Luister naar wat ik niet zeg (Charles C. Finn)

Luister naar wat ik niet zeg

 

Luister naar wat ik niet zeg

Laat je door mij niet voor de gek houden

Laat mijn gezicht je niet misleiden,

want ik draag duizend maskers- maskers

die ik niet af durf te leggen

Ik ben geen van die maskers

Doen alsof, is voor mij een tweede natuur geworden

Maar laat je daardoor niet om de tuin leiden

Ik wek de indruk alsof ik vlot ben;

alsof alles aan mij zonnig en vrolijk is.

Alsof mijn hele wezen zelfvertrouwen en koelte zal zijn.

Alsof ik mijn gang zou kunnen gaan zonder iemands hulp.

Maar geloof mij niet.

 

Ik mag van buiten zelfverzekerd schijnen, maar het is een masker,

waarachter iets heel anders verborgen is.

Erachter zit ik, verward, angstig, alleen

Maar ik verberg dat, omdat ik niet graag zou zien

dat ook maar iemand het merkt.

Mijn gemakkelijke en verstandige façade moet mij beschermen

tegen de blik die mij zou herkennen

Maar deze blik zou juist mijn redding zijn.

Dat weet ik.

 

Indien hij zou samengaan met aanvaarding en liefde

Dat zou mij veiligheid geven, die ik mijzelf niet geven kan;

de zekerheid dat ik iets waard ben..................

 

Maar ik durf je dat niet te zeggen

Daar ben ik bang voor

Ik heb angst dat jouw blik niet zal samengaan met aanvaarding en liefde

 

Laat je daardoor niet misleiden, luister zorgvuldig

en probeer te horen wat ik niet zeg,

wat ik graag zou willen zeggen,

wat ik nu uitspreek om voort te leven

en wat ik niet kan zeggen

 

Jij moet je hand uitsteken,

ook al lijkt het misschien het laatste wat ik wil

Elke keer dat jij vriendelijk bent en mij het gevoel geeft dat jij wat met mij ophebt,

dan krijgt mijn hart vleugels.........................

Hoe dichter jij mij nadert, hoe harder ik terugsla

Ik verzet mij tegen waarom ik schreeuw

Mijn hoop ligt daarin dat liefde sterker is dan enige afscherming

 

vertaald uit het engels

verkorte versie

 

Dichter:

 

Charles C. Finn, September 1966

 

bron:

http://www.poetrybycharlescfinn.com/

 

 

Dit is een van mijn lievelingsgedichten, geschreven door Charles Finn.

Ik heb ook contact via de email met hem gehad, we hebben kort gesproken o.a. dat ik vertelde dat ik zijn gedicht zo mooi vind.

 

 

Liefs, Alisha

Het verleden blijft tegen je gebruikt worden

Nu had ik eindelijk weer een afspraak met mijn psychiater. Er zat een paar maanden tussen aangezien zij lange tijd afwezig was.

In de gang kwam ik mijn vorige psychiater tegen. Ik zei dat ik haar nog steeds miste. Ze vond dat ik er goed uitzag.
Hmmm, wat moet ik daar nu mee ?
Dat zei ik ook tegen haar, waarop ze antwoorde dat ik dat maar voor kennisgeving aan moest nemen. Mja, wel lief gezegd.

Nu 's avonds kijk ik terug en vond ik het eigenlijk een verwarrend gesprek. Zij vond ook dat ik heen en weer ging en vele dingen vertelde.

Dit is de eerste psychiater die dieper op de dingen ingaat. Dat had ik al eerder gemerkt, maar vandaag was het zelfs vervelend. Ze vroeg na over dingen waar ik niet over wilde praten. En over dingen waarvan ik het niet nodig vond om over uit te wijden.
Ik wil liever gewoon een pilletje die me beter maakt.

Maar ja, daar zijn psychiaters niet dol op. Ik ben nog nooit een psychiater tegengekomen die 'graag' medicijnen uitgeeft.


Waar hebben we het allemaal over gehad ? Nou , grin, dat wil ik dus ook niet eens opschrijven.
Maar in ieder geval ook over het euvel van wel therapie/ geen therapie.
Van, 'Wat wil ik ?'
Tot, 'Wat willen jullie ?'

Ik vind dat ik in het verleden zelf al genoeg heb uitgezocht voor therapieën medicatie etc. Ik ben er een beetje zat van dat ik steeds degene was die dingen uit moest zoeken. Zelfs in mijn laatste opname (lang geleden) had ik een psychiater i.o. die tegen mij zei dat ik zelf maar even op internet moest zoeken naar medicijnen, en dat kon zij er dan wel over nadenken. Of over therapieën. Want daar wist ze niks van. Zal ik haar naam even hier noemen ? Nou, doe maar niet.

Maar deze dingen zijn uit het 'verleden'. (zie mijn vorig blog/weblog)
Dus ik vind dat zij maar eens moeten uitzoeken wat goed voor mij is.

Als eerste vond zij dat ik mss maar eens aan de slag moest met die dingen waar ik niet over wil(de) praten.
****
'Ik zie een traan', zei ze. (er waren 2 tranen, maar goed)
'Wat maakt je zo verdrietig ?' (die situatie met mijn moeder is zeer zwaar)
Maar, ik wil er liever niet over praten. Dan moet ik huilen !
****
Gewoon eens dieper op mijn 'problemen' ingaan. Of zoiets, haha. (sarcastisch lachje)
Met iemand anders, met een psycholoog ofzo.


Ik zei dat we ook vorig jaar EMDR probeerden maar dat me dat ook niet lukte. Dat ik na één gesprek al zo van slag was dat ik er zelfs drie-kwart jaar last van heb gehad. Uiteindelijk na die tijd is het wel beter geworden. Over die 'situatie kan ik rustiger nadenken, en ik denk er ok niet meer iedere dag aan. (geloof ik eigenlijk)
Dus eigenlijk heb ik van dat éne gesprek, veel na last gehad (ca. 9 maanden), maar ben er uiteindelijk wel beter van geworden.

Dus mss is het een optie.

Verder kwam natuurlijk ook mijn 'dwang' even ter sprake.

Ik heb nog steeds niet het gevoel dat ik daarin serieus genomen wordt. Ach ja, als je al 33 jaar 'dwangt', waarom wil je dan nog therapie ????
Nou DAAROM.

Maja.

Maar dus over het 'behandelings- gebeuren. Ze wilt me heus wel doorsturen naar de angst- en dwang- poli. Maar het probleem is dat ze me eerder al hebben afgewezen omdat ik toen (nog) niet stabiel was.
En ondertussen zijn er 2 opnames geweest (laatste was 5 jaar geleden, hallo !) HALLO !

 

HALLO !!!!

(Ja, ik vind K3 zo leuk, even terzijde)

En wie zijn er weer op vakantie ?

Of zijn ze met vakantie ?

Er zijn rare discussie op het internet te vinden of je, op vakantie bent, met vakantie bent. Maar ja. 'who cares'.

Ik care niet om het op of met, maar wel wie.

Want ja hoor ! Ze zijn weer weg.

Mijn pa en ma.

Noot:
Dit log heb ik geschreven in juli toen mijn ouders met vakantie waren. Al een beetje lang geleden, maar toch relevant voor mij.

 

En het is niet zo dat ik met alles bij ze kan zijn. Emotioneel, qua mijn psychische 'probleempjes', kan ik niet bij ze zijn.

Maar wat juist zo belangrijk voor me is, dat zij mijn 'stabiele' factoren zijn.
En haha, nou ja stabiel ?

Mijn moeder behoorlijk gehandicapt, waaronder NAH. Mijn vader is oorlogsslachtoffer, met de bijbehorende 'dingen'.

Maar ach, dat hoort er nou eenmaal bij.

Maar .............. zij ZIJN er wel !

Ik eet iedere dag bij hun. We hebben dezelfde humor (tenminste mijn pa en ik dan).
Ik heb een fantastische broer We delen een hele geschiedenis met zijn vieren.

En nu..................

Ze zijn weer eens met vakantie.

En ik kon wel mee. Maar ik kan mijn dieren moeilijk alleen laten. Nou ja, daswelmakkelijk natuurlijk. Ik heb een goede oppas. En mijn vader wilde het wel betalen voor mij.
Maar ik bleef toch liever thuis. En mijn tante gaat mee om te helpen voor mijn moeder te zorgen. Zij wordt er dus ook voor betaald.
Als zijn niet mee zou gaan, moest ik wel mee.
Want mijn vader kan het niet alleen af.

Maar goed, ik ben dus thuisgebleven.

Anxiety girl

 

 

 

 

 

Anxiety-girl op Pinterest

https://www.pinterest.com/explore/anxiety-girl/

 

 

 

 

En dan zijn we weer een paar afspraken verder met de psychiater

Na de laatste keer geschreven over mijn afspraak bij de psychiater heb ik alweer 2 extra afspraken gehad.

Tegenwoordig heb ik ongeveer om de 3 weken een afspraak met haar. Gelukkig wel want dat geeft me een gevoel van.... doorzetten maar.....
Een gevoel van.... 'er zit nog schot in'.

Als er langere tussenpozen in gaan zitten dan betekend dat voor mij, dat ze me, 'maar laten'. Dat ze, 'er geen heil meer inzien'. Dat ze me met 'rust' laten.
Maar dat helpt mij niet. Ik heb graag een vinger bij de pols. Grin, ik geloof dat dat niet de goede benaming is.

Ik heb gewoon 'hoop' nodig. Dat ze denken dat er vooruitgang in kan komen.
Dat zij, verwachten dat het ooit beter zal kunnen worden.

Ik heb heus niet de verwachting dat het ooit weer helemaal leuk zal worden hoor, met werk, genoeg vrienden, sport, een dag invulling, een normaal eetpatroon, uitjes etc.
Dat hoeft voor mij ook niet. Als het maar een beetje beter zou worden dan ben ik al tevreden.

Zou wel mooi zijn trouwens.

Maar ik loop een beetje van het padje af, :D

###################

Tegenwoordig hebben we het vaak over mijn dwangproblematiek bij de afspraken met de psychiater. Eindelijk kunnen we daar over praten want eíndelijk is mijn depressiviteit op de achtergrond geraakt. Mijn depressie is altijd op de achtergrond aanwezig, maar ik kan eindelijk eens zeggen dat die duidelijk verminderd is.
Niet meer zo op de voorgrond. Ik voel me regelmatig wel depressief, maar dat is niet de 'depressie' of 'depressief zijn' op zich.

Er is namelijk verschil tussen een depressie hebben, depressief zijn en/of je depressief voelen.
Er zijn ongetwijfeld nog meer verschillen, maar op dit moment heb ik die niet even beschikbaar.

Ik moet 'dokter' Merel nog overtuigen dat ik 'gewoon' erg veel last heb van mijn dwang.
Dat zien ze nog steeds niet.

Mijn dwang is wel echt. Ik dwang vanaf mijn 12 a 13e jaar. Het begon onschuldig, maar al rond mijn 14e had ik er ook al 'behoorlijke' dwanggedachtes bij. Er is zelfs een dwang waarvan ik tot op de dag van vandaag niet zeker weet of ik hem wel heb uitgevoerd en ik voel me er nog steeds ontzettend klote onder.
Het liefste voer ik hem nog uit. Helaas is dat niet echt uit te voeren want het speelt zich af in Italie.

Laat ik maar geloven dat ik hem heb uitgevoerd. Maar helaas speelt het zich vaak af dat ik me rot voel omdat ik het niet zéker weet.

De camping bestaat nog. Zou ik er naartoe gaan ? Nee, dat is niet te verwezenlijken. Ook omdat het natuurlijk niet meer zo is als toen. Alles staat nu op een andere plek etc.

En de consequentie aan de dwanggedachte is niet uitgekomen.

Zou dat betekenen dat het inderdaad maar onzin was ? Of is ?

Dat zou mooi zijn. Helaas is mijn dwang zo dat ik juist wél in mijn dwang geloof.
Er wordt vaak gezegd dat de dwang maar onzin is.
Er wordt gezegd dat mensen met dwang wel wéten dat de dwanggedachten maar gedachten zijn. Zo werkt dat bij mij (helaas) niet.

Vaak zijn mijn dwanggedachtes uitgekomen. Er zijn mensen doodgegaan. Er is een kindje overleden (maar dit kon ook uit een voorgevoel zijn aangezien ik ook perioden heb gehad van stevige voorgevoelens die uitkwamen). Zo ook mijn maatschappelijk werkster, zij is ziek geworden en daarna overleden (maar dit kon ook voorgevoelens geweest zijn).
Er zijn mensen ziek geworden. Een van mijn beste vriendinnen heeft kanker gekregen, is hersteld en nu uitzaaiingen in al haar botten.
En ja, er zijn nog wel meer, maar dit zijn toch wel de ergste voor mij.

*Update: Mijn neef is nu ook overleden.

En dit allemaal vanuit mijn dwanggedachten.

Natuurlijk kan dit allemaal 'toeval 'geweest zijn. Waarschijnlijk wel. Maar helaas wél ná dwanggedachten van mij.

Een verpleegkundige zei eens tegen mij dat het ook logisch was dat er situaties zijn uitgekomen, want 'jij hebt zoveel dwanggedachtes'. 'Dat het wel logisch is dat er situaties uitkomen'.

Maar bah, ik heb er wel last van. En voel me nog schuldig ook.

Mijn ouders zijn weer met vakantie

Het is weer zover. Mijn ouders zijn weer met vakantie.

En al zijn ze dan maar een drie-kwartier van mij vandaan. Ik voel me zo alleen.
Waarom weet ik ook niet, maar dat gevoel is heel sterk. Ze zijn vanmorgen weggegaan en rond dat moment dat ze weggegaan zijn, ging ik me alleen voelen.

De vorige keer dat ze weg waren heb ik dit onderstaande log geschreven.

Mijn ouders zijn op vakantie en wat nu ? http://alishastruggletobe.blogspot.nl/2014/08/mijn-ouders-zijn-met-vakantie-en-wat-nu.html

En nu is dan ook mijn ritme (die ik met moeite al kan bijhouden) weer uit balans.
Maar ik ben wel vanmiddag even opgestaan om wat in de tuin te werken. Daarna even op bed gelegen, helaas niet kunnen slapen.

En toen geprobeerd om het ritme van mij en mijn ouders na te maken.
Dus om 17.00 tv kijken in mijn eigen huiskamer (overdag zit ik namelijk vrijwel nooit in mijn huiskamer, ik vind het eng), om half 6 mijn soap 'Neighbours op belgie 1'.

Ondertussen iets eten, (werd 2 beschuiten) en om 18.00 het journaal opgezet. Ondertussen in mijn kleurboek gaan kleuren.

Dus. . . .  mijn ritme heb ik kunnen uitvoeren vandaag.

Maar in mijn hoofd. . . .  zenuwen, angst en een beetje alleen voelen. Maar gelukkig nog niet zo erg als vorige zomer. Haha, ze zijn nog geen 8 uur weg ook.

Nu is het half 11 en ik heb verder nog niets gegeten.  Maar ik ga zo even wat pakken denk ik.
De vorige keer dat mijn ouders 2 weken op vakantie waren ben ik 2 kilo afgevallen.
Gelukkig komen ze vrijdag al weer terug.

Raar dat ik zo op mijn ouders leun. Mja, ik weet het ook niet.


Ik moest het even kwijt. Ik ga weer tv kijken.
En even wat eten.

Gelukkig mag ik morgen weer naar de GGZ, even bijpraten hoe het gaat.
2 keer in een week naar de GGZ, hoe blij kan je zijn ?
Fijn !


Liefs, Alisha-Kay.

Therapie tegen mijn dwang of niet ?

Sinds mijn 12/13e jaar heb ik last van dwang. En ik heb nog nooit therapie daartegen gehad.

In 2007 ben ik er voor het eerst écht vooruit gekomen dat ik dwang heb.

Toen zat ik in Acute Deeltijd Behandeling, en langzaam aan heb ik verteld over mijn dwang.
Uiteindelijk mocht ik een doorverwijzing naar het UCP, UMCG afdeling angst en dwang.

Ik kwam in een opname terecht (buiten mijn dwang om) en uiteindelijk een oproep voor een intake gesprek.
Ik vond het maar een raar gesprek.
Ik had een gesprek met een psycholoog in opleiding en ik heb over mijn dwang verteld.
Ook moest je verder vertellen over je leven etc. , maar dat weet ik niet allemaal meer. Op een gegeven moment begon ze te vragen, 'Ik voel dat je boos bent'. Maar ik was 'gewoon' verdrietig.
Maar ze bleef mij maar voorhouden dat ik me boos voelde.
Ik vond het maar een raar mens.

Ik weet nog dat ik dacht van 'Dat is echt een psycholoog nog in opleiding nietwaar ?'.

Alsof ik niet zelf weet wanneer ik boos ben of verdrietig. Nu ben ik jaren verder en ik denk er nog steeds zo over.

Maar goed, ze zou het in het team bespreken en ik zou een week later de uitslag krijgen.

En dat was een domper. Ze vonden mij te sterk in mijn dwang geloven, en ze geloofden niet dat ik mijn best zou doen in therapie.
Waarop ik dacht, 'Dit is mijn enige kans, ik MOET 'me bewijzen.

Waarop ik haar probeerde te overtuigen dat ik echt mijn best wel zou doen en dat ik dat graag, na mijn opname, zou willen.

Uiteindelijk zei ze dat ik dan wel mocht komen, maar dan moest ik eerst stabiel zijn en ook geen problemen meer hebben met automutilatie. En óók geen problemen met eten meer mocht hebben.

Hoe ver wil je nog gaan om mij de grond onder mij vandaan te halen ?
Alsof ik ooit echt stabiel zou worden, alsof ik ooit van mijn automutilatie af zou komen. Alsof ik ooit van mijn problemen met eten af zou komen.

Een hele teleurstelling.

Uiteindelijk kan ik zeggen, nu 8 jaar later, dat ik redelijk stabiel ben. Dat ik mijn automutilatie 'redelijk' onder controle heb. Ik bedoel daarmee, dat ik al zo'n 10 maanden niet meer gesneden heb. Maar.............. de drang naar snijden etc. blijft bestaan. Iedere dag strijd ik daartegen.
Problemen met eten.................. blijven bestaan.

Kan ik dan eindelijk therapie krijgen ?

De Drie Gezusters, 3 kinderen van een moeder met borderline

Leven met een moeder met borderline.

Hieronder over een aflevering van Bikkels van de VPRO
.
Onderaan een reactie van mij over deze situatie in míjn geval,
of niet dus.

Deze documentaire gaat over 3 zusjes met een moeder die lijdt aan borderline.

Heel herkenbaar voor mij omdat ik zelf ((trekken van) ?) borderline heb.


Deze documentaire is zeer mooi gemaakt mede door de 3 kinderen.


Bron: VPRO

http://www.uitzending.net/gemist/221099/Nederland-3/Bikkels.html

Wat als je moeder elke dag om 5.00 uur opstaat omdat ze door de stemmen in haar hoofd anders gek wordt? Of als ze soms alleen nog maar kan huilen omdat het leven eigenlijk te zwaar voor haar is?

 

Deze aflevering van Bikkels gaat over borderline. Over Rosa, Suzy-Anne en Fleur, drie bijzondere zussen. Over een gezin dat ondanks alle heftigheid ook een heel gewoon, liefdevol gezin is.

Een reactie van de moeder in de film:

Ik zou het liefste willen, dat ik zin in het leven heb zoals jullie, wat ik het allerliefste zou willen is net als jullie, gewoon blij kunnen zijn. Ik weet nooit hoe ik opsta…..

Daarom ben ik eigenlijk altijd voor iedere dag bang.

Reactie van een dochter als ze afscheid neemt om naar school te gaan: 

Het is voor haar hetzelfde als we voor 2 uur, of 3 uur of 3 maanden weggaan, alsof we niet meer terugkomen.

Dat heb ik dus ook.
Ook al zijn mijn ouders op nog geen 30 km afstand op vakantie, dan wordt ik helemaal gek.
ik woon dan wel niet meer thuis. Maar voor mij is het net of ze dood zijn als ze niet gewoon thuis zijn.
Alsof ik controle over- en op ze moet hebben.

 

Reactie van mijzelf:

Zoals de moeder reageert op haar kinderen bij het buiten spelen en voor ze zorgen is ook erg herkenbaar.
Voor haar is het natuurlijk anders dan bij mij (ik ben geen moeder), maar zo opgewekt en belangstellend DOEN.
Heel typerend.

De wanhoop van de moeder op 7.36, heel herkenbaar

 

Zoals iemand omschreef op twitter:

Banger voor het leven als de dood

Heel knap zoals het gezin samen met elkaar leeft en de moeder en elkaar zo steunt.
Ik heb zeer veel respect voor dit gezin.


Bij mij is een aantal jaren gezegd dat, als ik kinderen had, ze bij mij weg zouden worden gehaald.
Een hele schok.
Misschien was het niet zo bedoeld, maar heeft me wel aan het denken gezet.
Ik heb er jaren over gehuild, maar uiteindelijk er goed over nagedacht.

Ik zal dus ook niet aan kinderen beginnen. Ook al is het mijn grootste droom.

Ik had graag moeder willen worden, met 4 kinderen. Geweldig lijkt me dat.
Maar op een gegeven moment zal je moeten kiezen.
En nou geen discussie over 'voor kinderen kies je niet, die krijg je'.

Bij mij is het gewoon zo, voor kinderen kan ik niet kiezen.
Ik zou een kind alle liefde geven, maar niet alles kunnen geven wat een kind verdiend.

Ik ken ook meerdere patienten in de psychiatrie die dus bewust hebben gekozen voor geen kinderen.
Als je een kind niet alles kan bieden, begin er dan ook niet aan.
Toch zijn er nog steeds mensen die wel aan kinderen beginnen, maar er niet volledig voor kunnen zorgen. Dan denk ik toch (en dat is mijn mening) dat dat niet goed is.


Toch blijft het moeilijk.



Maja.


Liefs, Alisha. Xx

Lang niet geschreven, en een nieuwe hobby 'postcrossing'

Tjee, wat heb ik lang niet geschreven. 3 maanden zit er alweer tussen.

Niet dat er veel gebeurd is hoor.
Mijn 'psychiatrisch' leventje is nog hetzelfde, grin.

Maar ik heb wel een nieuwe hobby.

Namelijk 'Postcrossing'

 

 

Postcrossing is een project waarbij je kaartjes stuurt naar iemand in de wereld. Je krijgt een adres en daar stuur je dan een kaartje naartoe. Tevens ontvang je dan weer een kaartje van iemand ergens op de wereld terug.

 

De kaartjes variëren van Nederland tot Australië en alles wat ertussen zit.

 

Ook op fb kun je postcrossing vinden waarbij je dan kaarten uitwisselt met iemand. Het voordeel daarvan is dat je al weet wat voor kaartje je ontvangt en van wie en waarvandaan.

 

Maar het 'verassings' effect van een onbekend iemand is toch dat je niet weet wat voor kaartje je ontvangt en dat het iedere keer een verassing is. Soms krijg je een kaartje die je net niet echt leuk vindt, maar ieder kaartje vind ik leuk omdat het gekozen is van iemand die er zijn best voor gedaan heeft om een passend kaartje voor je te sturen. Je kan nl wel een voorkeur aangeven.

Maar tja, ik vind gewoon echt ieder kaartje leuk. 

 

 

 

De afgelopen maanden ben ik dus druk bezig geweest met het sturen van kaartjes. Een dure hobby, dat wel.

 

Maar omdat ik ook weinig contacten heb irl, geeft het me een idee dat ik 'vrienden' erbij gekregen heb. Vrienden van eenmalig (soms meerdere) contacten.

Mijn dwang in de laatste dagen van het jaar

Eigenlijk wel ingewikkeld voor iemand die geen dwang heeft.
(Ik schrijf dwang i.p.v. OCD of OCS omdat ik dat wat 'liever' vind klinken)

We hebben namelijk net de kerstdagen gehad (Sinterklaas en Sint-Maarten) en nu komt dan nog de jaarwisseling nog.
Dit zijn allemaal dagen waarop mijn dwang anders is. Het is wel hetzelfde, maar het heeft een andere 'na' smaak.

Wat bedoel ik nu met 'na' smaak ?
Als ik dwang dan zit er een bedoeling aan vast. Ik moet mijn 'dwang' handeling of de 'voor' dwang (ik dwang nl ook al op voorhand, zodat ik de handeling niet hoef uit te voeren) precies goed uitvoeren.
Als ik mijn dwang niet goed uitvoer dan zit er een gedachte aan vast.

Het kan zijn dat er iemand dood gaat, een ernstige ziekte krijgt, mishandelt wordt of misbruikt.
Dit zijn bij mij de gangbare gedachten die bij mij de dwang geven.

Als ik mijn dwang goed uitvoer dan is alles ok. Tot de volgende dwang. (daar kan een paar minuten tussen zitten of soms gelijk alweer.

Waarom heb ik deze dagen (kerst etc.) er meer last van dan anders ?

Dat komt hierdoor.

Als ik een dwang niet goed uitvoer dan heb ik normaal nog een week om de dwang weer goed uit te voeren. En dan hopelijk dat er in tussen niets gebeurt zoals hierboven geschreven. (ziekte, dood bv)
Dan bewaar ik mijn 'dwangen' en moet ze binnen een week, of maand, opnieuw uitvoeren.
En ondertussen zenuwachtig omdat ik bang ben dat er intussen wat gebeurt.

Bij deze dagen is het zo dat ik de dwang gelijk goed moet doen omdat ik anders een heel jaar moet wachten tot het weer kerst etc. is, om de dwang goed uit te voeren.
Dan moet ik de dwang onthouden en als er wat engs gebeurd in dat hele jaar, dan kan het alleen maar zijn (in mijn beleving) dat het komt doordat ík de dwang niet goed heb uitgevoerd.

En hoe gaat het nu dan ?

Dat is een lange tijd geleden dat ik wat geschreven heb. Het word dus tijd om eens bij te schrijven.

Ten eerste heb ik afscheid moeten nemen van mijn psychiater.
Maar daarover in een ander logje.

We hebben een lange mooie zomer gehad en eindelijk is de herfst weer gekomen. Waarom schrijf ik dit ? Grin, want de herfst is al bijna weer voorbij.
Nou, ik was eerlijk gezegd wel blij dat de zomer weer voorbij was, want ik werd er een beetje zat van.
Ik wilde weer een lange broek aan, kaarsjes aan, lichtjes aan. Ik vind het heerlijk dat het weer vroeg donker is.
Ik wilde regen, wind en kou.
Ik vind het heerlijk.

Het mag voor mij het hele jaar door vroeg donker zijn. Heerlijk.
Ik ben 2 keer op vakantie in Venezuela geweest en daar was het precies om 06.00 licht en om 18.00 uur donker. Zalig, iedere dag maar weer.
Dan lag ik om kwart voor 6 nog in het zwembad, in de volle zon, en precies een kwartier later, donker !

Toen was ik ook nog niet 'ziek' hoor. Toen vond ik alles nog geweldig.

Nu vind ik licht moeilijk. Ik heb het liefste de hele dag door de gordijnen dicht.
Voor mijn konijnen en mijn kat doe ik wel de gordijnen open overdag. Om hun het idee te geven dat er toch een soort van dag en nacht is. Ik kan ze toch niet altijd in het donker laten leven nietwaar ?

Dus overdag zit ik niet in de kamer. Alleen als de thuiszorg er is.
Ik heb me verplicht gesteld om tegenwoordig, als ze er is, het licht aan te doen want dat deed ik ook nooit.
Overdag ben ik in de slaapkamer. Mijn gordijnen komen ook nooit open dus.

Wat ben ik toch een hampel

Grinnik, zoek ik naar de betekenis van hampel, blijkt dat het een Gronings woord is.

hampel

- kluns; stoethaspel (zie ook: haalsknoak; slaif)

 

Uit: Grunneger Woorden

 

website: http://www.sillius.nl/groningana/index_platwrd.html

 

 

Waarom ben ik een hampel ?

 

Nou ja, vandaag wel in ieder geval weer. Verder vaak wel hoor. Hoe vaak ik mezelf al niet in 'verlegenheid' heb gebracht.

 

**** zal wel in de familie zitten ****

 

 

Vandaag was ik weer eens bij de GGZ en zat ik in de wachtkamer met een mede patiënt te kletsen.

Ik ken haar van lang geleden en we 'zien' elkaar nog op facebook.

Ze dacht dus ook dat het eigenlijk wel goed met me ging. Ja logisch, ik zet niks op facebook.

Dat gaat mijn 'facebookvrienden' niks aan toch ?

Nou ja, sommigen wel hoor.

Maar de meesten zijn oppervlakkig. Die weten niks van mijn échte leven.

 

"Het facebook leven is een schijn. een leuke virtuele wereld. De gene die ik was en weer wil worden."

 

Sophie.

 

 

Nu ja, grin. Bij de GGz zat ik dus met haar te praten. Toen zei ze tegen een behandelaar die in de wachtkamer kwam dat ze een afspraak had met (hmmm, ik kan haar echte naam hier niet noemen) Roos dus.

Waarop ik zei 'MIJN Roos ?'

 

Roos is de psychiater van mij.

 

Zie : Mijn psychiater verlaat mij http://alishastruggletobe.blogspot.nl/2014/06/mijn-psychiater-verlaat-mij.html

 

Zij is de 2e psychiater in mijn leven die echt wat voor mij betekend heeft. Tenminste probeert.

 

En ja hoor.......... komt de psychiater nét binnen lopen en riep dus: 'MIJN Roos ?'

OMG, ik schaamde me rood, eh rot, en rood.

Bloos.

En de wachtkamer was net vol met mensen (behandelaren en patiënten)

Ow, now !

 

Ze is gewoon tof en voor mij als borderliner ook:

 

I hate you,

Don't leave me

 

 

I Hate You, Don’t Leave Me: Understanding the Borderline Personality

 

Boek:

 

 

 

 

 

 

 

Laat me niet alleen

 

Laat me niet in de steek

 

 

 

 

Alisha ♥

Vliegen vliegen maar

Vliegt er een vlieg in mijn pot met pindakaas, bah.

Die vlieg vliegt maar en dat vliegt maar in mijn pot met pindakaas. Ik hou er niet van dat vliegen in mijn pindakaas vliegen.

Update: 10 minuten later De vlieg vliegt helaas niet meer. De vleugels waren te zeer verzwaard met pindakaas. Ik heb hem of haar uit zijn of haar lijden moeten verlossen. Dus wel zielig.


En ja, ik hou wel van vliegen. ook van vliegen, maar ook van vliegen.


Gedichtje over 3 vliegen van internet:

De drie vliegen

Er zaten eens drie vliegen
Om het hardst te liegen,
Buiten op een balkon,
Luierend in de zomerzon.

De eerste zei: ‘Met deze poot
Sloeg ik vijf olifanten dood.’

De tweede zei: ‘Ik vlieg zo vlug,
In ’n uurtje naar Afrika en terug.’

De derde zei: ‘Ik vlieg zo hoog,
Nog hoger dan de regenboog.’

Toen werd ’t wat kil en ’t waaide wat
De vliegen riepen: ‘Voel je dat!’

En vlogen gauw het huis weer binnen
Om daar nóg meer leugens te verzinnen.

-------------------------------
uit: 'Kinderversjes', 1975

Schrijver: Hans Andreus

website: http://www.gedichten.nl/nedermap/gedichten/gedicht/187403.html


Alisha  

Mijn ouders zijn met vakantie, en wat nu ?

Jee, zijn mijn ouders weer eens met vakantie en ben ik niet mee.

Niet dat ik altijd meega hoor. Meestal blijf ik thuis. Nou ja, niet dat ik bij ze woon.
Ik woon dan wel op 'mezelf'. Of, grin,

ik wordt 'geacht' op mezelf te wonen.

Hihi, ik ben iedere dag bij ze.

Ik vind het leuk, ik vind het fijn, want...............
Ik kan niet tegen alleen zijn.

Maja, vroeger toen ik nog niet ziek was, vond ik het heerlijk als ze op vakantie waren. Lekker rustig en vooral geen zorgen om mijn moeder. Ook toen ik nog thuis woonde.

Dan deden mijn broertje en ik alles zelf. Heerlijk was dat. Lekker gezellig en we redden het goed saam.

Nu is het anders.

Ik woon op 'mezelf'.
En ik red het niet meer alleen.

Op het moment dat ze weg zijn voel ik me alleen. Ik kan het niet uitleggen, want het zit maar raar in elkaar.
Ja, ik ook natuurlijk.

Zelfs al zijn ze in Nederland, toch voel ik me alleen.
Al zijn ze maar op zo'n 50 km afstand, toch voel ik me dan 'raar'.

Nu zijn ze 2 weken weg, gelukkig geen 4 weken, brrr.

* 1 1/2 week later

Nu ben ik bijna 2 weken verder en komen ze overmorgen terug. Ik was begonnen met dit log maar kon hem niet verder schrijven. Het kwam te dicht bij.

Ik had op zaterdag (toen ze weg gingen) al binnen een half uur een rotgevoel. Ik voelde me toen al alleen :D #weird

Ik voelde me zo alleen en eenzaam

 

Ik ben naar een winkel gegaan, even reclame, de 'Jumbo'. Een winkel iets verderop waar ik niet vaak heenga.
Ik voelde me sterk.
Ik ging eten kopen. En vlees en kip (helaas is het de (schaam) plofkip geworden). Ik kon geen andere kip vinden.
Ik heb allerlei cake-meel en cupcake-meel etc gekocht. Want ik was van plan om veel te gaan bakken.
Een paar jaar geleden had ik dat als nieuwe hobby. Ik maakt vrijwel iedere vrijdag wat. En op zaterdag als ik en mijn pa dan met mijn oom en nicht naar basketball gingen vertelde ik dat altijd aan mijn nichtje.
Grin, ze zei: 'Jij bakt ook vaak wat !'

Dus dat was ik ook weer van plan.

Voor mijn vaders verjaardag (hij was op zaterdag jarig) had ik ook koekjes gebakken, ze waren lekker. De helft was mislukt, maar de andere helft was goed gelukt.

Dit waren ze niet hoor.

Een nieuwe CIZ indicatie

Mijn CIZ indicatie verloopt in september 2014.

Aan de afgesproken hulp is nooit voldaan.

 

Ten eerste sta ik sinds 2009 al op de wachtlijst voor beschermd wonen. Nu wil ik eerst liever nog niet omdat ik wil proberen beter te worden.

Of in ieder geval (want beter worden zit er waarschijnlijk niet meer in) zover te komen dat ik met mijn beperkingen om kan gaan en toch alleen kan blijven wonen.

Op dit moment gaat het alleen wonen 'eigenlijk' niet.

 

Iedere dag ben ik bij mijn ouders om te eten en 'veiligheid' te voelen.

Verder ga ik buiten mijn familie 'vrijwel' met niemand om.

 

En zowiezo is het op dit moment zo dat als mijn ouders en niet meer zijn ik dan écht niet meer alleen kan wonen.

 

Ze zijn nu op vakantie en ik werd na 1/2 uur al 'gek' van de stress.

Dat wordt een ander log.

 

Vanuit mijn opname 2009-2010 zijn er meerdere opties voor hulp aangegeven die ik dus nooit ontvangen heb.

 

Zo was het de bedoeling dat ik én thuiszorg zou krijgen én hulp bij mijn leven thuis.

Nu krijg ik dan wel begeleiding thuis, maar dat stelt niet veel voor.

 

Mijn huis is nog steeds een zootje. Opruimen lukt ons niet.

Dus daar heb ik hulp bij nodig.

 

Eten is een probleem, het eten koken lukt me niet (ja, 2x per jaar ongeveer ?).

Iets in de magnetron doen lukt me 'soms' nog wel. Alleen dat worden dan simpele albert-heijn maaltijdjes waar ik ook de helft niet van opeet.

En meestal blijft het zo lang in de koelkast liggen dat het al niet goed meer is als ik eraan 'denk'.

Net zoals fruit.

 

 

 

Dus als mijn ouders, eh mijn vader dus, niet voor mijn eten zorgt, dan eet ik alleen nog maar brood. Of chips enzo.

Dat is namelijk makkelijk, je trekt namelijk gewoon een zak open en ik lust het ook nog.

 

Zo ook mijn administratie. Vanuit mijn opname was het de bedoeling dat er hulp zou komen met het eten dus, én de 't' / huishouding, en de administratie.

Nu moet mijn vader dat (na 4 jaar verder zijn) nog steeds doen.

 

En dat is hem veel te veel.

Mijn moeder heeft NAH, en heeft 24 uur per dag hulp nodig.

Óf mijn pa, óf ik zijn dan bij haar.

 

1 uurtje per dag ongeveer kan mijn vader even wat voor zich alleen doen.

 

Maar ja, dat is het ander blog http://kaylah-leven-met-een-moeder-met-nah.blogspot.nl/

 

In dit weblog gaat het over mij.

 

Ook zou ik dagbesteding krijgen, tja dat is ook misgelopen. Ik kon het daar niet volhouden.

En structuur in mijn leven ?

Is er niet.

 

Mijn indicatie was gebaseerd op het wonen in een 'instelling'.

Maar ik kon dezelfde hulp krijgen als ik nog thuis zou wonen.

Daar heb ik overleg over gehad met het CIZ.

 

Zou het niet handig zijn als ik een beetje hulp bij deze dingen kon krijgen ?

Op deze manier blijf ik in de chronische psychiatrie.

Of dood.

(maar dat is een ander log)

 

Mijn huidige indicatie kreeg ik binnen.

 

Iedereen maakt wel eens wat mee

*tekst van internet

 

Ieder van ons maakt op een gegeven moment wel eens harde tijden mee.

Het leven is niet gemakkelijk.

Maar bedenk het volgende: wist je dat de mensen die het sterkste zijn meestal de gevoeligste zijn?

Dat zij die het meeste vriendelijkheid en zachtheid betonen de eerste zijn die mishandeld worden?

Wist je dat zij die altijd klaar staan voor anderen meestal degenen zijn die het meeste hulp kunnen gebruiken?

Wist je dat de moeilijkste woorden om uit te spreken zijn “ik hou van je”, “het spijt me” en “help me”? Soms moet je achter de glimlach van iemand kunnen kijken om te zien hoeveel pijn hij/zij lijdt.

 

 

Alisha

Neem me serieus alsjeblieeeeeeeef

Ja, soms moet ik ff klagen.

Want ik word er soms zó gek van dat ik niet serieus genomen wordt.
En dit log gaat alleen maar over mijn struggle met mijn thuiszorg mevrouw.
Ten eerste is ze wel aardig hoor. En ze doet haar best zeggen ze bij de GGZ.

Maar het werkt niet tussen ons. En waarom weet ik niet.

Het was de bedoeling uit mijn opname van 2009-2010, dat ik 6 uur per week thuiszorg zou krijgen.
Eerst 3 uur begeleiding en 3 uur gewone thuiszorg.

In mijn opname is de verpleging een paar keer met mij mee naar huis geweest op helpen op te ruimen. Mijn pb'er zei tegen mij toen ze met me mee naar huis ging voor de eerste keer 'Ach, Alisha, ik ben wel wat gewend hoor !'
En ze kwam bij mij binnen, keek naar voren.... keek naar achteren, en zei 'Ach, Alishaaaaaaaaaa'.
WAAAAH, vreselijk, ik schaam me nog. #bloos

Dus is er toen thuiszorg geregeld voor als ik met ontslag ging.
Als alles op orde was, (ik heb namelijk een flinke rotzooi in huis), dus opruimen totdat mijn huis redelijk opgeruimd was, dan was de bedoeling dat ik alleen maar 'gewoon' thuiszorg zou krijgen.

Maar nu moet ik ook zeggen dat ik zo'n 1,5 jaar op de wachtlijst heb gestaan voor PZT (psychiatrische zorg thuis). Alleen toen ik aan de beurt was bestond het niet meer.

Ook zou de thuiszorg mijn administratie overnemen omdat mijn vader dit deed, en het hem ook allemaal te veel werd.
Tot op heden moet mijn vader de administratie nog steeds doen. We zijn dus alweer 4 jaar verder.
Ikzelf doe de betalingen wel. En probeer de papieren naar mijn vader te brengen.
Daar zit soms maanden tussen moet ik eerlijk zeggen.

En waarom ?
Nou mijn brieven en papieren die ik krijg verdwijnen tussen de grote stapel. En niet 1, maar meerdere.
Ik heb diverse stapels en dozen waar ik alles in neerpleur.
Ik weet ook niet waarom. Ik krijg een brief binnen en dan weet ik niet waar ik het neer moet leggen.
En mijn salontafel (ok álle tafels, aanrecht etc.) ligt helemaal vol.
Álles ligt vol. Overal ligt wel wat. En ligt het niet op tafel, aanrecht (ik kan niet eens koken want het fornuis ligt ook vol) (ach koken, doe ik toch niet), stoel, dan ligt het wel op de grond. Of weer in een doos.

Ik weet trouwens al niet eens meer waarom ik dit opschreef. Ik ben de draad nu alweer kwijt.
****te veel stress gehad vandaag met de thuiszorg****

Oh ja, administratie.

Maar goed, geen wonder dat mijn pa dit nog steeds voor mij moet doen.
Ik en de thuiszorg komen er niet aan toe.

- aanrecht een beetje opgeruimder ? 's avonds alweer vol.
(als ik geluk heb pas de volgende dag)

Ik kan wel uren schrijven over mijn irritatie maar zal het klein houden.
Ik zit in indicatie 7, tenminste tot september. In september vervalt mijn indicatie. Dus ik zit te wachten op een nieuwe.
En ik krijg steeds te horen dat de indicatie bij iedereen minder wordt. Ehm, heb ik daar wat mee te maken ? Nee dus. En dat wordt me om de week weer verteld.
Sorry, dat heb ik 1 x gehoord en dat is genoeg.
Bovendien gaat het toch om mezelf ? Ik heb toch niks met een ander ?

En waarom moet ik een paar x per maand uitleggen waarom ik moeite heb met boodschappen doen ?
Waarom moet ik een paar keer per maand uitleggen dat ik moeite heb met mijn huishouden ?
Waarom moet ik steeds maar weer vertellen dat ik mijn was wel doe. Maar vrijwel alleen als zij er is ? Dat ik het alleen niet kan, of wel kán, maar dat het niet lúkt.
Dat ik 1 of 2 van de 3 keer de was in de wasmachine doe, het er 2of 3 dagen in de wasmachine blijft liggen ?
Dat ik niet afwas alleen ? Dat ik tussendoor niet stofzuig ? Ja, 1x per 2 of 3 maanden ?
Dat ik .............. vul maar in.

Vandaag bijv. was ik wat aan het schoonmaken. In plaats van dat ze me mee gaat helpen gaat ze op de bak zitten.
Maar oke, ze zegt ook altijd dat ze er eigenlijk alléén maar is om op de bank te zitten met de handen op de rug. Eígenlijk.
Ze helpt wel mee hoor, met afwassen en stofzuigen.

Maar ik had op een gegeven moment nog maar een kwartier en ik was al helemaal overspannen. Ik wilde dus ophouden. Maar ik was dus de spullen weer terug aan het zetten en liep naar de keuken en ........... ik snapte het niet meer.
Ik raakte in de stress, ik ging schelden op mezelf, en ik raakte buiten zinnen, ik ging dingen stuk gooien, naar buiten gooien, dikke troep, dingen kapot. Liep naar bed, ik op bed liggen. Oh bah.
En nee, heeft ze niks van gemerkt.

'Het ging toch goed ?' 'Je hebt wel weer wat gedaan'. 'Wel goed van je.'

Jeetje, bagatelliseer het maar weer.

Hoezo ging het goed ?

Waarom word ik nou niet serieus genomen ?

Ik vind Justin Bieber leuk, nou en ?

Ja, ik geef het gewoon toe. Ik vind Justin Bieber leuk.

'Gewoon' leuk.

Hij is gewoon een cutie. Hij ziet er leuk uit en zijn muziek vind ik ook helemaal geweldig.
En wat is daar mis mee ?
Omdat ik al 'oud' ben ?

Waarom begin ik dit log ?
Nou gewoon omdat ik al meerder malen heb gehoord dat dat niet 'normaal' is.
Ten eerste:

Justin Bieber is al helemaal niet meer 'in'.
Hij staat niet goed bekend bij het 'gewone' publiek.

En wat weten ze nou van hem ?
Nou ja, ik ook niet veel. Maar zij alleen maar de negatieve dingen uit de publiciteit van het afgelopen half jaar.
En dat ik dan ook het eerste wat ik te horen krijg.
Waar zeuren ze over ?
Ze kennen hem helemaal niet. En natuurlijk heeft hij fouten gemaakt, Nou en ?
Iedereen toch ?

Maar goed, als tweede krijg ik steeds te horen dat hij nog een jonkie is. En dan krijg ik dat gezeur van: Heb je de CD's ook etc ?
En dan ben ik zo enthousiast dat ik zeg: 'Ja, ik heb zelfs een dekbed met Justin'.

 

En dan wordt ik weer uitgelachen.

EMDR of niet ? (suicide)

Eh,                        niet.


Zoals ik al eerder in een log geschreven had ben ik met EMDR begonnen.
Alhoewel begonnen ?

We hebben een start gemaakt.

We zijn begonnen met de dood van mijn opa die door zelfmoord is overleden.

Ja, ik schrijf het maar hard.
Want waarom schrijf ik geen zelfdoding of suicide ?
Omdat ik het niet zachter hoef te maken zoals het is.

Hij heeft zich gewoon dood gemaakt, nou ja niet gewoon.
Maar gewoon keihard. Niet minder rot maken.
Gewoon BAM.


Ik heb daar ontzettend last van.

Hij is doodgegaan op een manier die ik de dag daarvoor nog tegen hem gezegd heb.
En nee, niet zomaar.
Wist ik veel dat hij het op die manier zou doen ?
Wist ik veel dat hij het zou doen.

Als ik alles terug kon draaien, graag.
Helaas


Dat kan niet.
En anders............

Had hij het ook wel gedaan.

En ik deed 'gewoon' maar een opmerking als antwoord op een oude tante van mij, ter bescherming van mijn oma.

De rest sla ik over.


De tekening die ik gemaakt heb bij beeldende therapie in mijn opname:
De dag dat ik ziek werd

Ik heb een 'trauma' atje opgelopen.
Ik denk er iedere dag aan. Al bijna 15 jaar.
Ik ga uit mijn dak als ik met ** geconfronteerd word.
Ieder woord, ieder fragment, klote rot dromen. Angsten etc.


Ik heb het niet meer, ik ga morgen wel verder.

************

Waarom ? (gepest)

Een gedicht die ik geschreven heb toen ik 'gepest' ben door iemand.
Iemand die continu over mijn grens heenging terwijl ik steeds tegen haar zei dat ik het vervelend vond.

Waarom


Waarom doe je me pijn ?
Waarom loop je over me heen ?...
Waarom blijf je over mijn grenzen heengaan ?
Waarom moet ik keer op keer zeggen dat het teveel is ?

Waarom luister je niet ?

En maar blijven pushen, me steeds maar overhalen.

De koek is nu op.
Ik heb je te vaak moeten zeggen van STOP.

Geloof je me niet ?
Begrijp je me niet ?
Of ben je gewoon onwetend ?

Luister dan naar me.
Vraag aan me waarom.

Hier scheiden onze wegen.
En waarschijnlijk kom ik je nu nooit meer tegen.

Ik wil niet meer gepest.
Ik wil niet meer gekwetst.
Ik weet.
Ik ben een makkelijk slachtoffer, je kunt me altijd pakken.
maar hier houdt het op .

Het beste, Alisha

 

 

 

 

Alish