De afgelopen week

Onderwerp: Deel 9


Vrijdag 

Laat naar bed gegaan. 

Om half 4 naar de winkel. Druk op mijn hoofd.

Bij mijn vader.
En ja hoor. De vluchtelingen komen weer voorbij.

Bij Mac Donalds. Leest hij de Volkskrant. 
Die wou hij nooit lezen omdat hij dat een Jodenkrant vindt. Dus dat zeg ik ook tegen hem.
Roept hij heel hard dat die Joden vanzelf wel vergast worden. En daar schaam ik me ook niet voor dat ik dat zo hard roep. Zegt hij. 

Later ben ik gaan lezen in mijn nieuwe boek. Ik had er weer een uit.
En we hadden het over de foto’s waar ik aldoor mee bezig ben. Hij heeft nog heel wat dia’s. Ik zei dat daar wel een app voor is om te scannen. 
Maar hij wil eerst met zijn ex-nieuwe vriend overleggen.
Ik begrijp het niet. Hij zegt altijd als ik wat zeg: ‘Dat weet ik niet.’ Dat weet je niet ?
Ik zeg het toch !
Volgens mij neemt hij mij nooit serieus.
The story of my life. 😢

Thuis tv gekeken en een kaartje geschreven.

Zaterdag 

Bij mijn vader. Ik vertel wat over basketball. En ja hoor gevloek en gevloek het blijft maar doorgaan.

Bij basketball

Ik zeg iets over de politie. En weer en weer gedoe over de politie. 
Dat zijn lafaards enzo. Ze moeten maar eens hun werk doen. Wanneer houdt hij eens zijn mond ? 
Ja als ik zelf iets zeg.

Zondag 

Bij mijn vader. Ik laat een oude foto zien. Hij weer niet meer van wanneer het was. Ik wel, want dat staat er gewoon bij.

Hij blijft maar doorpraten. Ik luister niet. 

Thuis kon ik gelukkig even slapen. Op Facebook gezeten met mijn kat op me.
Maar ik heb weer een vreselijk k@ gevoel.
Wat vroeger (lees vorig jaar nog) een van de fijnere momenten van de week was, is het nu een van de rotste momenten.

Vanavond 

Ik voel me weer vreselijk. Nu 20.30 unieuws gekeken en
Pizza gebakken. Nu tv kijken.

Maandag 

Ik was erg laat naar bed gegaan. 

Vanmorgen kwam de thuiszorg.
De mevrouw van de WMO (het WIJ team) kwam langs. Voor het eerst in 3 jaar kwam ze weer bij mij thuis. 
We hebben lang gepraat. Ze heeft me een paar weken geleden een kaartje gestuurd, met een leuke postzegel erop.

We hebben het over van alles gehad. 
En dat zij en mijn begeleiders om de tafel hebben gezeten. 
Dat het niet lukt om aan mijn doelen te werken. En dat het nu aan mij overlaten wat voor hulp ik nodig heb of wil.

Ik heb vreselijk gehuild om mijn moeder. En om alles eigenlijk.

Dat alles zo moeilijk gaat. Dat het me nu ook al niet meer lukt om naar de brievenbus te gaan. Het is zo’n 100 meter naar rechts als ik naar mijn vader ga. Maar dat lukt me niet meer. Dus ik ga nu alleen nog maar op vrijdag als ik hulp krijg langs de brievenbus.

En dat de hulp op vrijdag zou stoppen. Omdat ze niet meer met mij aan doelen kan werken. 
Maar dat ik alleen op vrijdag mijn medicijnen bij de Etos (Ja, bij ons bij de Etos) kan ophalen. Omdat ik baxter zakjes krijg. En mijn huidige thuis begeleiding zou dat overnemen. Maar die is op vrijdag vrij. En op vrijdag doe ik de week boodschappen. En ook met hulp van begeleiding. Alleen als ik naar de GGZ ga doe ik het meestal gelijk daarna. En dan dus wel alleen. Maar dat is rete moeilijk.
En dan ga ik gelijk daarna naar mijn vader toe. Omdat het me niet lukt om eerst weer naar huis te gaan en de boodschappen op te ruimen.
Dus een moeilijke situatie.

Op een gegeven moment vroeg ze mij een lieve vraag.
‘Wil je naar je moeder toe ?’ 

Maar ik geloof niet in een hemel.
En ik ben ook nog niet aan de dood toe. 
Wat in het verleden wel was.

Maar toen was de tijd op. En ik moest er maar verder over nadenken. 
En dan horen we nog van elkaar.

Ik heb nog geen Tranxene genomen en uiteindelijk toch nog in slaap gevallen.

Bij mijn vader. Hij brengt mijn broertje naar huis en gaat daar koffie drinken. Ik vraag of ik mee mag. Dat mag niet.
Ik was met mijn foto’s bezig. Maar nu ik alleen ben lukt me dat niet.

Alish 💜

Wat oude tweets op Twitter (lang geleden)

Tweets toen Minister Schippers nog aan de macht was.

De gebruikte links zijn niet meer beschikbaar.

Ik ben allergisch voor een mes in m'n arm, ik begin dan helemaal te bloeden enzo... Vast erfelijk, m'n moeder had het ook. #drogegrappen

Om het goed te maken: hoe overleef je de Chinees niet? Euthanassi bestellen! #TweetHumorNL

 

twaaltjes

Hij had bloemen meegenomen 'Dat had je niet moeten doen' zei ze 'Die rozen zijn vreselijk aanhalig' Ze zat inderdaad al onder de krassen.

 

#kenjedat dat je uit frustratie als je boos bent ergens tegen aan slaat en jezelf dan pijn doet

 

Ik heb een paar maanden geleden met veel plezier mijn facebook aan stukken gescheurd. Komen ze telkens weer vragen om een "like" een lijk ;(

Ach ja, moeten we maar niet ziek worden he ? #corrupt Gevolgen eigen bijdrage in de GGZ nader beschreven: http://psychiatrie-nederland.nl/word/gevolgen-eigen-bijdrage-in-de-ggz-nader-beschreven/

#Minister #VWS $Schippers bevestigd maar weer het stigma op de #psychiatrie, let op trigger. Nog maar eens http://www.youtube.com/watch?v=C1mFruQI8Fw

@MinVWS Op bezoek geweest bij iemand die #beschermdwonen woont. Echter als je in BW woont kan je nooit meer een opname betalen.

Mijn probleem is dat een groot deel van de geslaagde zelfmoorden het gevolg is van behandelbare psychiatrische stoornissen 

 

Programma #Max Prozac #verslavend ? Laat me niet lachen. Hm, depressief, kan niet eens lachen. grr.

 

#Schippers wil geen verwijsplicht bij euthanasie: http://op.nu.nl/vgFBljAch als je ook niet weet wat ondraaglijk lijden is. #discriminatie

#MinVWS Wss vervalt in 2015 het recht op #zorgtoeslag voor eenpersoonshuishoudens met inkomen boven de € 30.000 Zoveel? #Ikwilookzoveel #WAO

LSZelfbeschadiging

Wat heeft u geleerd in uw opleiding over zelfbeschadiging? Weleens erover in gesprek gegaan met clienten? Voelden ze zich begrepen?

 

LSZelfbeschadiging

Bang om te praten over zelfverwonding uit angst dat anderen je raar aankijken? Erger dan veroordelen is doodzwijgen en wegkijken.

Dat als iemand zegt; het komt wel goed meid. Dat haat ik gewoon, want het is nooit goed gekomen. #mijnlevensweg

Ik ben allergisch voor een mes in m'n arm, ik begin dan helemaal te bloeden enzo... Vast erfelijk, m'n moeder had het ook. #drogegrappen

@TvPsy psychiatrische patiënten worden gestigmatiseerd. Maar ook door familie, buren en vooral niet te vergeten sommige psychiaters ! #mijne

@TvPsy psychiatrische patiënten worden gestigmatiseerd door (sommige) huisartsen en studenten Geneeskunde

 

Why is life so difficult ? Why do we hurt each other. Why do others hurt me ? I do NOT hurt any-one. Why do'nt I

 

Traantjes bij minister #schippers ???? Iedere dag #tranenwolken bij mij. #weetjeookwatdatis #VWS #GGZ #depressie #psychiatrie #doodinjehoofd

 

@MinVWS We willen geen antwoorden maar oplossingen. #Minister #Schippers wilde zelfmoorden toch terugdringen ? http://www.rijksoverheid.nl/ministeries/vws/documenten-en-publicaties/kamerstukken/2011/12/13/beantwoording-kamervragen-over-zelfmoorden-onder-hindoestaanse-turkse-en-marokkaanse-meisjes.html?utm_source=twitterfeed&utm_medium=twitter

 

#kenjedat je dood irriteren aan mensen die van te voren conclusies trekken

Die moeten eerst CGT gaan leren.

 

Repost - : Artikel: Waarom was een suïcidepoging het enige medicijn? http://is.gd/jULN1i

Bij de #GGZ moet je echt niet zijn. Tenminste niet bij die van mij

Dit was van lang geleden toen ik nog veel op Twitter zat.
Ik hoop dat er in tussentijd wel wat dingen veranderd zijn. 
#stigma

Alisha 💜

Mijn week, weer veel geslapen

Ja, weer veel geslapen deze week.

Over vorige week.

Op maandag naar de huisarts geweest. Ik had een dubbele afspraak. Zoals meestal.
En ja, ik kom er vaak. Eigenlijk iedere week, of bel een paar keer per week omdat ik het niet meer zie zitten.

Dat is ook afgesproken. Ze hebben liever dat ik langskom als het niet goed gaat of bel dan
triggerrrrr

dat ik alsnog langs moet komen om gehecht te worden.
Maar meestal laat ik me al niet meer hechten en plak ik mijn wonden zelf dicht.
En aangezien ik allergisch geworden ben voor pleisters krijg ik gelijk een allergische reactie waardoor ik ontstekingen krijg. Maja.

Vandaar mijn zeer frequent contact met de huisarts.

Ik moet nog schrijven over mijn gesprek met het UCP. Ik heb deze week wel een klacht, ehem, van zo'n 6 kantjes naar de zorgverzekeraar gestuurd.
Maar in zo'n rare volgorde en maar zo'n 50 %  van wat ik wilde gaan opschrijven.
Daar had ik de energie niet voor en dat heb ik er ook bijgeschreven.

Maar goed. Nu bleek dus dat het UCP, de huisarts had verzocht om mij terug naar Lentis (GGZ Groningen) te sturen.
Nou dat gaat echt niet gebeuren.
Hoe kapot ze me hebben gemaakt. Dat leidt tot zelfmoord en daar zit ik al dicht tegen aan.

Dus ik had ook al gezegd dat ik niet meer voor mijn hoge bloeddruk behandeld wilde worden want dat ik genoeg had van de hulpverlening.
En dat ik ook al een niet-behandel-verbod verklaring heb ondertekend. En over euthanasie, ja ik weet het nog niet.
De ene keer wil ik zo snel mogelijk. De andere keer wil ik nog niet.
In ieder geval heb ik al een jaar de papieren in huis en heb ik al een niet-reanimeren ketting om.
Bovendien wil ik niet eindigen zoals prins Friso.

Ik heb een moeder met NAH en zo wil ik niet eindigen.

IK WIL GEWOON GEHOLPEN WORDEN EN IN IEDER GEVAL SERIEUS !!!!

********************

Maar nu moet ik eerlijk zeggen dat mijn huisarts mij wel serieus neemt. En nu gaat zij contact opnemen met mijn vorige behandelaar bij PsyQ. De beste behandelaar die je maar kan krijgen.
En de liefste.

Maar ik kan geen teleurstelling meer aan. Ik heb er teveel gehad de afgelopen 2,5 jaar. De een na de ander.

Maar goed. Ik heb sindsdien mijn telefoon uitstaan en ook mijn mobiel. Dus de huisarts kan mij ook niet bereiken. Alleen mijn ouders en een paar anderen die mijn ander nummer hebben.

Ik kan het niet aan.

Zodra ik eraan toe ben zal ik wel weer contact opnemen maar nu ben ik kapoet.

 

 

Alish.

 

 

 

Verder zijn er weer de zware dingen gebeurd met mijn moeder. Waardoor ik dacht dat ze dood ging. Maar dat staat op mijn ander blog. Dit blog gaat over mij.

 

 

En gisteren zou ik naar ze toe om te eten. Maar dan ben ik 3 kwartier bezig om me klaar te maken omdat ik aldoor in de war raak. En dan belt ze me weer.

Nou dan ga ik door jet lint.

Dan weet ik helemaal niet meer wat ik moet doen.

 

Moet ik nog naar de wc ? Moet ik me nog wassen ? En weet ik wat al meer.

 

Dus weer slaan tegen mijn hoofd. En tegen de lantaarnpaal bonken. Ik wil dat niet. Maar ben dan zo hopeloos en agressief tegen mezelf dat ik het allemaal niet meer weet.

Dan MOET ik mezelf pijn doen.

 

Dus weer de hele avond hoofdpijn gehad. Maja, dat heb ik al sinds juni of zo. Vrijwel iedere dag en de hele dag door hoofdpijn tot misselijk aan toe.

 

Maar liever die hoofdpijn dan die depressie. Die is helemaal niet te harden dan heb ik liever pijn. Dat lijdt even af.

 

Maar goed, dus veel geslapen deze week. Gemiddeld 10 uur per dag ???? Neej, 12-14 uur .

 

En zweten van de angsten en nachtmerries en rot dromen.

 

Maar goed. Ik voel me nu wat beter en ga tv kijken.

 

Doeiiiii.

 

 

En, morgen Kinderen voor Kinderen op tv. Daar heb ik zin in.

De CD is top !

 

 

Soof.

Geen wonder dat de zorg zo duur wordt.

Er is zoveel gebeurd de laatste tijd. En niet alleen leuke dingen. Heel weinig.
Maar vooral vervelende dingen.

Ik heb noodgedwongen bij Lentis (de voormalige GGZ Groningen) moeten stoppen.
Ik kreeg geen duidelijke hulp en ging 3-4 van de 4 keer daarna gelijk door naar de huisarts waar ik met haar sprak of met een assistente.

Triggerrrrrrrrrrrrrr.


In het begin was het zelfs zo dat ik steeds verbonden moest worden voor mijn wonden.

Ze zeiden ook steeds dat ik anders gelijk maar naar hun moest gaan om even bij te komen met een gesprek. Dus iedere week bij de huisarts.
Soms wel 3 keer per week.
Ja, zo wordt de gezondheidszorg ook wel duur.

Maar, het was wel nodig.

Dus heeft mijn huisarts, die het er de ene keer mee eens was dat ik weg moest bij Lentis en de andere keer weer omgepraat werd door die inrichting.

Ja, ik noem het geen instelling maar inrichting.

2 jaar geleden werd al door een arts van de doktersdienst tegen mij gezegd dat ik weg moest bij Lentis. Dus eindelijk ben ik daar weg.

Maar nu heb ik geen hulpverlening meer. Maar die kreeg ik daar ook al niet. Daar vertel ik nog wel eens over.

Maar goed, toen heeft mijn huisarts een afspraak geregeld bij het UCP (universitair Centrum Psychiatrie). ik wou daar niet heen. Door alle toestanden die ik vorig jaar met hun heb meegemaakt.
Eerst toezeggen dat ik een behandeing kon krijgen daar en na maanden wachten, een afwijzing krijgen.

Maar die afwijzing kreeg ik pas ná dat Lentis eíndelijk de brief naar hun geschreven had.
Ja, waarom moest dat zo lang duren ?
Ze geven de administratie weer de schuld. Makkelijk he ?

Nu heb ik voorgevoelens. Al jaaaaaaaren. En vooral de laatste jaar zijn ze heel erg verergerd. ik was er net jaren vanaf en nu zijn ze weer terug.
In >95 % van de gevallen is mijn voorgevoel gelijk.

Dus ik had al afgezegd. Maar nu werd ik gedwongen door mijn huisarts om daar toch heen te gaan.

Nou wat een genante vertoning zeg.

De brief die ik naar haar op wilde sturen zal ik nog wel dus plaatsen.

Maar ja, ze willen me ook niet behandelen.

Ik heb overleg gehad met de zorgverzekering en die zeiden ook dat ik een klacht tegen beide instellingen moet insturen.

Dat was ik eerst ook van plan. Maar dat lukt me nie meer.

Dus wel een concept brief naar de arts-assistent naar de zorgverzekering op de post doen. En ze zien maar wat ze ermee doen.

IK MOET GEWOON DIE KLACHT INDIENEN WANT ANDERS KRIJG IK ER LAST VAN.
Ja, dan sta ik te boek als hulp weigeraar.
Huh ???? Neej, ik ben geen hulpweigeraar. Ik wil juist hulp.

Ik ben al 2,5 jaar, nee meer, bezig om hulp te krijgen.

Maar ja, als je in de stad Groningen woont is die er niet.

En weet je ??????

Ik slik al maanden geen Prozac meer, maar ik blijf het iedere week krijgen. Ik heb toch een hoeveelheid medicijnen niet normaal meer.
Wil iemand een boel, kan altijd. Nee dat is een grapje hoor.
Dat kan ik niet maaaaaaken.

Maar dat wordt opsparen en uiteindelijk weer inleveren. Ja, en dat is NIET de EERSTE keer.

Dan vergeten ze voor te schrijven waardoor je ineens van 40 mg naar 0 moet in 1 dat terwijl ik van 60 naar 0 in 12 weken moest.

Ja, ik moest weer beginnen omdat het niet ging.

En omdat ik nog zoveel over had. Ja want ze hadden nooit de dosering aangepast waardoor ik nog steeds 50 mg kreeg.

GEEN WONDER DAT DE ZORG ZO DUUR WORDT.

Maar goed, ik heb nu dus geen hulpverlening meer. Dat is niet zo erg. Ze deden toch niks. Mmaar medicijnen heb ik nodig. En ja, geen psychiater voorhanden in Groningen.

Zoveel hulp gezocht in heel Nederland. En nooit wilden ze me doorverwijzen.

Dus ik ben stuk.

En ik moet maar weer naar het ministerie van mijn grote vriendin, VWS een brief sturen.
Kunnen ze eens een onderzoek instellen naar de GGZ in Groningen.

Alish.

Wat is het leven met een depressie ?

Dit is een verkeerde openingstitel.

Met een depressie heb je geen leven. Je bestaat en verder is dat het.

Hoe zien mijn dagen eruit ?

Ik word vroeg wakker gemaakt door mijn kat. Dan wil ze om half 6 al eten en naar buiten. dat doe ik dus niet.
Dan tegen 8 uur maakt ze me weer wakker en geef ik haar eten en doe ik haar naar buiten. Ondertussen maken mijn konijnen een mega lawaai, haha. Zij willen ook wat.
Dus zei ook wat aandacht en lekkere snoepjes.

Ondertussen heb ik mijn medicatie al gehad. Dan is het dus een half uur wachten tot ik wat rustiger word in mijn hoofd.

Dan weer terug naar bed. Als ik tenminste niet ergens heen moet of de thuiszorg komt.
Zij komt op maandag en donderdag morgen. Daarna ben ik gesloopt en lig in coma op bed.
Verder ga ik naar de huisarts, gemiddeld iedere week, en mijn cesartherapeut. En 1 keer in de week zwemles geven.
Dat was het wel zo ongeveer.
Oh ja, ook nog naar de apotheek en boodschappen doen.

Er zijn dagen dat ik niet eens naar buiten kom. Logisch, ik heb ook nog buitenangst. Ongeveer zit ik 23 uur per dag binnen inhuis.
Tevens zijn er dagen dat ik niet eens een mens spreek. Alleen maar mijn dieren. Die ik koester tot op het bot.

Dieren doen je geen pijn, mensen wel.

Overdag doe ik mijn konijnen 's middags even uit de kooi en rond een uur of 4 even weer in de kooi. Dan sta ik rond half 7 op en dan begint mijn dag.
's Avonds is het enige moment dat ik me een beetje beter voel.

Ik kan je vertellen dat het bestaan met een depressie een XXXX is.

Je kunt niks. Je voelt je altijd maar kut. Je bent vrijwel altijd alleen, maar dat is fijn.
Zelfs een afwas lukt niet. De was ligt dagen in de wasmachine.
Die haal ik eruit als de thuiszorg komt. Omdat ik altijd maar bang ben. En 's avonds een beetje chil.

En dan begrijpt niemand je ook nog. Alleen een paar goede vrienden die ook in de psychiatrie zijn beland.

Dat is maar goed ook.

 

Maar een béétje begrip zou veel schelen.

 

Alish.

Onestat

Prins Claus

Mijn toenmalige psycholoog zei eens tegen mij wat Prins Claus vertelde.

Zoals Prins Claus zei, 'Een depressie is het ergste wat ik ooit gehad heb'.
En die man heeft veel ziektes gehad.

Zeer teleurstellende bericht terug

*bewerkt 2015

 

Noem je dit een doodsvonnis ? Ja dus.

 

Je zal maar een depressie hebben. En niet behandeld mogen worden. maar wel 150 euro per maand moeten betalen.

 

Nu zijn er nieuwe veranderingen geweest maar Lentis bleef mij maar niet behandelen en naar me luisteren en het UCP heeft mij weer teleurgesteld.

Daar zal ik nog over schrijven. Daartoe ben ik nu niet in staat.

 

Tja, ze willen graag dat je triggerrrrrrrrrrrrrrrrr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zm pleegt, dan zijn ze gewoon van je af.

 

Ze willen niks in mensen investeren waar ze een beetje moeite voor moeten doen. 

 

Dus dat wordt weer een klacht indienen. Nu maar bij de zorgverzekeraar en de minister van VWS.

Mijn reactie op de afwijzing voor behandeling

*bewerkt 2015

2012

 

Mijn reactie op de afwijzing voor behandeling: 

Hierbij reageer ik op uw afwijzing van 1 november 2011, voor behandeling voor mijn depressie.
Ik heb een uitgebreide brief naar u gestuurd met de vraag. Na 3 maanden met hoop wachten van uw antwoord dat ik wel een second opinion kon krijgen krijg ik uiteindelijk toch een afwijzing. Dit is niet alleen een teleurstelling zoals u schrijft. Dit is mijn vonnis.

Pas na een trigger ben ik echt ziek geworden. Mijn opa heeft zelfmoord gepleegd. Voor die tijd heb ik redelijk kunnen functioneren in een gewone baan. En borderline begint toch rond je 19e en dooft uit na je 30e ? Bij mij zijn de borderline trekken begonnen na mijn 30e.

 

Ik krijg een idee omdat ik trekken van borderline heb ik dus geen gedegen behandeling tegen mijn depressie mag hebben. Waarom is dat ? Ik heb als AD de volgende middelen gebruikt:

Paroxetine, remeron (daar moest ik mee stoppen omdat ik daar in korte tijd erg suïcidaal van werd, anafranil, sertraline, al deze middelen gaven niet het juiste effect en moest ik mee stoppen.

 

Ik las in de brief naar heer K van het FACT dat de vraag was om eventueel lithium te kunnen proberen en clozapine (Voorstel van de psychiater uit een publieksavond over suïcidaliteit). Dat was niet de vraag van mij. Mijn vraag is een gedegen behandeling van medicatie tegen mijn depressie. En angst en dwang.

Ook heb ik gehoord van mijn psychologe dat het UCP tegen Lentis heeft gezegd dat het UCP voldoende aan mijn klachten hebben gedaan. Maar dat is niet zo.

 

1. De depressie is als volgt behandeld.

Mijn anafranil is in het UCP geminderd voor mijn maagklachten. Uiteindelijk zijn we na maanden weer omhoog gegaan.

Na een zeer moeilijk gesprek met mijn toenmalige pb'er zag ik het niet meer zitten en omdat ik nog zo depressief was ben ik daar ook maar mee gestopt. Na zoeken op internet las ik namelijk dat een weekdosis van anafranil al genoeg was om op de IC terecht te komen. Dus gevaarlijk. En aangezien ik nogal automutileer waaronder ook met medicijnen durfde ik niet meer met anafranil te beginnen. Het zijn geen TS'en geweest. Maar wat uiteindelijk er wel toe kan leiden.

Na overleg met de angst- en dwang arts is er mij voorgesteld om weer met anafranil te beginnen, maar aangezien dat voor mijn dwang niks deed en ik het middel te gevaarlijk voor mij vond heb ik gekozen voor sertraline. In eerste geval heeft het wel wat tegen mijn agressie gedaan. Ik ben begonnen met sertraline eind april of begin mei 2010. Vanaf juni t/m half juli ging het 'redelijk'. Ik durfde zelfs weer een beetje buiten te zijn. Daarna werd ik half juli weer mega depressief en heb ik in augustus maar weer moeten stoppen met dit middel. Aangezien het geen zin heeft om een middel te gebruiken waar je wel bijwerkingen van hebt maar geen positieve bijdrage aan de depressie vermindering. Óf toch ? Ik wist het niet.

Toen heeft het UCP maanden na ontslag het advies van fluoxetine gegeven.

Huidige medicatie :
Tranxene, 4 keer daags 10 mg, 3 keer daags Ritalin 10 mg, en sinds juni fluoxetine, waarvan nu op 60 mg.

Terwijl mijn gestarte medicatie van fluoxetine in juni niet het gewenste resultaat heeft en eigenlijk veel klachten alleen maar erger heeft gemaakt.

Terwijl mijn depressie meestal 's avonds handelbaar was is met het starten van de fluoxetine de depressie ook 's avonds toegenomen. En de depressies erger werden maar toch doorzetten met dit middel aangezien het mijn laatste AD is. Na 5 middelen wordt er toch gestopt ?

Uiteindelijk van 20 mg naar 60 mg gegaan.

 

Tevens zijn mijn angstklachten zeer verergerd waardoor ik nu sinds juni al vrijwel helemaal niet meer buiten durf te zijn. Nu moet ik zeggen dat ik nu wel ergere manies heb. Daar leef ik op. Heel soms 10 minuten tot een uur dat ik echt helemaal wild ben en daarna wegzak in een nog ergere depressie. Ik heb nu wel uppers maar de downers zijn verergerd.

 

2. Mijn angstklachten zijn niet behandeld.

Na bijna een jaar na binnenkomst, 2010, durfde ik eindelijk in de deuropening te staan bij de tuindeur en na een maand of zo stiekem even buiten zitten. Verder kwam ik nooit voor mijn plezier buiten. Ik heb teveel angst daarvoor. Deze zomer ben ik welgeteld maar 3 uur per week overdag buiten geweest voor een ritje naar Lentis, het AC of mijn ouders. Alleen in de buurt. En pas na 7 uur 's avonds even in de tuin.

3. Mijn dwangklachten zijn ook niet behandeld.

 
De verdere behandeling zal uiteindelijk op een andere plek moeten, dat weet ik ook wel. Maar een behandeling krijg je bij het FACT niet. En voor therapieën moet je stabiel zijn en dat ben ik nog niet genoeg. Maar daar is de Tranxene o.a.voor.

Ik had gehoopt dat het deze kliniek een expert was op het gebied van depressie. Dus zal ik uiteindelijk na meer dan 1,5 jaar op vervolgbehandeling wachten, wat belooft was,  eerst naar het IZZ moeten voor behandeling tegen mijn depressie. Als ik aangenomen wordt. Dan voor mijn angstklachten naar het UMCG of utrecht. Dan stabiliseren in het IZZ en dan naar het UMCG of utrecht voor mijn dwangklachten. Aangezien ik niet op de website heb gelezen dat ze in het IZZ hier wat aan doen.

Dus heb ik nog een lange weg te gaan. En dat met mijn reisangst.

Het spijt me voor mijn teleurstellende reactie, maar ik begrijp het allemaal niet.

 
Met vriendelijke groet,

Brief geschreven naar een psychiatrische instantie. 3 augustus 2011

*bewerkt 2015

2011

 
Een brief geschreven naar een instantie

 

Betreft: vraag om behandeling voor mijn depressie

Ik ben in behandeling geweest op een behandeling afdeling, en daarna ben ik naar dagbehandeling gegaan. Ik zou doorverwezen worden naar het centrum voor Klinische Psychotherapie in zuidlaren. Echter de kliniek werd net gesloten en voor dagbehandeling was ik te 'slecht'. Niet goed en stabiel genoeg. Dus weg behandeling.

Uiteindelijk naar het FACT verwezen. Daar kom ik geen stap verder. Sinds vorig jaar augustus ben ik daar ook weer in 'behandeling ?' en ben alleen maar achteruit gegaan.

Mijn voorgeschiedenis: borderline trekken, PDD-NOS trekken, depressief, OCD

Gebruikte medicijnen in deze volgorde:

Huidige medicatie :
Tranxene, 3 keer daags 10 mg, 2 keer daags Ritalin 10 mg, en sinds 8 weken 1 keer daags Prozac 20 mg (maar daar merk ik nog niks van).

De gebruikte antidepressiva hadden niet het gewenste effect. Waardoor eerst de paroxetine gestaakt werd. Daarna remeron, maar daar werd ik erg suïcidaal van en moest gelijk mee stoppen. Wel bleef ik 15 mg houden voor het slapen.

Daarna ben ik maanden zonder geweest en uiteindelijk aan de anafranil begonnen.

Toen ben ik het vertrouwen in medicijnen verloren en gaan 'rommelen' met de medicijnen. Wel altijd heb ik het eerlijk verteld. Dan weer geminderd, dan weer gemeerderd. De antipsychotica hebben ervoor gezorgd dat (aangezien mijn maag vrijwel niet werkt) ik steeds moest overgeven.

Na een zeer moeilijk gesprek met mijn toenmalige pb'er zag ik het niet meer zitten en omdat ik nog zo depressief was ben ik daar ook maar mee gestopt. Na zoeken op internet las ik dat een weekdosis van anafranil al genoeg was om op de IC terecht te komen. Dus gevaarlijk. En aangezien ik nogal automutileer waaronder ook met medicijnen durfde ik niet meer met anafranil te beginnen. Het zijn geen TS'en geweest. Maar wat uiteindelijk er wel toe kan leiden.

Na overleg met de angst- en dwang arts is er mij voorgesteld om weer met anafranil te beginnen, maar aangezien dat voor mijn dwang niks deed en ik het middel te gevaarlijk voor mij vond heb ik gekozen voor sertraline. In eerste geval heeft het wel wat tegen mijn agressie gedaan. Ik ben zelfs 1 keer 5,5 week zonder am geweest en dat was in jaren niet gebeurd. Maar ik werd zeer nerveus van het middel en we zijn van 200 mg naar 150 gegaan. Ook heb ik vanaf het begin diarree gekregen, een kaakklem (mijn kaken zitten constant ontzettend op elkaar), ik krijg ze moeilijk van elkaar, en een koude neus. Deze klachten heb ik tot op heden nog steeds. Natuurlijk kunnen het ook allemaal zenuwen zijn maar het is wel toeval dat ze begonnen zijn na het starten met sertraline.

Ik ben begonnen met sertraline eind april of begin mei 2010. Vanaf juni t/m half juli ging het 'redelijk'. Ik durfde zelfs weer een beetje buiten te zijn. Daarna werd ik weer mega depressief en ben ik augustus maar weer gestopt met dit middel.

Dus vertrouwen in de medicatie heeft een ontzettende deuk opgelopen. Vanaf oktober ben ik mega depressief geworden. Maar ik mocht geen medicijnen van de psychiater van Lentis. 'Niet nodig.'

De weinige gesprekken bij de psychiater van lentis gingen steeds op een vervelende manier. Van 'wat doe jij hier bij het FACT', en 'waarom ben je in hemelsnaam naar ons toe verwezen', en 'wat jij wilt, daar zijn wij niet voor', en 'therapieën krijg je niet, dat moet je zelf allemaal maar uitzoeken'.

Ondertussen was mijn huisarts langdurig ziek en moest ik naar de huisarts van mijn ouders. Hij heeft tot 2 keer toe een verwijzing gevraagd voor behandeling naar het UCP. Maar nooit antwoord op gekregen. Toen ben ik zelf maar met de brief heengegaan en een gesprek gehad. Maar antwoord dat ik in ongeveer 2 weken zou krijgen nooit gehad.

Toen mijn eigen huisarts uiteindelijk in februari ongeveer weer begon heeft zij bij Lentis aan de bel getrokken. Gebeurde nog niks.

Toen heeft zij de SPV'ster uit haar praktijk aangesproken en die kent mijn vorige behandelaar van PsyQ uit 2009. Die heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat er eindelijk eens naar mij geluisterd werd.

Er is overleg geweest met het UCP. Die gaf als reactie prozac. Terwijl Dr. X mij al gezegd had in 2009 dat, dat middel geen optie was en eerder zat te denken aan lithium. Dus wie moet ik nu nog geloven ?

Dus zou ik een intake krijgen in zuidlaren voor weer een second opinion. Tot op heden, 9 weken geleden blijkt de brief nog steeds bij lentis liggen na weer eens een misverstand van de verpleegkundig behandelaar.

Ik heb nu eindelijk maar toegegeven voor zuidlaren maar ik wil het liefste in het UCP. Als ik in zuidlaren zit zal ik iedere dag naar huis moeten, dus 2 keer een uur reizen. Om het contact met de stad en mijn huis te houden. Ik heb een tijd in Winschoten bij Lentis gezeten en het heeft een jaar geduurd voordat ik weer kon wennen aan in groningen zijn. Tot op heden durf ik nog steeds de stad eigenlijk niet meer in. Ik heb de zorgverzekering ook aangeschreven voor een taxivergoeding om iedere dag naar huis te gaan omdat het openbaar vervoer mij te veel prikkels geef. Waardoor het automutileren blijft doorgaan door de spanningen.

Nog een reden om niet naar zuidlaren te gaan. Tevens heb ik een kat waar ik voor zorgen moet.

Omdat het alleen voor de instelling van de medicijnen gaat. Nu is mijn vraag of de instelling van de juiste middelen bij u op de afdeling kan. Op de andere afdeling kan ik niet meer terecht. Ik snap niet waarom ik daar niet meer (werd mij 1 augustus letterlijk gezegd door de verpleegkundig behandelaar van lentis) welkom ben. Maar goed, hij heeft wel vaker wat gezegd wat niet waar was. Ik heb ze nooit wat gedaan.

Maar misschien om de brieven die ik geschreven naar ze heb ? Omdat ik erachter kwam dat in mijn dossier behoorlijk wat fouten en misverstanden stonden. Dat wilde ik veranderd hebben. Er mogen geen fouten in een dossier staan.

De verdere behandeling zal uiteindelijk op een andere plek moeten, dat weet ik ook wel. Maar een behandeling krijg je bij het FACT niet. En voor therapieën moet je stabiel zijn en dat ben ik in den verre niet.

Maar dat is voor de toekomst. Mijn depressie staat voorop. De depressie is de eerste 30 seconden of minuut als ik 's morgens wakker wordt weg en dan komt het. Dan denk ik, 'Wat is er nou ?' En dan komt alles weer terug.

Ik lig nu van 2 uur 's nachts tot 17.00 of 20.00 uur op bed.

De Prozac doet nog niks. De psychiater zei eerst, dat het 6-8 weken moet inwerken, toen zei hij 4-6 weken en nu zegt de verpleegkundig behandelaar 10 weken.

Zij weten het ook niet vandaar de doorverwijzing.

Zelf heb ik het idee dat ik tevens een soort van bipolaire stoornis heb. Ik heb het aan de psychiater van FACT uitgelegd en hij begreep wat ik vertelde. Ik heb namelijk een programma gezien op tv een documentaire over 'Het onderbroken leven van Evan.'

Dit jongetje werd al op 10 jarige leeftijd gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis.

Vrijwel alles wat er in die documentaire werd laten zien over hem herken ik. Het dood willen al op jonge leeftijd, bij hem al op 5 jarige leeftijd, bij mij vanaf mijn 12e periodes. De blik in zijn ogen. De dingen die hij tegen zijn familie zei over 'ik wil dood', wat ik niet deed tegen mijn ouders, maar dat wel op straat zat te gillen al vanaf die leeftijd.

Mijn moeder is in 2004 ook gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis. Heb ik gelezen in een brief die daar of bij mijn vader lag.

Dus ik denk ook niet dat de borderline gewoon maar bestaat, er is meer aan de hand. Het is niet voor niks dat ik jaren 'goed' heb gewerkt in het UMCG op het laboratorium. Pas na een trigger ben ik echt ziek geworden. Mijn opa heeft zelfmoord gepleegd. Na een opmerking van mij. In de bezorgdheid van mijn oma. Maar hij was zeer depressief dus ze zeggen dat, dat niet mijn schuld was.

En als ik terug denk vanaf mijn 19e, toen heeft mijn moeder een hersenbloeding gehad. En vanaf die tijd ben ik van een verlegen en stil meisje en teruggetrokken veranderd naar een mega aandachttrekker.

Je kunt gewoon spreken van het hele schooljaar manisch geweest zijn, en in de vakanties was ik altijd uitgeblust. Dat kan ook overspannenheid zijn geweest maar heb heel wat depressies gehad in die periode. Het hele jaar door. Dat was op school op mijn beroepsopleiding ook heel duidelijk. Ze vonden me druk en ik deed te veel. Was zo',n 16-18 uur per dag bezig. En dat jaren lang. En kwam regelmatig uithuilen bij de leraren omdat het me teveel was. Dan had ik weer een slechte periode. En dan jeetje, wat een energie.

Nu ook op het activiteitencentrum, kom huilend en stil binnen. Na een tijdje kan ik praten en soms komt er een spraakwaterval. Maar ik weet nu na een gesprek met mijn begeleidster dat ik dat eigenlijk doe om maar even niet te hoeven denken.

Dat deed ik op school al en ook in mijn 2 voorgaande opnames. Ik kan het nu terug beredeneren.

 

En wat bleek uit de documentaire dat bij de bipolaire stoornis niet de manies en daarop volgende depressies voorop hoeven te staan. Maar dat ook de depressie op de voorgrond kan blijven staan. Dat is sinds 1999 begonnen en daar ben ik nooit meer uitgekomen.

Ik vraag u alstublieft of mijn medicijnen instelling bij u op de afdeling kan. Dan zit ik niet te ver van huis wat mijn grootste struikelblok is. En aangezien ik geen vertrouwen heb in Lentis. Ik ben al vanaf november bezig om ergens anders in behandeling te komen maar nog niks gelukt.

Het enige wat wel goed is bij  lentis is de mevrouw die ongeveer 1 keer per week een half uurtje komt praten en wat helpen.

De vorige mevrouw is weggelopen bij mij toen ik een paniekaanval kreeg. Die komt niet meer dus.

Ik weet dat ik nog een hele lange weg te behandelen heb. Maar de eerste prioriteit is de depressie. Voordat ik in Winschoten kwam heb ik een jaar op bed gelegen, nu al 4-5 maanden. Soms kom ik er overdag uit. Maar dat wordt steeds minder. Ik vraag het u nogmaals te overwegen.

 

Ik heb geen vertrouwen in Lentis, dit is mij te vaak geschonden. Niet luisteren, in Winschoten was het nog erger. Steeds maar de verkeerde dingen zeggen en mij niet geloven wat ik zeg. En al helemaal mij niet serieus nemen.

Met vriendelijke groet,

Eindelijk een goede dag

Zondag

Deze dag was erg heet. Ongeveer zo'n 32 graden. Aangezien ik erg van warmte houd (en mijn vader ook, wij zouden het liefste altijd in Mexico willen wonen)

's morgens op visite geweest bij mijn broertje en zijn gezinnetje. Zij zijn echt de reden om door te zetten. En mijn ouders natuurlijk.
Anders, sorry maar, triggerrrrrrrrrrrrrrr



dan was ik er al lang niet meer.

Het was heel leuk daar zo. Het leidt me even af van mijn ellende in mijn hoofd. De ellende zit er 98 % van de dag. Dat is erg veel.
Ik kan wel plezier hebben maar die zooi gaat nooit weg.
Ja, een paar weken geleden heb ik een kwartier in het zwembad me vrij gevoeld en en week daarna 10 seconden toen ik in het koude water dook.

De laatste keer was in juni en juli 2010. Toen heb ik 3 keer zo'n 30 seconden me vrij gevoeld.
Verder nooit meer.
Dat valt je raar voor te stellen maar dat is echt waar.

Daarom heet mijn blog ook : Alisha, a struggle to be. Misschien niet helemaal goed engels.
Dat weet ik wel zeker, haha. Maar ik bedoel daarmee.

Alisha, een strijd om te bestaan.
Niet leven, niet overleven maar bestaan.

Misschien zal ik nog wel eens uitleg over geven. Maar eigenlijk denk ik dat er niemand is die niet zou weten wat ik daarme bedoel.
Tenminste als je een psychiatrische (of meerdere) stoornissen en ziektes heb.

Een ziekte in je hoofd is nooit vrij zijn.

Maar goed, nu verder mijn leuke dag.

Thuisgekomen heb ik bij mijn ouders gegeten en de taxi gebeld. Zoals jullie weten durf ik nauwelijks met de fiets naar buiten vandaar mijn deeltaxi.

Dus na het eten naar huis gegaan en mijn spullen gepakt.
De taxi was op tijd gelukkig.

Daar een plekje op de tribune opgezocht. Ja, ik ga altijd alleen dus is er altijd wel een mooi plekje voor mij.
Ik zit, of lig, ook meestal op dezelfde plek ongeveer.
Een beetje beneden op de 2e verdieping en in het midden van het bad. Zodat ik het H2O, water goed kan zien.

Dit is ons openluchtzwembad, de papiermolen. Ik was jaren niet geweest alleen vorig jaar 1 keer omdat er baas/hond zwemmen was. Ik durfde nooit meer. Te vaak paniekaanvallen gehad. En in het water is dat heel eng.

Na lekker gestoofd te zijn ging ik het water in. het was erg druk. Er was bijna geen plek om het water in te duiken. Want ik wil graag achterover duiken en dan heb je wel ruimte nodig. Uiteindelijk van de duikplank. Maar ik heb hoogtevrees. Maar na jaaaaaaaaaaaaaaaaaaren weer van de duikplank gedoken. En ook wat duikoefeningen uitgeprobeert.
Naar achteren springen en dan draaien en dan het water in duiken en uiteindelijk ook achterover het water in gedoken. Dat was eng maar ik wilde het gewoon.

Ook nog een paar baantjes gezwommen maar daar was bijna geen ruimte voor en in het ondiepe steeds handstand gedaan.
Eindelijk het water uit en wie zaten er achter mij ? Een paar spelers van het team van Donar, Ehm Gasterra Flames, het eredivisieteam basketball van de stad Groningen.
Even met een van de spelers gepraat, Jessy, en daarna weer gezond en gestoofd.

Hij moest een paar spelers de stad laten zien. De eerste training was vorige week weer begonnen dus de amerikanen zullen vast vorige week pas zijn aangekomen.

Daarna gedouched. Jessy groette me nog gedag. En gewacht op de taxi. Nou, die stond er al. Hij was te vroeg. ik kon niet wachten tot ik thuis was want ik was doodmoe. Thuis ben ik ook gelijk op bed gegaan. de troep een beetje neergegooit en gelijk gaan slapen.

Ik d8, misschien kan ik vanavond nog mee naar mijn tante maar ik werd weer te laat wakker. En daarna weer in slaap gevallen. dat wou ik niet, maja dat kan je niet tegenhouden. Er kwam een film op 's avonds om half 9 en ik dacht 'ach ik neem hem toch op', maar ik heb toch maar gekeken. de konijnen moesten tenslotte er ook nog uit.
Medicatie gehad en an een half uurtje word ik meestal weer wat rustiger.

Naar bed gegaan en mijn cijfer kan ik een 5,5 a 6 geven. Pfff, dat is hoog.

Maar niet vergeten, die zooi is geen moment uit mijn hoofd geweest. En ik weet niet hoe ik dat anders moet kunnen doen.

Maandag

Ik zou het niet meer weten. Oh ja, 's morgens op visite geweest met mijn moeder bij de buurvrouw. Ik voelde me niet zo goed. Dus thuis ook gelijk gaan slapen.
Wel gegeten bij mijn ouders 's aafs. Want dat doe ik meestal niet meer omdat ik altijd zo moe ben.

Cijfer zou ik niet meer weten. Een 4 zal het hoogste zijn.

TV gekeken en mijn youtube account was beeindigd tot mijn teleurstelling. Maja ik heb er nog 3.
Dus nu moet ik het meeste weer opnieuw uploaden.

Ik ga nu slapen, het is vrijdagavond kwart voor 3. Trussss.

Alish en Sofietje.

Mijn dag 2

Ik ben jarig. Hele dag depressief op bed. Cijfer 2,5

Tegen 17:00 eindelijk op kunnen staan. Cupcakes gemaakt. Ik dacht, 'zal ik een taart kopen of cakejes maken ?'.
Dat leek me leuker.
Toen het moment darr was dacht ik dat ik maar naar de winkel ging om gewoon maar een taart te kopen, het koste me teveel moeite, maar heb het toch gedaan. 'Trots'.
Ze zijn goed gelukt en heb ze mooi versierd. Foto's komen nog.

Trouwens niet een echte verjaardag. alleen mijn ouders en mijn broertje en zijn gezinnetje. Ik heb al jaren mijn verjaardag afgezworen. En vier het ook altijd bij mijn broertje thuis.

Al vanaf 2006 geloof ik. In mijn eerste opname.

De avond was leuk. Ik kan wel zeggen een 6,5. Dat heb ik zeker in nou 6 jaar niet gehad.
Ik bedoel dus hoger dan een 6,5.

Tja.

Mijn dagen

Mijn dagen

          Van de psychiater moest ik vanaf nu bijhouden hoe mijn dagen zijn. Hoe ik me voel en wat ik doe en hoe lang ik op bed lig en hoe lang ik naar buiten ga op een dag.

          Óf in uberhaupt wel naar buiten ga.  Aangezien ik dagen heb dat ik alleen maar naar buiten ga om mijn kat naar buiten te doen en naar binnen te doen.

En vele dagen in de week dat ik zelfs geen mens spreek op een dag. Alleen maar mijn dieren. 

Vorige week:

Dinsdag:

Naar de psychiater geweest:

Gesprek ging wel goed maar zo veel stress dat ik daarna gelijk weer naar de huisarts ben geweest. Ik had mega snijdrang. Een gesprekje met de doktersassistente gekregen. Daarna was de stress minder.

Ik geloof dat S mij gebeld heeft waardoor ik de rest van mijn stress kwijt kon. En ik heb geslapen. Nachtmerries gehad. Ik werd wakker en ik dacht dat ik al naar bed kon. Dat bleek niet zo. Ik had afgesproken dat ik bij mijn maatje zou slapen. Daar baalde ik van. Maar ik had het al beloofd.

Cijfer gevoel: 4

Cijfer dingen gedaan: 5

Cijfer ’s avonds: eerst 4, later 5

         Woensdag:

Nachtmerries gehad, vroeg naar huis gegaan. Gelijk naar bed. Was doodmoe. Ben altijd te vroeg wakker. Ik kijk op mijn horloge op de wc en eigenlijk weet ik het al, kwart over 5.

Thuis de dieren verzorgd en naar bed gegaan. Heel erg moe.

Aangezien ik dit een week later schrijf weet ik niet alles meer.

Deze week

Maandag:  

Thuiszorg geweest. Ik weet niet meer wat we gedaan hebben. Ik wou met mijn financiën bezig. Eerst alles gezocht wat ik al opgeschreven had. Dat kon ik niet vinden. Dus eerst alle rekeningen willen betalen. Maar ik was mijn spullen kwijt. En ze liggen altijd op dezelfde plek dus ik was helemaal in de war. Ik had bedacht om mss naar het zwembad te gaan. Nu had ik een excuus om niet te gaan. Ik moest mijn stress kwijt om te gaan slapen. Mega geslapen. En gedroomd.

Ik weet niet meer hoe laat ik opgestaan ben. Ik geloof tegen 18:30. Ik moest nog naar de winkel.

Om half 8 begon Bondi-rescue op tv en daartussen ben ik nog even in de tuin bezig geweest.

Cijfers en gevoel weet ik niet meer. Wel op bed even een 2. En toen ik naar de winkel fietste even 5 min een 6. Nou dat is lang niet gebeurd.

Tijdens Bondi belde S. Heb meer dan een uur met haar gesproken. Toen kon ik er weer een beetje tegen. En de nodige tranen zijn natuurlijk weer gevallen. We zijn beiden behoorlijk psychiatrisch ziek maar ondanks de ellende die deze afschuwelijke ziekte veroorzaakt hebben we toch kunnen lachen om de ellende. En ik zal die triggers niet opschrijven, het zijn o.a. am en je kunt de rest wel raden.

Daarna op bed gegaan. Geslapen en wilde niet meer uit bed. Maar ik moest wel. Mijn konijnen moesten er nog uit. Dat was heel moeilijk om te doen. Zo moe en zo rot voelen om de rest van mijn leven verder te slapen toch opgestaan tegen half 10 of zo.

TV gekeken, DVD.

Het programma ‘Kijken in de ziel’, over artsen gemist. Het ging ook een stukje over mensen met een doodswens hoorde ik later op twitter.

Gelukkig kwam de herhaling vandaag op tv en heb het opgenomen en zal het op youtube zetten.

Tegen half 3 op bed. Doodmoe, maar dat is het beste stukje van de dag. En waarom moet ik me er steeds tegen verzetten om op tijd op bed te gaan en op tijd op te staan als dat alleen maar met gillen en schreeuwen gaat ?  

Van de angst en alles wat er bij hoort.

Nou dat HOORT er niet bij. Maar zo is het leven, eh bestaan, voor mij wel.

De dagen zijn het ergste. Overdag vind ik eng. Ik heb het liefste ook de hele dag de gordijnen dicht en dat doe ik ook meestal. Alleen voor de planten doe ik ze nog wel eens open en voor mijn konijnen vind ik dat ik het moet doen.

In mijn 2 vorige opnames had ik ook altijd de gordijnen dicht. Alleen deed de schoonmaakster ze steeds weer open en dan moest ik ze weer dicht doen. Mijn psycholoog uit het UCP (Universitair Centrum Psychiatrie) van het UMCG zei eens tegen mij dat hij dacht dat ik lichtangst had of zo. Ik snap het niet. Ik was vroeger altijd buiten. De grootste zonaanbidder die er was.

ZÓ ENG. 

En bij naar bed gaan weer zo vreselijk gevoel.

Cijfer 2. Ik kan er niet meer van maken.

Dinsdag:  

Opgestaan, kat eten gegeven en later naar buiten gedaan. Heel erg moe. Veel nachtmerries. Maar gisteravond met S hebben we bedacht dat het daghengsten zijn en ’s nachts nachtmerries, hihi. Ja, je moet er maar een grapje van maken. Anders kom je geen enkele dag meer door. 

Ik ga even ‘Het kleine huis kijken’. Ja dat hoort er ook bij. Alsof ik ze niet allemaal (nou mss heb ik er wel een paar gemist) niet allemaal al zo’n 15 keer of meer gezien heb. Haha.

Maar het blijft leuk.

          Hele dag geslapen, veel hengsten zijn voorbijgekomen, nat bed.

Opgestaan tegen half 5 omdat ik de Olympische spelen wilde zien.

Was zeer moeilijk. Heb er 30 minuten over gedaan. Maar goed.

Verder tv gekeken, de konijnen gedaan, weer niet gegeten, alleen wat brood en ijs.

Nu gaat het wel. Cijfer nu: 4.5 

Morgen zien we wel. 

BTW, ik heb mijn verjaardagscadeautjes alvast besteld omdat ik hoorde van mijn moeder dat ik zaterdag jarig ben. Ja, ik wist wel welke dag, maar ik dacht dat dat nog weken duurde. Niet dus. 

Slaap ze.

Alisha.