe het verder moet.

Opa, waar ben je,

Help je ons vanwaar je bent ?

Opa, waar ben je,

Ik wou dat je hier was.

 

*****************

Ik hou van de warmte. 25 graden of warmer daar leef ik op. Ik heb gemerkt dat ik ook beter slaap nu het weer warmer is in mijn huis.

 

 

Wat hou ik van de warmte.

 

Ik hou van in de tuin zitten, lekker een boekje erbij en een glas drinken.

Ik hou van fietsen in de zon.

Ik hou van naar het zwembad gaan. Vooral het openluchtbad. Heerlijk is dat.

Je voelt je dan zo vrij en heerlijk.

 

Maar nu de actuele waarheid.

Het bovenstaande lukte me niet meer.

Ik heb geen rust om in de tuin te zitten. Ik heb een geweldig mooie tuin (al zeg ik het zelf), ik onderhoud hem ook zelf.

 

 

 

 

 

 

Al heb ik hem meestal in het najaar nog niet eens lente-klaar, haha. #baal

Dit is het eerste jaar in decennia, dat ik hem bijna helemaal klaar heb. Al is de zomer dan al bijna voorbij.

 

Nu hebben we ook een rot zomer gehad. Er bloeide en groeide bijna niks tot zo'n 3 weken geleden.

Nu begint mijn tuintje ( ik heb een voor- en een achter-tuin) er op te lijken. Ik ben nu ook iedere avond even in mijn tuin (overdag lukt me meestal niet) om wat te planten, zaadjes te planten, mijn tuin om te spitten (er groeit veel onkruid) en onkruid tussen de tegels weg te halen.

 

Mijn konijnen lopen 's avonds ook heerlijk in mijn tuin rond. En 'grinnik' ze (vr)eten mijn mooie aangeplante plantjes op. Tot halverwege ongeveer.

Wat zijn het een rare beesten. Ik heb mijn tuin omheind zodat ze er niet uit kunnen.

 

Mijn vader heeft jaren geleden mijn hele tuin kat-proof gemaakt.

Zodat mijn kat niet de tuin uit zou kunnen. Mijn vader is daar een héle zomer mee bezig geweest.

En iedere keer vond ze weer een plekje waar  ze de tuin uit kon.

Toen heb ik maar besloten dat ze gewoon haar gang kon gaan.

En nu heb ik niet alleen mijn kat in mijn tuin, maar ook vele buurkatten.

Petitie: Borderliners verdienen een toekomst

Verdien ik als iemand met borderline ook een toekomst ?

Ik heb getekend, jij ook ?

http://helpborderliners.petities.nl/ 
 
nieuwe petitie "Borderliners verdienen een toekomst"

PETITIE

Wij

 

Borderline patiënten, onze families en vrienden

 

constateren

 

Dat de aangeboden hulp vanuit de GGZ in Nederland zeer slecht is. Patiënten en hun radeloze families worden te vaak van het kastje naar de muur gestuurd. Huisartsen, crisisdienst, politie en andere hulpverleners weten zich ook geen raad met de uitzichtloze situatie waarin velen van ons zich bevinden. Wij kunnen nergens terecht voor doelbewuste en effectieve hulp.

 

en verzoeken

 

Een grondige verandering in de geestelijke gezondheidszorg. Therapieën moeten op een bredere schaal beschikbaar zijn. Wij willen terecht kunnen bij oprecht geïnteresseerde en juist geïnformeerde hulpverleners. Wij willen serieus genomen worden en niet langer het slachtoffer zijn van bureaucratische rompslomp. Hulp moet beter en sneller beschikbaar zijn. Laat ons niet in de steek, wij kunnen dit niet alleen!

Mijn reactie.
Ik kan jammer genoeg uit ervaring spreken dat het leven met borderline niet fijn is.
Natuurlijk beleeft iedereen zijn ziekte anders.

Ik spreek voor mezelf en borderliners die ik ken.
Dus voel je niet aangesproken als je er heel anders over denkt.
Dan ben ik alleen maar heel erg blij voor je.

Ik ervaar Borderline als een afschuwelijke ziekte.

Uit de DSM-IV

Bron: http://nl.wikipedia.org/wiki/Borderline-persoonlijkheidsstoornis


De DSM-IV (301.83) definieert de borderline-persoonlijkheidsstoornis als een aanhoudend patroon van instabiele interpersoonlijke relaties, een instabiel zelfbeeld, instabiele emoties en een sterke impulsiviteit. De stoornis uit zich in de vroege volwassenheid in verschillende situaties.
De diagnose kan worden gesteld als sprake is van vijf of meer van de volgende situaties:
 

1. De persoon probeert verwoed werkelijke of ingebeelde verlating te voorkomen (in dit verband wordt het suïcidale of automutilerende gedrag van criterium 5 niet meegerekend).
2. De persoon vertoont een patroon van instabiele en intense persoonlijke relaties, waarbij idealisatie en minachting elkaar afwisselen.
3. De persoon heeft een identiteitsprobleem: een aanhoudend sterk instabiel zelfbeeld of een sterk negatieve eigenwaarde.
4. De persoon is impulsief op minimaal twee terreinen die mogelijk zelfbeschadigend zijn (bijvoorbeeld met geld smijten, seks, drugs- of alcoholmisbruik, gevaarlijk rijden, te veel of te weinig eten) (in dit verband wordt het suïcidale of automutilerende gedrag van criterium 5 niet meegerekend).
5. De persoon vertoont regelmatig suïcidaal of automutilerend gedrag of dreigt hiermee.
6. De persoon is affectief instabiel door wisselende stemmingen (bijvoorbeeld intense episoden van woede, irritatie of stress, die meestal enkele uren duren en zelden langer dan een paar dagen).
7. De persoon heeft chronische gevoelens van leegheid.
8. De persoon heeft intense woedeaanvallen of problemen om de woede te beheersen (bijvoorbeeld regelmatige driftbuien, aanhoudende woede of herhaaldelijke vechtpartijen).
9. De persoon heeft door stress veroorzaakte paranoïde ideeën of ernstige dissociatieve verschijnselen.

Tegenwoordig is er de DSM 5, en nee, geen DSM-V.

Hier ga ik verder niet op in.

Ik heb geen psychiatrie gestudeerd en ben niet thuis in al deze termen.
Ik heb het al zwaar genoeg aan mezelf.


Verdere informatie:

http://alishastruggletobe.blogspot.nl/p/over-psychiatrie.html


Ik heb in mijn opnames meerdere mensen met borderline leren kennen. Ook via internet.
Ik kan je zeggen dat ze erg veel strijden in het leven.


Volgens DSM-IV pleegt ongeveer 8 tot 10 procent van alle mensen met een borderline-stoornis zelfmoord.

Uit onderzoek (Duberstein,1977) bleek dat ongeveer 30-40% van de zelfmoorden worden gepleegd door mensen met een persoonlijkheidsstoornis.

Bron: http://www.borderlinecase.nl/index.php?option=com_content&view=article&id=129:suicidaliteit&catid=51:kenmerken-index&Itemid=2360


Ja, ik ga hier allemaal verder niet op in.
Bij mij is er sprake van meerdere stoornissen.

Maar lees eens een goed boek over een persoon met borderline, dan geeft je dat een goed beeld.

Ik heb er net een uitgelezen, maar dat sprak me niet zo aan.
'Hoe het is om mij te zijn'

De boeken die ik van de behandelaren moest lezen kwam ik niet door.
Te confronterend.

Wil je weten welke ?

Vraag maar.

Wat is het leven met een depressie ?

Dit is een verkeerde openingstitel.

Met een depressie heb je geen leven. Je bestaat en verder is dat het.

Hoe zien mijn dagen eruit ?

Ik word vroeg wakker gemaakt door mijn kat. Dan wil ze om half 6 al eten en naar buiten. dat doe ik dus niet.
Dan tegen 8 uur maakt ze me weer wakker en geef ik haar eten en doe ik haar naar buiten. Ondertussen maken mijn konijnen een mega lawaai, haha. Zij willen ook wat.
Dus zei ook wat aandacht en lekkere snoepjes.

Ondertussen heb ik mijn medicatie al gehad. Dan is het dus een half uur wachten tot ik wat rustiger word in mijn hoofd.

Dan weer terug naar bed. Als ik tenminste niet ergens heen moet of de thuiszorg komt.
Zij komt op maandag en donderdag morgen. Daarna ben ik gesloopt en lig in coma op bed.
Verder ga ik naar de huisarts, gemiddeld iedere week, en mijn cesartherapeut. En 1 keer in de week zwemles geven.
Dat was het wel zo ongeveer.
Oh ja, ook nog naar de apotheek en boodschappen doen.

Er zijn dagen dat ik niet eens naar buiten kom. Logisch, ik heb ook nog buitenangst. Ongeveer zit ik 23 uur per dag binnen inhuis.
Tevens zijn er dagen dat ik niet eens een mens spreek. Alleen maar mijn dieren. Die ik koester tot op het bot.

Dieren doen je geen pijn, mensen wel.

Overdag doe ik mijn konijnen 's middags even uit de kooi en rond een uur of 4 even weer in de kooi. Dan sta ik rond half 7 op en dan begint mijn dag.
's Avonds is het enige moment dat ik me een beetje beter voel.

Ik kan je vertellen dat het bestaan met een depressie een XXXX is.

Je kunt niks. Je voelt je altijd maar kut. Je bent vrijwel altijd alleen, maar dat is fijn.
Zelfs een afwas lukt niet. De was ligt dagen in de wasmachine.
Die haal ik eruit als de thuiszorg komt. Omdat ik altijd maar bang ben. En 's avonds een beetje chil.

En dan begrijpt niemand je ook nog. Alleen een paar goede vrienden die ook in de psychiatrie zijn beland.

Dat is maar goed ook.

 

Maar een béétje begrip zou veel schelen.

 

Alish.

Onestat

Waaarom blijf ik steeds zo verschrikkelijk moe ?

Sinds 6 december ben ik aldoor ziek. Griep, dan weer verkouden, dan koorts, niet koorts, weer griep, en tot 3 keer toe. Heb Amoxilline gehad, kreeg ik een allergische reactie van. Daarna Prednisolon. Dat hielp even. Toen ben ik 2 weken koortsvrij geweest.
Daarna weer griep. Sinds dinsdag gaat het wat beter. Maar de moeheid blijft en het hoesten en slijm.
Ik lig ongeveer 3-4 keer in de week al om 5-7 's avonds te slapen tot de volgende dag. Maar ik slaap liever overdag. Zodat ik ook eens wat aan mijn avonden heb. Zie mijn lievelingsprogramma's niet meer. Ga niet meer naar mijn maatje.
Maar waarom komt hij niet bij mij ?

Gisteravond. Ik wil The Voice kids kijken. Ja hoor. kwart over 10 wakker. Dus moet ik volgende week de herhaling kijken. Balen.
Ik wil vanavond opblijven. Ik wil tv kijken en pc'en.
Mijn blogs lopen achter en mijn blogs die ik volg al helemaal.


Deze week mijn bloed laten prikken. De uitslag was er gisteren.

Mijn Hb is te laag. Weet ik, dat is al jaren zo. Maar wel hoger dan de laatste paar jaar. Ze wou me ijzer geven. Ik zei 'Dat hoef ik niet, dat neem ik ieder jaar en het zakt toch altijd weer'.
Mijn bezinking is 41, dus ook te hoog. Maar dat is veel hoger geweest. Aangezien ik ehm, automutileer. Maar al sinds de kerstdagen niet meer. Mijn arm doet wel pijn maar dat is logisch. Die is zo kapot triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr














gesneden. Helemaal hard en vol met littekenweefsel. Snik.

Mijn CRP was 7, dus redelijk normaal. (4 is normaal)

Er bleek wel dat ik een (pfff, igE, igG of igM) antistoffen heb. Maar van een oude infectie. Dus we weten niet waarvan.
Ik had gehoop dat er iets uit de bloeduitslagen kwam. Maar niet genoeg dus.

Ze denkt dat het toch van de depressie komt. Maar de geplande opname gaat niet door. Ze kunnen me daar niets bieden wat ik nodig heb. En zal daar nog slechter uitkomen dan ik erheen ga.
Maar kan je van een depressie steeds griep en koorts hebben ? Daar heb ik nog nooit van gehoord.

Hoe ziet mijn leventje er op het moment eruit ?

Ik wordt wakker, gelijk depressie. Hopelijk weer slapen, weer depressie. Zit de hele dag thuis.
2 keer per week komt de thuiszorg 2,5 uur. Dan ben ik ook kapot als ze weer weggaat.
1 keer in de week naar Lentis (psycholoog). En 1 keer naar de apotheek en de winkel.
En een paar keer in de week bij mijn ouders eten. Als ik niet te moe ben.

Verder is mijn slaapkamer mijn huis geworden. Ik lig daar vrijwel de hele dag.

Nu heb ik gedouched, knap van mezelf. En zit al een paar uur achter de pc. Als ik nu vanavond maar niet weer lig te slapen.
Mijn ouders gaan naar mijn tante. Meestal mag ik mee. Maar ben te moe. Snik.

En mijn maatje baalt dat ik daar vrijdags niet meer kom slapen. Maja. Hij heeft me al 2 keer wakker moeten maken op de bank. En 1 keer ikzelf. Weer een stuk van de film gemist.

Verdere klachten, ik struikel steeds, loop overal tegen aan. mijn ogen worden steeds slechter, blauwe plekken door dat vallen en stoten. Maar dit kan idd wel van de depressie komen. Want ja, als je veel op bed ligt ben je niet meer gewend om te bewegen. Maar ik probeer het wel.
Loop wel 20 keer per dag naar de WC, haha.

Mss toch proberen 's avonds een rondje te wandelen en even op mijn abdoer twist 5 proberen.
Hoe moe ik ook ben.

Maar de moeheid komt ook van de gedachten die ik heb. Er lopen 10001 gedachten ieder moment in mijn hoofd. Van zielige dieren t/m Friso. En dan mijn eigen problemen nog en die van mijn familie. En ik kan je zeggen, die zijn er veel.
Gelukkig kunnen we er mee omgaan.

Alleen jammer dat ik wel materiele steun van mijn ouders krijg maar emotioneel van echt niemand.

Maar ik zal niet verder zeuren. Ik moest het even kwijt.

Even een klein log

Vanavond weer naar zwemles geweest. Ik geef al zwemles vanaf mijn 19e. Ik vind het zeer leuk.

Natuurlijk weer een rotopmerking van iemand. 'Ja je bent moe omdat je altijd op bed ligt, en je hebt structuur nodig'. Dat kunnen alleen maar mensen zeggen die niet weten wat depressief zijn is. Bovendien ben ik 6 weken ziek geweest en kon mijn bed bijna niet eens uit.

Structuur heb ik niet, nee, waar zal ik dat weg moeten halen ? Geen werk meer. Volledig in de WAO. Mega angsstoornissen waardoor ik bijna niet naar buiten durf. En mega depressief. Wat je heel inactief maakt.
'Ga dan wat doen', zeggen onbenulligen.
Als je depressief bent is alles teveel. Zelfs een kopje afwassen lukt al niet. Je bent al blij als je op gezette tijden even naar de WC kan. Want zelfs dat doe je bijna niet meer.

Hoe is dit gekomen ?

Het leven was leuk.

Echter sinds 1999 ben ik continue depressief geworden na een zeer zwaar trauma voor mij. Mijn geliefde opa heeft triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr








zelfmoord gepleegd. En sindsdien ben ik ziek geworden.

Al was ik al vanaf mijn 8e erg gevoelig en ben veel gepest. Wat niet in je koude kleren gaat zitten. En vanaf mijn 9e een fantasie-wereld ontwikkeld. Vanaf mijn 12e begonnen de depressies. Toch heb ik me tot 1999 redelijk goed staande kunnen houden.
Ik had een goede baan als medisch analist in een groot ziekenhuis, sportte veel, had vrienden, gaf zwemles en was eigenlijk altijd vrolijk. Iemand zei wel eens tegen mij 'Jij lacht ook altijd he ?'
En ja hoor, wat had ik een lol in mijn eentje vaak. Zomaar op straat dubbel liggen van het lachen omdat ik weer eens voor een groen stoplicht stond enzo.
Zal het maar niet uitleggen. Dat snap je toch niet.

Achteraf bleek er toch wat aan de hand te zijn. Vanaf mijn jongere jaren bleek ik toch PDD-NOS trekken hebben en erg verlegen.

Op mijn 19 kreeg mijn moeder een hersenbloeding en dat was de ommekeer. Ik denk dat ik toen een bipolaire stoornis heb ontwikkeld.
Ik was heel druk. Vroeg veel aandacht. En was altijd mansich bezig.
Ik ging naar school, had 2 krantenwijken, had 1 folderloop, gaf zwemles, zwom zelf nog, ging vaak hardlopen, basketballde in 2 teams waarbij ik ook nog allebei wedstrijden speelde.

In de zomer was ik altijd opgebrand. Dan kon ik niks meer. Moest ik rusten.
En ik mistte school. En de drukte van alles.

Toen ging ik veel sporten, altijd naar het zwembad. Mijn grootste hobby. Altijd buiten en zo vaak mogelijk naar opa en oma.

Nou stop ik eerst maar, ik ben moe.

Mail naar mijn activiteitenbegeleidster

zaterdag 24 december

update 26 december

Hoi,

 

Het spijt me dat ik je ontzettend pijn en verdriet heb aangedaan. Ik ben gewoon zo erg op zoek naar adequate hulp. Al 1,5 jaar ben ik op zoek. 2 jaar geleden beloofden ze dat ze me zouden helpen, dat was in het UMCG. Totdat er een andere psychiater kwam en een nieuwe aa. Dat ik zelf maar op internet moest zoeken en zo, toen bleek dat ik nóg niet op dát moment ver genoeg was voor nabehandeling.

Maar dat ik het echt niet kon hebben dat je me borderlinegedrag noemde. Dat deed me zo'n ontzettend pijn. Het is wanhoop naar hulp. Ook nu weer wordt er al 2 weken achter elkaar gezegd dat ik zo snel mogelijk een psychiater zou komen te spreken. Na met de thuiszorg erbij naar Lentis gebeld te hebben. Beide keren. Nou ik wordt echt niet gebeld hoor.

Ik weet wel dat ik niet de enige ben die zich aanstelt en mijn depressie maar verzin. (mijn vaders woorden)  Hij zegt 'je bent toch psychiatrisch patient ? Dan verzin je dat ook'. Hij durft tenminste eerlijk te zijn.

 

En hij zegt dat ik het zo leuk vind om mijn armen te laten zien. Nou je wilt niet weten wat een erge opmerking ik dat vond en heb afschuwelijk gehuild. Bij mijn pa nota bene. Waarom wil ik dan zo graag een huidtransplantatie ? Ik vind het afschuwelijk. Maar er is NIEMAND die dat geloofd. Ja 1 iemand, nou mss 2.

 

En daarom laten ze me ook maar wat aanmodderen. Dat begrijp ik nu dus.

 

Gisteren toen ik boven kwam voelde ik je afstand al. Je afwijzing. Vanaf je allereerste aanblik en vandaar dat je gelijk wegliep toen ik bij je kwam staan en dat je me een paar keer zeer betekenend aankeek. Ik merk dat gelijk. Daarom zei ik ook tegen je dat je er anders uitzag. Achteraf was dat vorige week ook al zo. Toen had ik het ook al door. Maar dacht dat ik me vergiste.

Daarom zei ik ook maar nee toen je zei of we een afspraak moesten maken over het gesprek dat je bij Lentis gehad heb. Ik had al door dat ik je daar maar niet meer mee lastig moest vallen.

 

Je hebt gelijk dat je me nu afwijst. Dat is je goed recht.

Alleen jammer dat je me dat niet eerder via de telefoon dat had verteld dan was ik ook niet gekomen en had ik niet weer een probleem erbij, is dit weekend ook niet verpest. En de laatste dagen van het jaar.

 

Ja, nu hoor ik je zeggen 'Alisha !!!! Nou moet je ophouden hoor ! Maakt niet uit. Ik ben gevoelig en kan er niet tegen. Ik ben nog van slag van mijn kat en dat paardje en dat konijntje op het water bij die watersnood. En Ceausescu voor zijn vuurpeloton en dat hondje van Sadam Hoessein. Dat zijn allemaal dingen die ik ieder jaar meerdere malen weer beleef. En dan zijn dit nog maar de kleine dingen ? Nou ja klein ? Voor mij zijn dit al kliffen.

 

Dat gesprek met A*** was niet in de haak. Ik ga daar niet over uitwijden. Wat me aan haar tegenstaat vertel ik toch ook niet ? Dat vind ik zielig voor haar. Bovendien weet ik dat ze ziek is en niet voor niks op een AC komt. Na een situatie in oktober of zo dat ik met haar naar huis fietste kreeg ik ook een flinke lading over me heen. Ik ga niet klikken en vertel daar dus niks over. Ik laat haar in haar waarde en leg het bij mezelf neer zoals altijd. Het enige dat ik je daarover mss zou mogen zeggen is het volgende. Ze is mij te druk en neemt me mee in haar drukte en dan wordt ik manisch. Maar mss ga ik nu mijn boekje te buiten. Dan bied ik hiervoor mijn excuses aan.

Meestal ging ik ook weg als ze kwam. Eigenlijk ging ik al een hele tijd weg als het me te druk was op de groep. Lag tevens aan wie op de groep zaten. Maar goed vanaf vandaag gaan we minderen met de AD (mijn idee maar overleg met I****, psycholoog) en mss dat ik minder manisch wordt. En minder depressief. Want de manieën en depressies volgen elkaar continu en steeds sneller en zwaarder op. Want I**** zei ook al dat ze vond dat ik depressiever geworden was na de Prozac. En uiteindelijk zal ik misschien moeten stoppen omdat ik te veel bijwerkingen heb. Zodat ik jullie daar niet tot last meer me kan zijn. Kan ik weer truien aan. Kan ik weer terugkomen op het AC. Als ik dat dan nog durf.

 

Echter ik voel zo veel pijn toen ik wegging. 2 weken geleden of zo zei je nog dat het niet erg was als ik een knuffel kwam halen. Nu mag dat zonder ook maar iets te zeggen niet meer. Oke, jouw ding. Geen probleem. Maar de vernedering in de kantine. Iedereen keek me aan. Iedereen voelde het. Ik merkte het.

Nu heb ik een idee dat het óf je bent gewoon zat van mij. Maar dat snap ik dan niet maar dat mag wel. Dat is jouw recht, óf dat het allemaal ergens anders vandaan komt. Die afwijzing. Maar dat was dan de verkeerde inschatting geweest. Maar ik weet nu wel waar ik sta.

Opnieuw in mijn eentje. Zoals mijn hele leven. Alice. Mijn vorige behandelaar, de beste die ik ooit heb gehad, daarbuiten gelaten.

Terwijl juist mensen zoals ik iemand nodig hebben, en kijk maar op internet, kijk maar in de literatuur waarom. Maar dat is voor Lentis en niet voor jou. Dat zou ik nooit bij FACT kunnen bereiken. Daar zal ik nooit de dingen aangereikt krijgen die jij en Alice me wel gaven. Jullie hebben de gave. Zij niet.

Zij hebben me té vaak in de sores laten staan zonder een woord van sorry of uitleg en als je dan mega in paniek opbelt (na uren denken) wordt je nog zelfs in dit geval na 2 weken nog niet eens teruggebeld met het antwoord waarom we je niet terugbellen. Zij zullen toch eens duidelijker in de literatuur moeten duiken en meer informatie inwinnen wat bij mensen zoals ik NODIG is. En IK ga ze niet uitleggen wat. Het staat overal op internet en in boeken van tegenwoordig. Niet de gedachte van vroeger uit. Dat is de oudheid van vroeger. Waar ze allang van terug gekomen zijn. En de enige manier voor mensen voor mij om beter te worden. De depressie daarbuiten gelaten.

Daar is juist van bekend dat praten niet goed helpt. Dat dan juist de beste medicatie het beste 'medicijn' is.

 

Ik kwam al speciaal de maandag en donderdagmiddag niet meer, ook om de thuiszorg. Maar ook omdat ik dan zo moe en depressief ben dat ik dat jou en de groep niet wou aandoen. Omdat de depressie gewoon te groot geworden is. Maar dat is een ander zijn probleem niet. Dat is mijn probleem. En ik heb je zó vaak gezegd dat ik een last ben voor de groep. En jij maar steeds zeggen van niet. Dat het al knap was dát ik eventueel gewoon maar kwam. Soms kwam ik maar een half uur. Soms al wel een heel uur.

 

Maar ik kán gewoon niet echt óveral maar toneelspelen. Ik probeer het al zoveel mogelijk en ook op het AC zoveel mogelijk. Maar dat houd ik niet vol en kom dus bijna niet meer. En als mensen maar blijven vragen hoe gaat het met je ? Waarom moet ik daar dan over liegen ? Ik kan niet liegen. Ja fout van mij. Ik mocht van mijn ouders nooit liegen maar daar hebben ze nu spijt van.

 

En dat ik kinderachtig ben. Dat heeft ook zijn reden. En jammer dat dat niet geaccepteerd mag worden van een 'lichamelijk volwassen' mens. Natuurlijk moet ik het op de groep over volwassen dingen zoals de wereldpolitiek hebben en Obama en de ontbossing en de gezondheidszorg in andere landen dat wij in Nederland het nog steeds veel te goed hebben. Ja, ik laat me weer eens meeslepen door de rest. Ik wil het liefste solidair zijn met iedereen. Iedereen gelijke rechten. Maar die zijn er gewoon niet. En over leuke uitjes en uit eten gaan en dat soort dingen en cafeetjes en zo. Maar jammer genoeg interesseren mij die 'leuke' dingen niet.

 

Mijn vader heeft gezegd dat Lentis maar iets anders voor me op moet zoeken. Maar dat is er niet.

 

Ik kwam ook alleen nog maar als jij er was voor de veiligheid te voelen. Die voel ik bij E**** ook maar verder bij niemand. Ja de huisarts. Dus maar wat vaker naar de huisarts toe. En om even de deur uit te zijn. Maar eigenlijk heb ik dagbesteding genoeg. 2 keer per week 2,5 uur thuiszorg, waarvan ongeveer 1 uur wat doen en de rest zitten uitrusten en praten wegens de drukte in mijn hoofd En 1 keer zwemles geven van 1 uur en 1 keer 25 minuten I****. Dus eigenlijk is dat al te veel. Dus stoppen zou eigenlijk wel goed voor me zijn. Mss dat ik dan weer eens 's avonds wat lekker tv kan kijken of zo. Dat lukt door de drukte allemaal niet meer.

 

Maar geen veiligheid meer bij jou kunnen halen, even een knuffel. Nee dan red ik het niet. Maakt ook niet uit. Ik ben een volwassen mens. Zeggen ze.

Het was ook niet voor niks dat ze in mijn opname zeiden dat ik moest oefenen met aanraken en zo. Maar dat durfde ik toen nog niet bij hun. Maar had dat wel moeten doen. Dan was het mss al goed geweest, hahahaha (erg wrang grapje). Ik denk van niet.

 

De hele dag gisteren vreselijk in paniek en natuurlijk belde Lentis weer niet terug. Avond en nacht en de rest van de dagen die gaan komen zal ik hier over blijven nadenken en als maandag ik niet anders denk dan stuur ik je de mail. Maar zal ik niet gauw weer komen. Ik zal alleen nog een keer mijn spulletjes, mijn strips en mijn ijsbeertje en potlood en wat tekeningen op komen halen. De tekening van de pinguin mag je zelf weten wat je daarmee gaat doen. De rest mag gewoon weg. Het AC is voor mensen die het leven wel een beetje aankunnen niet voor mensen zoals ik. Dat zeg ik al zo lang.

 

Toch zal ik altijd aan je blijven denken en heus zal dat liedje voor jou en Alice gedraaid worden op mijn uitvaart wanneer die dan ook is. Je bent belangrijk voor mij en had het graag samen met je willen verder doen. Maar zal na jouw reactie op zoek moeten naar iemand anders die mij net dat ene stukje warmte kan gaan geven.

En anders maar niet. Maar dan zal ik nooit verder kunnen komen.

Maar ik zal je nooit iets kwalijk nemen. Jij neemt beslissingen (of Lentis) en die zal ik moeten respecteren.

Dan zal het FACT iemand buiten Lentis voor me moeten zoeken waar ik de geborgenheid kan krijgen die NODIG is voor mijn behandeling. En ik zal op zoek naar iemand die in het vervolg met me mee zou kunnen gaan naar Lentis. Ik wil niet meer alleen. Een advertentie bij de AH of stichting MEE. In ieder geval zal ik de CIZ raadplegen.

 

Maar op deze manier kan ik niet meer komen. De schaamte en het gepraat dus wel achter mijn rug.

En ik zeg niet dat ik een rot leven heb. Dat heb ik niet. Maar ik VOEL mijn life zo moeilijk. De huisarts verwoorde het een paar weken geleden zo.

Je bent geen moeilijk mens, je hebt het moeilijk. Verder kan ik niet zeggen wat ik met mijn huisarts bespreek en wat zij allemaal voor me doet. Jij bent van Lentis en hebt jouw verantwoordelijkheid naar hun.

 

Ik weet er niet mee om te gaan.

 

Hier laat ik het bij.

 

Liefst geen bericht terug. Dan zal ik me nog rotter gaan voelen. Het AC is te zwaar voor mij. Maar dat zeg ik al een hele tijd. Het AC moet leuk zijn zoals A*** zei. Maar zo ver ben ik niet. Dan hoefde ik niet eens naar een AC. Dan deed ik thuis wel leuke dingen.

 

Net als het FACT. Is ook te zwaar voor mij.

Ik zou niet weten of ik terug kom of wanneer. Op dit moment niet meer. Ik kan het niet meer aan.

Ik zal de mail ook doorsturen aan mevrouw K en meneer van B.

Na dagen van piekeren en denken stuur ik de mail toch maar op.

Groetjes,

Alisha.