Weer een gesprek met de psychiater gehad

Op dinsdag heb ik weer een gesprek met de psychiater gehad.

Het was wel een verkeerde dag en een verkeerd tijdstip. Op dinsdag geef ik 's avonds zwemles en dan kan ik er niks bij hebben. Ook nog zo laat en dan moet ik gelijk door naar zwemmen.
Vandaar dat ik al had doorgegeven dat ik wss niet kwam.
Uiteindelijk was het gesprek maar een half uur. Wat natuurlijk uitliep bij de balie omdat ik snel een nieuwe afspaak moest hebben en ze erbij kwam.

Thuis was ik kapot. Ik heb op bed gelegen en dacht dat ik toch maar heen moest gaan. We zitten voor diplomazwemmen en dan wil ik er eigenlijk wel bij zijn.
Dus ik mijn vader gebeld of hij mij heen kon brengen en weer op kon halen voor déze keer.

Ik vraag het al bijna nooit. Dat durf ik niet. Ik heb er jaren over gedaan om soms om hulp te vragen. Of iemand iets voor mij kan doen. Of wíl doen.

Dat durf ik pas sinds een paar jaren.

Ook heb ik een deeltaxi pas. Maar dan moet je een uur van tevoren bellen en dat kon niet meer. Ook geeft me dat te veel stress omdat ze eerder kunnen komen en later. Waardoor ik steeds maar zit te wachten. Hij wilde mij wel heenbrengen maar ophalen kon niet. Dus ik iemand van zwemmen gebeld of ze me terug kon brengen maar ik kreeg haar niet te pakken.

Pakken, haha.

Maar goed, ik dus mijn pas gepakt en naar zwemmen gegaan. Gelukkig kon ze me terug brengen.
Thuis gelijk op bed gelegen. Ik was kapot.

Maar ja.

Oh ja, ik zou over mijn gesprek met de psychiater vertellen. Oke dat doe ik nu.

De psych kwam me ophalen en dan moet ik altijd een hand geven. daar houd ik niet zo van vandaar dat ik meestal zorg dat ik snel mijn handen vol heb. Haha.
Maar ja, dat lukte niet.

Over het gesprek. We zouden het over de medicatie hebben. Ik zei dat ik helemaal van slag was door het gesprek van afgelopen keer. Dat ik dacht dat zij me 3 maanden gaven en dan maar terug naar de huisarts stuurden en van triggerrrrrrrrr



'pleeg maar zm'.

Ze zei dat dat absoluut niet het geval was en dat het haar speet dat ze die indruk hadden gegeven.
Maar goed, het gesprek ging verder. Ze zei dat ze me in het MDO hadden besproken en dat ze ook niet wisten welke medicijnen ze me nog konden geven. Ze denken dat die wss niks zullen gaan doen. Ze zei ook dat ze dacht dat ik wss zelf ook al niet meer zo veel vertrouwen had in medicatie.
Ik zei dat dat het geval was maar dat ik toch bij ieder pilletje denk van, 'NU wordt ik beter'. En dat ik iedere keer weer word teleurgesteld. Dat ik dan denk, 'dan het volgende pilletje, morgen dan'.

BTW, ik had me opgegeven voor het programma van Angela Groothuizen, maar ze hadden al 8 kandidaten en ze zouden me in het achterhoofd houden voor een eventueel volgend programma. Jammer, als ik Angela zie voel ik me al beter. Haha.

 

Nee, dat is het ook niet. Er moet wel wat meer gebeuren.

En ik heb het ook weer over ECT gehad (electroshock therapie).
En over dat ik elf dacht dat ik mss een bipolaire stoornis heb. Omdat ik de documentaire over Evan Scott Perry heb gezien en als ik hem zie, dan zie ik mezelf. Alleen niet op die leeftijd maar zoals ik nu ben.

Zie een aantal logs terug.

http://alishastruggletobe.blogspot.nl/2012/01/het-onderbroken-leven-van-evan-scott.html


En dat ze bij mij niet meer moeten praten over structuur want dat werkt helemaal averechts.
Eindelijk zijn ze erachter. Ik heb 11 jaar van de 13,5 jaar structuur gehad en dat was het ook niet om mijn depressie op te laten houden of te minderen.
Ja, het mindert wel een beetje. Maar ik kan het niet volhouden waardoor ik alleen maar meer in de put ga zitten.

En dat willen we niet toch ?

Jee, waar hebben we het nog meer over gehad. Ja dat ik moet proberen uit te zoeken om het zelf te doen.
DUUUUUUUUUUUUUUUUH.

Dat doe ik al mijn hele leven. Mag ik eindelijk eens hulp hebben ?
Ik kan het niet alleen.

Is daar niet een liedje van ?

Nu heeft ze een boek dat ik als het even kan moet lezen. Jeej, een heel dik boek. Zelfs mijn psycholoog die ik vandaag belde omdat ik het niet meer hield zei al dat ik daar helemaal geen concentratie voor heb. Ik ben al een jaar in een boek aan het lezen en ben nog niet eens op de helft. Oke, mss een half jaar.
En dan ben ik nog gek op lezen ook.
Maar dat heb ik ook gezegd dat ik daar hulp bij nodig heb. Dat ik in mijn vorige opname al een boek heb moeten kopen 'Het borderline hulpboek', van Erwin van Meekeren. En dat ik na hoofdstuk 4 al gestopt ben omdat ik het niet vol kon houden zonder hulp.

Maar goed, we gaan het de volgende keer weer over medicatie hebben en dan moet ik maar voorstellen over Lithium. Dat moet ik dan maar toch eens proberen ondanks dat daar veel nadelen aan zitten. Nu ben ik voorzichtig weer aan de drank begonnen en dat wil ik ook niet.

Nu ben ik NATUURLIJK weer mijn kaartje kwijt. En dan krijg ik al iedere keer weer een nieuw kaartje want ik vergeet ze steeds. Wat voor een stapel ik hier al thuis heb liggen is niet normaal meer. LOL.
Maar ik geloof dat ik volgende week vrijdag heenmoet of die week daarop. Dus maandag maar even bellen. Of zoeken. Want ik moet toch op zoek naar mijn fietssleutel want die ben ik ook nog kwijt.

Lfs, Alisha.

Enne. Sofie verteld volgende keer wat. Want we hebben ook humor en die wil Sofie eens laten horen.

Doegggie.

Gesprek met de psychiater

Hoe was mijn gesprek met de psychiater en de psychologe ?

Nou, het was niet wat ik ervan verwacht had. Ik ben zeer teleurgesteld.
Ik weet ook niet meer echt wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd was.
Het is een beetje een blurr.

Het komt erop neer dat we gesproken hadden over mijn depressie en wanneer die begonnen is. NIET in mijn kindertijd wat ik dacht.
Maar toch door de suicide van mijn geliefde opa. En het verliezen van mijn baan op een rotmanier door mijn leidinggevende.

Ik heb vanavond echt voor het eerst sinds 7 september 1999 echt gescholden bij mijn moeder thuis op hem en echt in klote woorden. Ik was voor het eerst écht kwaad op hem.
En dat was nog maar de 3e keer sinds het gebeurd is. En nu was ik echt kwaad.
Mijn moeder zei dat ze daarom ook zó kwaad op hem is, omdat ik en mijn oom (die er beter mee omgaat dan ik) er ziek van zijn geworden.

Ze zei dat ik maar eens flink goed kwaad op hem moest worden en gooi het er allemaal maar uit.

Maar mijn woede zakte gelijk weer.

Ik ben helemaal niet kwaad op hem. Ik houd van hem.
Hij kon niet meer.
Kan je het iemand dan kwalijk nemen omdat de hulpverlening gefaald heeft ?
(Er zit namelijk nog een heel verhaal aan vast)

****

huil

traan

zakt

naar

beneden

over

mijn

wang

****

Ze willen nu gaan nadenken over medicatie. Daar was ik zeer teleurgesteld over. Ik dacht dat ik gelijk wat op kon halen. Nee, want ze moest daar eerst over nadenken. Nou dat mag ze dan snel, want ze hebben kunnen regelen dat ik dinsdag al een gesprek daarover heb. Haha. Eerst zat ze al op half maart (de administratie) en iemand anders heeft een andere datum kunnen vinden.

En dat mijn gesprekken met de psychologe niet zo goed gingen. Dat ik 3 keer van de 4 keer gelijk door kon naar de huisarts met óf triggerrrrrrrrrrr

een bebloede arm of helemaal van stuur.

Dat ik betere gesprekken moet hebben maar dat de psychologe dat ook niet zag zitten om het weer met mij te gaan doen. Nou dank je wel.
Ik heb gewoon nodig iemand die me hoop geeft dat het allemaal wel goed komt en dat kan ze niet. dat zei ik haar ook.
Dat de gesprekken in mijn vorige opname met Maaike en Lineke (verpleegkundigen) zoveel beter waren dat ik daar wel baat bij had.
Maar daar mocht ik niet meer heen. (borderliner he ?) Nou ik dacht het niet.

Al is het maar een tijdje dat ik daar weer heen kan, even tot rust komen en de boel op een rijtje zetten.
Maar ja.

Verder gaan ze proberen om te kijken of ze me meer structuur kunnen geven.

Omdat ik vrijwel de hele dag op bed lig. Als ik tenminste niks heb. Maar ik kan ook maar 1 ding per dag aan want dat is al te veel.
Dan wordt het een drukte in mijn hoofd en wordt ik moe en wordt het nog erger en moet ik rusten.

Ik zei dat als een 'gewoon mens naar de winkel gaat hem dat ongeveer 2 tot 10 % energie kost en dat dat thuis wegebt. Bij mij kost het 80 % energie en thuis gaat het door naar 90-95% waardoor ik nog maar 5 % overhoud voor de rest, dat is niet veel.

'We gaan in ieder geval probéren of ik weer naar het activiteitenventrum kan. Dat is vorig jaar helemaal misgegaan waardoor ik niet meer heendurfde. Omdat een patient (gestoord, om het zo maar te zeggen) mij even de waarheid wou vertellen en tekeer ging tegen mij en de leiding daar bij zat en er niks mee deed.

Ze gaan in het MDO, mulitdisciplinair overleg, bespreken wat ze nog met mij kunnen doen. En dan hoor ik het wel.
En dan krijg ik nu 3 maanden om beter te worden en als er niks veranderd sturen ze me terug naar de huisarts en dan moet zij het maar doen. En medicatie voorschrijven. Maar dat wil mijn huisarts niet. Ze wil geen psychofarmaceutica voorschrijven omdat ze daar niks over weet.

Dus wat is dat nu ?

3 maanden en dan op straat ?

Het komt er bij mij op neer dat ze dan zeggen, het is over en uit en je pleegt maar zm.

Ja voor hun ?

Waarom.

Zo leven, eh bestaan WIL IK NIET.

Nou ja, ik snap er niks van en ga maandag gelijk een afspraak met de duisarts maken en de spv'ster in de praktijk want ik weet het niet meer.

Ik ga nou tv kijken want ik ben er zat van.

Liefs,

mij.

Morgen afspraak met de psychiater

Morgen afspraak met de psychiater en de psychologe.

Een heel belangrijke afspraak want we gaan nu echt kijken of er toch wat anders aan de hand is en of we nog wat kunnen doen.

Ik had hem eerst in december maar toen was ik ziek. Van de huisarts moest ik zeggen dat ik niet kon wachten tot morgen, maar dat konden ze niet. Ja, dat is Lentis he ?

Ik zit ook al steeds te huilen en ben hardstikke bang. Straks zeggen ze dat ze niks voor me kunnen doen.
Gelukkig kan ik daarna naar mijn Cesar therapeute toe om even bij te komen. En dan naar bed.
Ik ga dus ook vandaag vroeger naar bed dan anders want anders word ik morgen helemaal niet wakker.

 

 

 

Het liefste heb ik ook ECT, Electro Shock Therapie.

Ik heb daar goede verhalen over gehoord. En de grens ligt bij 5 antidepressiva's. Nou die heb ik al gehad. En die werkten niet genoeg.

Daar zal ik het morgen ook over hebben.

 

In mijn vorige opname heb ik het daar ook over gehad maar dat wilden ze niet. waarom weet ik niet. Omdat ik borderline trekken heb ?

 

Nee, er wordt gezegd dat je borderline persoonlijkheidsstoornis hebt. Ja, daar ben ik het niet echt mee eens. ik heb zoveel borderliners gekend. In het echte leven en uit mijn opnames en dat waren me toch een mensen.

Sorry, borderliners. Je hebt ze in veel verschillende vormen en ik voelde me toch echt niet bij die mensen horen.

 

Ik ken ook gewone borderliners en die zijn veel prettiger. Niet manipulitatief en mensen meesleuren enzo.

 

Trekken van borderline heb ik. Maar er wordt gezegd dat je borderline begint rond je 18 e en uitdooft bij je 30 e of ouder. Nou waarom heb ik tot na mijn 30 gewoon gefunctioneerd en pas na mijn 30 e borderline bedacht ?

 

Ik heb een paar rot dingen meegemaakt. Geen misbuik, geen mishandeling.

Maar het ergste wat mij zo depressief heeft gemaakt is de zelfmoord van mijn opa. Daar zit nog een heel verhaal achter maar dat hou ik nu voor me.

En het verliezen van mijn werk heeft me zo'n buitenangst gegeven dat ik vind dat il niet eens meer buiten mag zijn.

 

Je werkt niet, dan hoor je ook niet plezier te hebben.

 

Ik sprak mijn psychologe vorige week even en vertelde dat. Nou, zei ze, 'Daar wist ik niks van'. Jeetje, 2,5 jaar gesprekken en dan nog van niks weten.

Ik ben zo onzeker en veel te gevoelig.

 

Ik zei tegen haar dat ik de laatste tijd veel heb nagedacht. En denk dat mijn 'depressies' vanaf mijn 8e, waarschijnlijk toch voortkomen uit gewone kinderverdrietjes en toen ik wat ouder was de 'puber' verdrietjes.

En omdat ik zo gevoelig was dat ik me daarom altijd alles zo erg aantrok. Ik ben ook veel gepest en dan hoorde ik er weer bij en zo ging het maar steeds vanaf mijn 8-9 e t/m mijn 11 e.

Gelukkig zijn we op mijn 11e verhuisd en toen was dat over. Maar toch in mijn hele leven door toch veel gepest. Tenminste genegeerd en zo. En mensen over je heen laten lopen.

 

Ik denk dat het grootste probleem is dat ik zo gevoelig ben en het overlijden van mijn grootvader. Op zo'n afschuwelijke manier. Ik heb een afschuwelijk verstoorde rouw.

En dan nog het overlijden van mijn oma, mijn lieffie. Wij waren 2 handen op 1 buik. Altijd.

En mijn kat en mijn konijn. Zelfs dát kan ik niet vergeten. Zelfs dat, zoiets, voor een ander 'triviaals', heeft mij erg veel gedaan en moet er nog vaak om huilen.

 

Help !

 

Dus we horen het morgen wel.

Nu stop ik want ik ben er een beetje door. Ik bedoel, ik zit er even helemaal doorheen. Ik heb even rust nodig.

 

Tot schrijfs,

 

 

 

 

 

Alisha en een beetje Sofie.

I've had a terrible time lately.

I've had a terrible time lately.

Translation through google and my own under my text.

Ten eerste zit ik al 3,5 jaar bij Lentis. Dat is de GGZ Groningen. Ze hebben daar vanuit mijn opname in het UCP vrijwel niks gedaan.

Toen was ik het zó zat dat ik mijn 'lidmaatschap' om het zo maar te zeggen, heb opgezegd.
Blijkt dat ze me na 2 maanden nog niet uitgeschreven hadden. Ja, geld vangen he ?

Ik heb ook een klacht naar de zorgverzekering gestuurd omdat dat moest.
Die brief zal ik eerdaags plaatsen.

Nu bleek dus dat er in de HELE stad Groningen geen instelling, of weet je, noem het maar inrichting, is waar ik terecht kon. Dus ben ik op verzoek van mijn huisarts teruggestuurd naar die K#$ Lentis.

Gelukkig bleek er nu een vriendelijke en innemende psychiater aangetrokken te zijn die net met haar opleiding klaar is en nog frisse moed heeft. Ik heb ik mijn eerste gesprek met haar al meer kunnen vertellen dan in die 3,5 jaar daar.
En dat in 1 uurtje.

Zelfs heb ik over mijn demonen kunnen vertellen.

Maar nu was er afgesproken dat mijn huisarts samen met de spv'ster uit de praktijk, en samen met mijn vorige spv'ster (2009) iemand zou zoeken waar ik gesprekken mee kon voeren.
Nu bleek bij het tweede gesprek weer dat ZIJ dat nu gaan doen.

Dus mijn broek zakte weer van mijn kont af en niet omdat ik afgevallen ben.

Dat was ik, maar ben weer flink aangekomen door alle stress. Ik ben sinds augustus alweer 6 kilo aangekomen. Sjit dus.

Ik ga naar bed. Morgen meer.
________________________________

Firstly is that I am already 3.5 years at Lentis. That is the GGZ Groningen. They have done almost nothing from my admittence in the UCP. (mental hospital)

Then I was so tired od it that I my ' membership ' so to speak, have cancelled.
Turns out they me after 2 months had not yet issued. Yes, money catch huh?

I've also sent a complaint to the health insurance because I had to.
That letter will I place soon.

Now it appeared so that there is no institution in the WHOLE city of Groningen, or you know, call it but establishment, is where I could rightly. So am I at the request of my family doctor returned to which K # $ Lentis.

Luckily there is now a friendly and engaging psychiatrist attracted, she's just finished her education and is ready and has fresh courage. I had my first conversation with her already told more than 3.5 years there.
And that in 1 hour.

Even I could tell about my demons.

But now there was agreed that my family doctor from the practice, together with the care-taker and together with my previous care-taker (2009) someone would find where I could enter talks.

Now it appeared at the second call again that they are going to do now.

So my pants slumped again from my ass off and not because I have lost weight.

That I was, but am quite gained again by all the stress. I'm already arrived since August 6 kilo's. Sjit so.

I'm going to bed. Tomorrow the rest.

Mijn week, weer veel geslapen

Ja, weer veel geslapen deze week.

Over vorige week.

Op maandag naar de huisarts geweest. Ik had een dubbele afspraak. Zoals meestal.
En ja, ik kom er vaak. Eigenlijk iedere week, of bel een paar keer per week omdat ik het niet meer zie zitten.

Dat is ook afgesproken. Ze hebben liever dat ik langskom als het niet goed gaat of bel dan
triggerrrrr

dat ik alsnog langs moet komen om gehecht te worden.
Maar meestal laat ik me al niet meer hechten en plak ik mijn wonden zelf dicht.
En aangezien ik allergisch geworden ben voor pleisters krijg ik gelijk een allergische reactie waardoor ik ontstekingen krijg. Maja.

Vandaar mijn zeer frequent contact met de huisarts.

Ik moet nog schrijven over mijn gesprek met het UCP. Ik heb deze week wel een klacht, ehem, van zo'n 6 kantjes naar de zorgverzekeraar gestuurd.
Maar in zo'n rare volgorde en maar zo'n 50 %  van wat ik wilde gaan opschrijven.
Daar had ik de energie niet voor en dat heb ik er ook bijgeschreven.

Maar goed. Nu bleek dus dat het UCP, de huisarts had verzocht om mij terug naar Lentis (GGZ Groningen) te sturen.
Nou dat gaat echt niet gebeuren.
Hoe kapot ze me hebben gemaakt. Dat leidt tot zelfmoord en daar zit ik al dicht tegen aan.

Dus ik had ook al gezegd dat ik niet meer voor mijn hoge bloeddruk behandeld wilde worden want dat ik genoeg had van de hulpverlening.
En dat ik ook al een niet-behandel-verbod verklaring heb ondertekend. En over euthanasie, ja ik weet het nog niet.
De ene keer wil ik zo snel mogelijk. De andere keer wil ik nog niet.
In ieder geval heb ik al een jaar de papieren in huis en heb ik al een niet-reanimeren ketting om.
Bovendien wil ik niet eindigen zoals prins Friso.

Ik heb een moeder met NAH en zo wil ik niet eindigen.

IK WIL GEWOON GEHOLPEN WORDEN EN IN IEDER GEVAL SERIEUS !!!!

********************

Maar nu moet ik eerlijk zeggen dat mijn huisarts mij wel serieus neemt. En nu gaat zij contact opnemen met mijn vorige behandelaar bij PsyQ. De beste behandelaar die je maar kan krijgen.
En de liefste.

Maar ik kan geen teleurstelling meer aan. Ik heb er teveel gehad de afgelopen 2,5 jaar. De een na de ander.

Maar goed. Ik heb sindsdien mijn telefoon uitstaan en ook mijn mobiel. Dus de huisarts kan mij ook niet bereiken. Alleen mijn ouders en een paar anderen die mijn ander nummer hebben.

Ik kan het niet aan.

Zodra ik eraan toe ben zal ik wel weer contact opnemen maar nu ben ik kapoet.

 

 

Alish.

 

 

 

Verder zijn er weer de zware dingen gebeurd met mijn moeder. Waardoor ik dacht dat ze dood ging. Maar dat staat op mijn ander blog. Dit blog gaat over mij.

 

 

En gisteren zou ik naar ze toe om te eten. Maar dan ben ik 3 kwartier bezig om me klaar te maken omdat ik aldoor in de war raak. En dan belt ze me weer.

Nou dan ga ik door jet lint.

Dan weet ik helemaal niet meer wat ik moet doen.

 

Moet ik nog naar de wc ? Moet ik me nog wassen ? En weet ik wat al meer.

 

Dus weer slaan tegen mijn hoofd. En tegen de lantaarnpaal bonken. Ik wil dat niet. Maar ben dan zo hopeloos en agressief tegen mezelf dat ik het allemaal niet meer weet.

Dan MOET ik mezelf pijn doen.

 

Dus weer de hele avond hoofdpijn gehad. Maja, dat heb ik al sinds juni of zo. Vrijwel iedere dag en de hele dag door hoofdpijn tot misselijk aan toe.

 

Maar liever die hoofdpijn dan die depressie. Die is helemaal niet te harden dan heb ik liever pijn. Dat lijdt even af.

 

Maar goed, dus veel geslapen deze week. Gemiddeld 10 uur per dag ???? Neej, 12-14 uur .

 

En zweten van de angsten en nachtmerries en rot dromen.

 

Maar goed. Ik voel me nu wat beter en ga tv kijken.

 

Doeiiiii.

 

 

En, morgen Kinderen voor Kinderen op tv. Daar heb ik zin in.

De CD is top !

 

 

Soof.

Geen wonder dat de zorg zo duur wordt.

Er is zoveel gebeurd de laatste tijd. En niet alleen leuke dingen. Heel weinig.
Maar vooral vervelende dingen.

Ik heb noodgedwongen bij Lentis (de voormalige GGZ Groningen) moeten stoppen.
Ik kreeg geen duidelijke hulp en ging 3-4 van de 4 keer daarna gelijk door naar de huisarts waar ik met haar sprak of met een assistente.

Triggerrrrrrrrrrrrrr.


In het begin was het zelfs zo dat ik steeds verbonden moest worden voor mijn wonden.

Ze zeiden ook steeds dat ik anders gelijk maar naar hun moest gaan om even bij te komen met een gesprek. Dus iedere week bij de huisarts.
Soms wel 3 keer per week.
Ja, zo wordt de gezondheidszorg ook wel duur.

Maar, het was wel nodig.

Dus heeft mijn huisarts, die het er de ene keer mee eens was dat ik weg moest bij Lentis en de andere keer weer omgepraat werd door die inrichting.

Ja, ik noem het geen instelling maar inrichting.

2 jaar geleden werd al door een arts van de doktersdienst tegen mij gezegd dat ik weg moest bij Lentis. Dus eindelijk ben ik daar weg.

Maar nu heb ik geen hulpverlening meer. Maar die kreeg ik daar ook al niet. Daar vertel ik nog wel eens over.

Maar goed, toen heeft mijn huisarts een afspraak geregeld bij het UCP (universitair Centrum Psychiatrie). ik wou daar niet heen. Door alle toestanden die ik vorig jaar met hun heb meegemaakt.
Eerst toezeggen dat ik een behandeing kon krijgen daar en na maanden wachten, een afwijzing krijgen.

Maar die afwijzing kreeg ik pas ná dat Lentis eíndelijk de brief naar hun geschreven had.
Ja, waarom moest dat zo lang duren ?
Ze geven de administratie weer de schuld. Makkelijk he ?

Nu heb ik voorgevoelens. Al jaaaaaaaren. En vooral de laatste jaar zijn ze heel erg verergerd. ik was er net jaren vanaf en nu zijn ze weer terug.
In >95 % van de gevallen is mijn voorgevoel gelijk.

Dus ik had al afgezegd. Maar nu werd ik gedwongen door mijn huisarts om daar toch heen te gaan.

Nou wat een genante vertoning zeg.

De brief die ik naar haar op wilde sturen zal ik nog wel dus plaatsen.

Maar ja, ze willen me ook niet behandelen.

Ik heb overleg gehad met de zorgverzekering en die zeiden ook dat ik een klacht tegen beide instellingen moet insturen.

Dat was ik eerst ook van plan. Maar dat lukt me nie meer.

Dus wel een concept brief naar de arts-assistent naar de zorgverzekering op de post doen. En ze zien maar wat ze ermee doen.

IK MOET GEWOON DIE KLACHT INDIENEN WANT ANDERS KRIJG IK ER LAST VAN.
Ja, dan sta ik te boek als hulp weigeraar.
Huh ???? Neej, ik ben geen hulpweigeraar. Ik wil juist hulp.

Ik ben al 2,5 jaar, nee meer, bezig om hulp te krijgen.

Maar ja, als je in de stad Groningen woont is die er niet.

En weet je ??????

Ik slik al maanden geen Prozac meer, maar ik blijf het iedere week krijgen. Ik heb toch een hoeveelheid medicijnen niet normaal meer.
Wil iemand een boel, kan altijd. Nee dat is een grapje hoor.
Dat kan ik niet maaaaaaken.

Maar dat wordt opsparen en uiteindelijk weer inleveren. Ja, en dat is NIET de EERSTE keer.

Dan vergeten ze voor te schrijven waardoor je ineens van 40 mg naar 0 moet in 1 dat terwijl ik van 60 naar 0 in 12 weken moest.

Ja, ik moest weer beginnen omdat het niet ging.

En omdat ik nog zoveel over had. Ja want ze hadden nooit de dosering aangepast waardoor ik nog steeds 50 mg kreeg.

GEEN WONDER DAT DE ZORG ZO DUUR WORDT.

Maar goed, ik heb nu dus geen hulpverlening meer. Dat is niet zo erg. Ze deden toch niks. Mmaar medicijnen heb ik nodig. En ja, geen psychiater voorhanden in Groningen.

Zoveel hulp gezocht in heel Nederland. En nooit wilden ze me doorverwijzen.

Dus ik ben stuk.

En ik moet maar weer naar het ministerie van mijn grote vriendin, VWS een brief sturen.
Kunnen ze eens een onderzoek instellen naar de GGZ in Groningen.

Alish.

mijn laatste keer opschrijven van mijn dagen voor de psychiater

woensdag

Omdat de psychiater vond dat ik mijn dagen bij moest houden voor 2-4 maanden minimaal schrijf ik deze dag op.
Hij wil pas nadenken over andere medicatie, in dit geval Lithium, als hij duidelijk weet van hoe en wat ik me voel en wat ik doe en hoe depressief ik me voel enzo.

Vandaar deze dag.

Na deze dag doe ik dit niet meer. Dit was een vreselijke dag.
En zo zijn er veel meer. Als ik me er steeds aan moet herinneren hoe het is dan word ik helemaaaaaaal gek.
Bovendien gaat dit al 7 jaar zo.
Als ze nu nóg niet weten hoe ik me voel dan zijn het vreselijke stomme sufferds.

Dus de laatste keer.

Woensdag:

- wakker geworden met nachtmerrie, cijfer 2
- weer naar bed
- om 13:30 weer nachtmerries gehad, cijfer 1,5
- om 13:50 voelde me heel erg agressief, ik was ontzettend bezig me tegen te houden, cijfer 1
- weer naar bed
- bij iedere nachtmerrie nat wakker
- proberen steeds te slapen, voel me ontzettend depressief
- om 19:40, ik wil niet meer, ik zit al uren te vechten om me triggerrrrrrrrrrrrrrr (vertel ik niet), cijfer 0,5
- daarna 3 keer geprobeerd om mezelf triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr (schrijf ik ook niet op, staat wel in mijn dagboek

Nu kap ik met opschrijven.

Na 7 jaar hetzelfde aan de hulpverlening te zeggen doe ik het niet meer !

's avonds ging het wel weer, vanaf half 9, cijfer 5.