Brief geschreven naar een psychiatrische instantie. 3 augustus 2011

*bewerkt 2015

2011

 
Een brief geschreven naar een instantie

 

Betreft: vraag om behandeling voor mijn depressie

Ik ben in behandeling geweest op een behandeling afdeling, en daarna ben ik naar dagbehandeling gegaan. Ik zou doorverwezen worden naar het centrum voor Klinische Psychotherapie in zuidlaren. Echter de kliniek werd net gesloten en voor dagbehandeling was ik te 'slecht'. Niet goed en stabiel genoeg. Dus weg behandeling.

Uiteindelijk naar het FACT verwezen. Daar kom ik geen stap verder. Sinds vorig jaar augustus ben ik daar ook weer in 'behandeling ?' en ben alleen maar achteruit gegaan.

Mijn voorgeschiedenis: borderline trekken, PDD-NOS trekken, depressief, OCD

Gebruikte medicijnen in deze volgorde:

Huidige medicatie :
Tranxene, 3 keer daags 10 mg, 2 keer daags Ritalin 10 mg, en sinds 8 weken 1 keer daags Prozac 20 mg (maar daar merk ik nog niks van).

De gebruikte antidepressiva hadden niet het gewenste effect. Waardoor eerst de paroxetine gestaakt werd. Daarna remeron, maar daar werd ik erg suïcidaal van en moest gelijk mee stoppen. Wel bleef ik 15 mg houden voor het slapen.

Daarna ben ik maanden zonder geweest en uiteindelijk aan de anafranil begonnen.

Toen ben ik het vertrouwen in medicijnen verloren en gaan 'rommelen' met de medicijnen. Wel altijd heb ik het eerlijk verteld. Dan weer geminderd, dan weer gemeerderd. De antipsychotica hebben ervoor gezorgd dat (aangezien mijn maag vrijwel niet werkt) ik steeds moest overgeven.

Na een zeer moeilijk gesprek met mijn toenmalige pb'er zag ik het niet meer zitten en omdat ik nog zo depressief was ben ik daar ook maar mee gestopt. Na zoeken op internet las ik dat een weekdosis van anafranil al genoeg was om op de IC terecht te komen. Dus gevaarlijk. En aangezien ik nogal automutileer waaronder ook met medicijnen durfde ik niet meer met anafranil te beginnen. Het zijn geen TS'en geweest. Maar wat uiteindelijk er wel toe kan leiden.

Na overleg met de angst- en dwang arts is er mij voorgesteld om weer met anafranil te beginnen, maar aangezien dat voor mijn dwang niks deed en ik het middel te gevaarlijk voor mij vond heb ik gekozen voor sertraline. In eerste geval heeft het wel wat tegen mijn agressie gedaan. Ik ben zelfs 1 keer 5,5 week zonder am geweest en dat was in jaren niet gebeurd. Maar ik werd zeer nerveus van het middel en we zijn van 200 mg naar 150 gegaan. Ook heb ik vanaf het begin diarree gekregen, een kaakklem (mijn kaken zitten constant ontzettend op elkaar), ik krijg ze moeilijk van elkaar, en een koude neus. Deze klachten heb ik tot op heden nog steeds. Natuurlijk kunnen het ook allemaal zenuwen zijn maar het is wel toeval dat ze begonnen zijn na het starten met sertraline.

Ik ben begonnen met sertraline eind april of begin mei 2010. Vanaf juni t/m half juli ging het 'redelijk'. Ik durfde zelfs weer een beetje buiten te zijn. Daarna werd ik weer mega depressief en ben ik augustus maar weer gestopt met dit middel.

Dus vertrouwen in de medicatie heeft een ontzettende deuk opgelopen. Vanaf oktober ben ik mega depressief geworden. Maar ik mocht geen medicijnen van de psychiater van Lentis. 'Niet nodig.'

De weinige gesprekken bij de psychiater van lentis gingen steeds op een vervelende manier. Van 'wat doe jij hier bij het FACT', en 'waarom ben je in hemelsnaam naar ons toe verwezen', en 'wat jij wilt, daar zijn wij niet voor', en 'therapieën krijg je niet, dat moet je zelf allemaal maar uitzoeken'.

Ondertussen was mijn huisarts langdurig ziek en moest ik naar de huisarts van mijn ouders. Hij heeft tot 2 keer toe een verwijzing gevraagd voor behandeling naar het UCP. Maar nooit antwoord op gekregen. Toen ben ik zelf maar met de brief heengegaan en een gesprek gehad. Maar antwoord dat ik in ongeveer 2 weken zou krijgen nooit gehad.

Toen mijn eigen huisarts uiteindelijk in februari ongeveer weer begon heeft zij bij Lentis aan de bel getrokken. Gebeurde nog niks.

Toen heeft zij de SPV'ster uit haar praktijk aangesproken en die kent mijn vorige behandelaar van PsyQ uit 2009. Die heeft er uiteindelijk voor gezorgd dat er eindelijk eens naar mij geluisterd werd.

Er is overleg geweest met het UCP. Die gaf als reactie prozac. Terwijl Dr. X mij al gezegd had in 2009 dat, dat middel geen optie was en eerder zat te denken aan lithium. Dus wie moet ik nu nog geloven ?

Dus zou ik een intake krijgen in zuidlaren voor weer een second opinion. Tot op heden, 9 weken geleden blijkt de brief nog steeds bij lentis liggen na weer eens een misverstand van de verpleegkundig behandelaar.

Ik heb nu eindelijk maar toegegeven voor zuidlaren maar ik wil het liefste in het UCP. Als ik in zuidlaren zit zal ik iedere dag naar huis moeten, dus 2 keer een uur reizen. Om het contact met de stad en mijn huis te houden. Ik heb een tijd in Winschoten bij Lentis gezeten en het heeft een jaar geduurd voordat ik weer kon wennen aan in groningen zijn. Tot op heden durf ik nog steeds de stad eigenlijk niet meer in. Ik heb de zorgverzekering ook aangeschreven voor een taxivergoeding om iedere dag naar huis te gaan omdat het openbaar vervoer mij te veel prikkels geef. Waardoor het automutileren blijft doorgaan door de spanningen.

Nog een reden om niet naar zuidlaren te gaan. Tevens heb ik een kat waar ik voor zorgen moet.

Omdat het alleen voor de instelling van de medicijnen gaat. Nu is mijn vraag of de instelling van de juiste middelen bij u op de afdeling kan. Op de andere afdeling kan ik niet meer terecht. Ik snap niet waarom ik daar niet meer (werd mij 1 augustus letterlijk gezegd door de verpleegkundig behandelaar van lentis) welkom ben. Maar goed, hij heeft wel vaker wat gezegd wat niet waar was. Ik heb ze nooit wat gedaan.

Maar misschien om de brieven die ik geschreven naar ze heb ? Omdat ik erachter kwam dat in mijn dossier behoorlijk wat fouten en misverstanden stonden. Dat wilde ik veranderd hebben. Er mogen geen fouten in een dossier staan.

De verdere behandeling zal uiteindelijk op een andere plek moeten, dat weet ik ook wel. Maar een behandeling krijg je bij het FACT niet. En voor therapieën moet je stabiel zijn en dat ben ik in den verre niet.

Maar dat is voor de toekomst. Mijn depressie staat voorop. De depressie is de eerste 30 seconden of minuut als ik 's morgens wakker wordt weg en dan komt het. Dan denk ik, 'Wat is er nou ?' En dan komt alles weer terug.

Ik lig nu van 2 uur 's nachts tot 17.00 of 20.00 uur op bed.

De Prozac doet nog niks. De psychiater zei eerst, dat het 6-8 weken moet inwerken, toen zei hij 4-6 weken en nu zegt de verpleegkundig behandelaar 10 weken.

Zij weten het ook niet vandaar de doorverwijzing.

Zelf heb ik het idee dat ik tevens een soort van bipolaire stoornis heb. Ik heb het aan de psychiater van FACT uitgelegd en hij begreep wat ik vertelde. Ik heb namelijk een programma gezien op tv een documentaire over 'Het onderbroken leven van Evan.'

Dit jongetje werd al op 10 jarige leeftijd gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis.

Vrijwel alles wat er in die documentaire werd laten zien over hem herken ik. Het dood willen al op jonge leeftijd, bij hem al op 5 jarige leeftijd, bij mij vanaf mijn 12e periodes. De blik in zijn ogen. De dingen die hij tegen zijn familie zei over 'ik wil dood', wat ik niet deed tegen mijn ouders, maar dat wel op straat zat te gillen al vanaf die leeftijd.

Mijn moeder is in 2004 ook gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis. Heb ik gelezen in een brief die daar of bij mijn vader lag.

Dus ik denk ook niet dat de borderline gewoon maar bestaat, er is meer aan de hand. Het is niet voor niks dat ik jaren 'goed' heb gewerkt in het UMCG op het laboratorium. Pas na een trigger ben ik echt ziek geworden. Mijn opa heeft zelfmoord gepleegd. Na een opmerking van mij. In de bezorgdheid van mijn oma. Maar hij was zeer depressief dus ze zeggen dat, dat niet mijn schuld was.

En als ik terug denk vanaf mijn 19e, toen heeft mijn moeder een hersenbloeding gehad. En vanaf die tijd ben ik van een verlegen en stil meisje en teruggetrokken veranderd naar een mega aandachttrekker.

Je kunt gewoon spreken van het hele schooljaar manisch geweest zijn, en in de vakanties was ik altijd uitgeblust. Dat kan ook overspannenheid zijn geweest maar heb heel wat depressies gehad in die periode. Het hele jaar door. Dat was op school op mijn beroepsopleiding ook heel duidelijk. Ze vonden me druk en ik deed te veel. Was zo',n 16-18 uur per dag bezig. En dat jaren lang. En kwam regelmatig uithuilen bij de leraren omdat het me teveel was. Dan had ik weer een slechte periode. En dan jeetje, wat een energie.

Nu ook op het activiteitencentrum, kom huilend en stil binnen. Na een tijdje kan ik praten en soms komt er een spraakwaterval. Maar ik weet nu na een gesprek met mijn begeleidster dat ik dat eigenlijk doe om maar even niet te hoeven denken.

Dat deed ik op school al en ook in mijn 2 voorgaande opnames. Ik kan het nu terug beredeneren.

 

En wat bleek uit de documentaire dat bij de bipolaire stoornis niet de manies en daarop volgende depressies voorop hoeven te staan. Maar dat ook de depressie op de voorgrond kan blijven staan. Dat is sinds 1999 begonnen en daar ben ik nooit meer uitgekomen.

Ik vraag u alstublieft of mijn medicijnen instelling bij u op de afdeling kan. Dan zit ik niet te ver van huis wat mijn grootste struikelblok is. En aangezien ik geen vertrouwen heb in Lentis. Ik ben al vanaf november bezig om ergens anders in behandeling te komen maar nog niks gelukt.

Het enige wat wel goed is bij  lentis is de mevrouw die ongeveer 1 keer per week een half uurtje komt praten en wat helpen.

De vorige mevrouw is weggelopen bij mij toen ik een paniekaanval kreeg. Die komt niet meer dus.

Ik weet dat ik nog een hele lange weg te behandelen heb. Maar de eerste prioriteit is de depressie. Voordat ik in Winschoten kwam heb ik een jaar op bed gelegen, nu al 4-5 maanden. Soms kom ik er overdag uit. Maar dat wordt steeds minder. Ik vraag het u nogmaals te overwegen.

 

Ik heb geen vertrouwen in Lentis, dit is mij te vaak geschonden. Niet luisteren, in Winschoten was het nog erger. Steeds maar de verkeerde dingen zeggen en mij niet geloven wat ik zeg. En al helemaal mij niet serieus nemen.

Met vriendelijke groet,

Niet vergeten. De mensen in #Haren hebben maar een paar uurtjes in het klein meegemaakt. En.......

Niet vergeten. De mensen in #Haren hebben maar een paar uurtjes in het klein meegemaakt. En.......: Niet vergeten. De mensen in #Haren hebben maar een paar uurtjes in het klein meegemaakt. En.......

De Palestijnen wonen al meer dan 60 jaar in een nog grotere ellende.

Free Palestine !!!!

Als ik er strakjes niet meer ben

Teksten van het leven en daarna

Soms zijn woorden overbodig

en is zwijgzaamheid gepast

Aanwezig zijn is niet nodig

want wat je liefhebt houd je vast

.... Weer is het even stil

Het afscheid is definitief,

maar de herinnering is onuitwisbaar.

Niet meer tastbaar,

maar voor altijd in ons hart.

Hotel California

'You can check out any time you like,

but you can never leave'

Weer een stigma op de psychiatrie

Weer een stigma op de psychiatrie

Ja, daar kom je nooit meer vanaf.

Deze brief heb ik geschreven aan de winkel bij mij in de buurt, om een voor mij zeer pijnlijke situatie.

Eindelijk een goede dag

Zondag

Deze dag was erg heet. Ongeveer zo'n 32 graden. Aangezien ik erg van warmte houd (en mijn vader ook, wij zouden het liefste altijd in Mexico willen wonen)

's morgens op visite geweest bij mijn broertje en zijn gezinnetje. Zij zijn echt de reden om door te zetten. En mijn ouders natuurlijk.
Anders, sorry maar, triggerrrrrrrrrrrrrrr



dan was ik er al lang niet meer.

Het was heel leuk daar zo. Het leidt me even af van mijn ellende in mijn hoofd. De ellende zit er 98 % van de dag. Dat is erg veel.
Ik kan wel plezier hebben maar die zooi gaat nooit weg.
Ja, een paar weken geleden heb ik een kwartier in het zwembad me vrij gevoeld en en week daarna 10 seconden toen ik in het koude water dook.

De laatste keer was in juni en juli 2010. Toen heb ik 3 keer zo'n 30 seconden me vrij gevoeld.
Verder nooit meer.
Dat valt je raar voor te stellen maar dat is echt waar.

Daarom heet mijn blog ook : Alisha, a struggle to be. Misschien niet helemaal goed engels.
Dat weet ik wel zeker, haha. Maar ik bedoel daarmee.

Alisha, een strijd om te bestaan.
Niet leven, niet overleven maar bestaan.

Misschien zal ik nog wel eens uitleg over geven. Maar eigenlijk denk ik dat er niemand is die niet zou weten wat ik daarme bedoel.
Tenminste als je een psychiatrische (of meerdere) stoornissen en ziektes heb.

Een ziekte in je hoofd is nooit vrij zijn.

Maar goed, nu verder mijn leuke dag.

Thuisgekomen heb ik bij mijn ouders gegeten en de taxi gebeld. Zoals jullie weten durf ik nauwelijks met de fiets naar buiten vandaar mijn deeltaxi.

Dus na het eten naar huis gegaan en mijn spullen gepakt.
De taxi was op tijd gelukkig.

Daar een plekje op de tribune opgezocht. Ja, ik ga altijd alleen dus is er altijd wel een mooi plekje voor mij.
Ik zit, of lig, ook meestal op dezelfde plek ongeveer.
Een beetje beneden op de 2e verdieping en in het midden van het bad. Zodat ik het H2O, water goed kan zien.

Dit is ons openluchtzwembad, de papiermolen. Ik was jaren niet geweest alleen vorig jaar 1 keer omdat er baas/hond zwemmen was. Ik durfde nooit meer. Te vaak paniekaanvallen gehad. En in het water is dat heel eng.

Na lekker gestoofd te zijn ging ik het water in. het was erg druk. Er was bijna geen plek om het water in te duiken. Want ik wil graag achterover duiken en dan heb je wel ruimte nodig. Uiteindelijk van de duikplank. Maar ik heb hoogtevrees. Maar na jaaaaaaaaaaaaaaaaaaren weer van de duikplank gedoken. En ook wat duikoefeningen uitgeprobeert.
Naar achteren springen en dan draaien en dan het water in duiken en uiteindelijk ook achterover het water in gedoken. Dat was eng maar ik wilde het gewoon.

Ook nog een paar baantjes gezwommen maar daar was bijna geen ruimte voor en in het ondiepe steeds handstand gedaan.
Eindelijk het water uit en wie zaten er achter mij ? Een paar spelers van het team van Donar, Ehm Gasterra Flames, het eredivisieteam basketball van de stad Groningen.
Even met een van de spelers gepraat, Jessy, en daarna weer gezond en gestoofd.

Hij moest een paar spelers de stad laten zien. De eerste training was vorige week weer begonnen dus de amerikanen zullen vast vorige week pas zijn aangekomen.

Daarna gedouched. Jessy groette me nog gedag. En gewacht op de taxi. Nou, die stond er al. Hij was te vroeg. ik kon niet wachten tot ik thuis was want ik was doodmoe. Thuis ben ik ook gelijk op bed gegaan. de troep een beetje neergegooit en gelijk gaan slapen.

Ik d8, misschien kan ik vanavond nog mee naar mijn tante maar ik werd weer te laat wakker. En daarna weer in slaap gevallen. dat wou ik niet, maja dat kan je niet tegenhouden. Er kwam een film op 's avonds om half 9 en ik dacht 'ach ik neem hem toch op', maar ik heb toch maar gekeken. de konijnen moesten tenslotte er ook nog uit.
Medicatie gehad en an een half uurtje word ik meestal weer wat rustiger.

Naar bed gegaan en mijn cijfer kan ik een 5,5 a 6 geven. Pfff, dat is hoog.

Maar niet vergeten, die zooi is geen moment uit mijn hoofd geweest. En ik weet niet hoe ik dat anders moet kunnen doen.

Maandag

Ik zou het niet meer weten. Oh ja, 's morgens op visite geweest met mijn moeder bij de buurvrouw. Ik voelde me niet zo goed. Dus thuis ook gelijk gaan slapen.
Wel gegeten bij mijn ouders 's aafs. Want dat doe ik meestal niet meer omdat ik altijd zo moe ben.

Cijfer zou ik niet meer weten. Een 4 zal het hoogste zijn.

TV gekeken en mijn youtube account was beeindigd tot mijn teleurstelling. Maja ik heb er nog 3.
Dus nu moet ik het meeste weer opnieuw uploaden.

Ik ga nu slapen, het is vrijdagavond kwart voor 3. Trussss.

Alish en Sofietje.

Borderline slide-show

Borderline slide-show

http://tripwow.tripadvisor.com/tripwow/ta-0213-fd1c-3aca?lb

mijn laatste keer opschrijven van mijn dagen voor de psychiater

woensdag

Omdat de psychiater vond dat ik mijn dagen bij moest houden voor 2-4 maanden minimaal schrijf ik deze dag op.
Hij wil pas nadenken over andere medicatie, in dit geval Lithium, als hij duidelijk weet van hoe en wat ik me voel en wat ik doe en hoe depressief ik me voel enzo.

Vandaar deze dag.

Na deze dag doe ik dit niet meer. Dit was een vreselijke dag.
En zo zijn er veel meer. Als ik me er steeds aan moet herinneren hoe het is dan word ik helemaaaaaaal gek.
Bovendien gaat dit al 7 jaar zo.
Als ze nu nóg niet weten hoe ik me voel dan zijn het vreselijke stomme sufferds.

Dus de laatste keer.

Woensdag:

- wakker geworden met nachtmerrie, cijfer 2
- weer naar bed
- om 13:30 weer nachtmerries gehad, cijfer 1,5
- om 13:50 voelde me heel erg agressief, ik was ontzettend bezig me tegen te houden, cijfer 1
- weer naar bed
- bij iedere nachtmerrie nat wakker
- proberen steeds te slapen, voel me ontzettend depressief
- om 19:40, ik wil niet meer, ik zit al uren te vechten om me triggerrrrrrrrrrrrrrr (vertel ik niet), cijfer 0,5
- daarna 3 keer geprobeerd om mezelf triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr (schrijf ik ook niet op, staat wel in mijn dagboek

Nu kap ik met opschrijven.

Na 7 jaar hetzelfde aan de hulpverlening te zeggen doe ik het niet meer !

's avonds ging het wel weer, vanaf half 9, cijfer 5.

De afgelopen week

Ja, het is weer zover. Ik moet over vorige week schrijven. Nog 1 week en dan dinsdag naar de psychiater. Maar ja, ik ben het meeste alweer vergeten. En zal alleen maar opschrijven wat ik ongeveer nog weet.

Zondag

Opgestaan en naar mijn ouders gegaan om te eten. Aangezien ik zelf eigenlijk niks eet. Ik bedoel klaarmaak, eet ik nog wel eens bij hun.
Het eten klaarmaken is een van de dingen die me niet lukken. Vervelend. Zelfs een klaarmaakmaaltijd in de magnetron ligt vaak zolang in de koelkast dat hij bol staat als ik hem opeten wil.

Zoals deze. Maar dan weer over tijd. Grin. Mjaa.

Aangezien ik niet een chef-kok heb die het eten voor me klaarmaakt.

Dus eten van mijn Albert Heijn.

*****************************

Daarna mijn vader gevraagd of hij me naar het zwembad wilde brengen. Ik wilde niet weer die ellende van vorige week. Dat de taxi 1 1/2 uur te laat kwam en ik mega in paniek was.

Maar goed. In paniek was ik toch. Zal wel ongeveer een >8 geweest zijn.
Toch gezwommen en om 5 uur naar huis.

Thuis gelijk geslapen. Ik was doodmoe weer eens.

's avonds, ik zou het niet meer weten. Oh ja, ik heb: 'My sisters keeper' gekeken. Hoewel ik hem al 3 a 4 keer gezien heb. Hij blijft mooi.

****************

Maandag

's morgens met mijn vader ons nieuw konijnenhok in elkaar gezet.
Nederlands

Engels ondertiteld

Daarna op bed gelegen en daarna in de tuin bezig geweest.

Mega geslapen 's avonds.

Ja, ik gebruik vaak het woord mega, kweenie, sopwoordje ???? eh stopwoord ?

Dinsdag

Dat betekende dus dat ik dinsdag helemaal uitgeput op bed lag en vrijwel de hele dag geslapen heb. Veel nachtmerries, eh, 'dag-hengsten' gehad.

Om 6 uur opgestaan en met mijn moeder op visite bij familie geweest.

Woensdag

Al om kwart over 9 naar mijn ouders toe. We gingen op familie bezoek in Amsterdam. Dus 2 uur rijden.

Mijn oom heeft rond de kerst een CVA gehad in Oostenrijk en zij en wij waren er eindelijk aan toe om op bezoek te gaan. Eerst kon hij niks. Daarna wat praten en met de ambulance naar Nederland gereden. Naar het ziekenhuis en daarna in een revalidatiecentrum.

Het was wel schrikken. Ik had alleen maar verwacht dat hij lichamelijk nog met een stok liep, maar dat was al niet meer zo.

Na een tijdje kwam ik erachter hoezeer hij veranderd was. Het was alsof ik mijn moeder zag.

Een heel ander karakter. Ik zal hier niet over uitbreiden, vanwege privé. Maar over mijn moeder zal ik nog wel eens wat vertellen hoezeer zij veranderd is.

*******************

Verder naar The Omen kijken. Weird ! Engerd !

Met Julia Stiles als zijn 'moeder'.

Kijk je 2 uur naar die film en loopt hij niet goed af ook. Hij loopt helemaal niet af.

Storie continues.

Nou ik denk niet dat ik daar naar ga kijken hoor. Brrr.

*******************

We hebben koffie gedronken en gegeten en gebabbeld. Toen gingen we weg en ik wilde nog even een foto van hun 4-en. Ook nog even een foto gemaakt op dezelfde plek als jaaaaaaaren geleden toen we daar ook waren en ik nog lekker slank was.

Ja, daarna eetstoornis (gehad). Gelukkig ben ik alweer 20 kilo afgevallen en kom in aanmerking voor een buikreconstructie. Maar dan moet ik eerst 2 jaar op hetzelfde gewicht zijn.

Maar ik denk dat ik maar naar een privé kliniek opzoek. Want ik heb speciaal geld ervoor gespaard. En ik kan niet eens meer rennen en springen. Omdat ik er zo veel last van heb van dat loshangend vel.

Daarna naar huis. Ehm, in de auto lag ik al te slapen. Ja, ik was doodmoe.
Daarna op de weg naar huis bij Diever langs naar mijn tante (ja weer familie, hahahaha) op bezoek.
En ik gevraagd of ik ook nog even naar de 'Henk ten Hoor' mocht.

Daar heb ik 2 bikini's gekocht. Natuurlijk pas ik de broekjes niet. Om, je weet wel, hihi.
Maar de bovenstukjes wel. Al hoewel, vrijdag had ik die ene mooie nog maar net een half uurtje aan en hij knapte al helemaal los. Stond ik daar in mijn blote tieten. Oké, ik had nog wel een hemdje aan. Maar stel je voor dat ik in het zwembad was.

WAAAAAAAAAAAAAAAAH, dan was ik gaan gillen.

Thuis op bed gedoken. Jeej wat was ik moe.

Volgens mij heb ik ook niets van de avond meegekregen. Nee, nu ik erover nadenk heb ik laat nog ff tv gekeken maar niet lang. Ik volgde niks.

Donderdag

Nou dat valt wel te raden.
Hele dag geslapen. Dag-hengsten en nat bed en natte kleding voor zover ik dat aanhad.

Vrijdag

Vrijdag moest ik naar de Cesar-therapeute. Dat was wel leuk.
Daar zal ik nog wel eens over vertellen waarom ik daar heen ga en wat ik daar doe.

's middags naar het zwembad geweest. Ja, wel met de taxi. Want fietsen, is me te eng. Ik ben wel naar de therapie gaan fietsen met mijn mooie Hello Kitty helm op. Dat durf ik nog net. Dat is nog veilig.

De taxi kwam om kwart over 4. En leuk want toen ik thuis de buurt in reed kwam ik net mijn ouders tegen die patat gingen halen. Ja, vrijdags patat-dag.
Ik zwaaien, maar ik dacht dat ze me niet hadden gezien. Bleek dat mijn moeder me wel had gezien.

Thuis mijn spullen neergepleurd en naar de apotheek gegaan. Ik kan maar 1 * per week mijn medicijnen voor de volgende week ophalen en dat is net op vrijdag tussen 2 en half 6. Dus als ik niet op tijd ben zit ik t/m maandagmorgen zonder. En dat kan ECHT nie.

Was fijn bij mijn ouders.

Vroeg naar huis gegaan, ik was doodmoe. Boodschappen gedaan en nog ff op bed gelegen.
's avonds weet ik niet meer. Volgens mij coma op bed. Pas laat er nog ff af geweest.

Zaterdag

Na die zware week mega moe, en de hele dag geslapen. Ik had graag naar het zwembad gewild (al hoewel ik er nog steeds met angst in mijn lijf en stress t/m heen ga. En Nick en Simon kwamen signeren bij de Mediamarkt.
Jammer, lukte ook niet.

Tegen 6sen opgestaan en wat in de tuin gedaan en naar mijn ouders 'Kinderen geen bezwaar kijken'. Dat doe ik iedere week.
Daarna, al is het maar 1 dag geleden weet ik echt niet meer.

Nu stop ik. Ik ben moe.

Doeg, Alish/Sofie

mijn dag, de thuiszorg is geweest

De thuiszorg is geweest. Het was mega moelijk, wat schoongemaakt. Verder zou ik niet meer weten. En niet omdat het 1 1/2 week geleden is maar ik wist het gelijk al niet meer toen ze er nog was.
Dat heb ik nou vrijwel altijd. 'Wat heb ik gedaan ?', moet ik steeds vragen.

'Héb ik wel wat gedaan ?'

Dat is ontzettend rot.

Ik had ook weer mega paniek en wou Lentis (de GGZ Groningen) nog bellen maar heb ik maar niet gedaan. Er is namelijk niemand in de vakantieperiode die me een beetje kent. Dus 6 weken geen psychische hulp. Maja.

Daarna heb ik weer geslapen. dat moet ik vrijwel altijd als ze geweest is. omdat ik dan mega in de war ben en het niet meer weet. Ik heb weer in 'coma' gelegen en ben pas opgestaan tegen 7 uur.

Terwijl het zo mooi weer was en ik het liefste weer naar het zwembad wilde gaan. Maja, ik durfde niet.

Verder ben ik het zat om voor de psychiater steeds op te schrijven wat ik doe en hoe ik me voel. Ik stop hier ook mee. Het is gewoon steeds hetzelfde.
En wordt er alleen maar treuriger van.

Trouwens ben ik precies op mijn verjaardag gestopt met mijn antidepressiva. 3 maanden over gedaan om van 60 mg naar niks te gaan.

Maar daar vertel ik nog wel eens over. Ik kijk nog even DVD, mijn lievelingsserie 'Neighbours' en ga naar bed. Het is al laat. Half 3 's nachts.

Mijn dagen 3, paniekaanvallen

Zondag

Hele dag angst, cijfer 8 (van de 10), of ik zou gaan zwemmen. Maar ik wilde wel. omdat ik een onderwatercamera voor mijn verjaardag had gekocht en hem uit wou proberen.
Toch kwart over 2 taxi gebeld.

Ik heb deeltaxi omdat ik buitenangst heb en meerdere angsten.
De taxi kwam pas om kwart voor 4. Ik had al gebeld dat de taxi een uur later mij weer op kon halen aangezien ik de taxi al om kwart over 4 besteld had.

Mijn angst werd al een 9.
Dus ik werd opgehaald en hij begon tegen mij te praten. Ik zei tegen hem dat hij maar niks tegen mij moest zeggen omdat ik mega in angst zat. Later vroeg hij of hij dat maar de radio aan zou doen. ik zei dat hij dat helemaal maar niet moest doen want dat het dan nog erger werd.

Bij het zwembad vroeg hij waarom zo zenuwachtig was. He ???? zenuwachtig ???? Hallo !
Angst, met hoofdletters die mega groot zijn. Dat is héél wat anders. maar ja, onwetendheid he ?

Dus bij het zwembad zat mijn angst al op een 10.

Lange tijd op de trap bij het zwembad gestaan. Ik was zo bang en wilde naar huis gaan. Eindelijk na zo'n 10 minuten toch maar naar binnen gegaan.

Op de tribune gaan zitten en me klaargezet. Mijn moeder gebeld. Ja, iemand met een kalenderleeftijd van 44. Ik huilen en helemaal overstuur. Ze wilden me gelijk op komen halen maar dat wilde ik niet.
Ik wist dat als ze me op kwamen halen ik dan niet wéér heen durfde te gaan.

Maar huilen en huilen.

Verder geprobeerd rustig te worden. Opeens kwam er een man naar me toe en begon met me te praten omdat ik eerder zo moest huilen. Dus ik alles uitgelegd.
Hij begreep me wel. Hij begreep ook dat ik een planning in mijn hoofd had en toen die mis ging alles in mijn hoofd in de war werd.

Het leek erop, ook aan de vragen en antwoorden die hij gaf of hij er wel verstand van had. Misschien was hij wel psychiatrisch verpleegkundige.
Hij stelde voor om samen met mij het water in te gaan en eventueel te beginnen in het ondiepe.

Maar ik legde uit dat ik wist dat dat niet zou lukken. dat ik teveel overstuur was. En dat ik vaak genoeg paniekaanvallen in het water gehad heb en dat dat heel eng is. En als dat weer gebeurde waar de kans zeer groot op was dat ik dan weer jaren niet naar het buitenbad durfde te gaan. Aangezien dat de vorige keer ook al zo was.

Kan je nagaan. Ik geef zwemles, maar heb jaaren niet naar het buitenbad durven te gaan door de paniekaanvallen.

Maar hij heeft me wel wat rustiger gekregen en ik zei dat het wel weer wat beter ging, angst 9, en dat ik niet het water inging maar gewoon even wat lezen.

Ik had mijn nieuw gekochte boek voor mijn verjaardag van Laura dekker,

meegenomen en ben daarin gaan lezen. Dat leidde me een klein beetje af. Aangezien ik een hele grote fan van Laura ben en niet kan wachten tot haar volgend boek uitkomt. ik geloof dat ik een van de eersten ook ben die hem besteld heb al maanden geleden.
Eindelijk kon ik naar huis. Nou ja, scheelde douchen.

Deze taxichauffeuse vond het ook zeer vervelend allemaal voor me en was heel lief voor me.

Thuis ben ik gelijk naar bed gegaan. Ik ben gelijk gaan slapen. Ik heb ongeveer in coma gelegen. ik werd om kwart over 7 wakker en weer geslapen. Tot kwart over 9. Weer in coma gelegen. Ik ben dat niet gewend aangezien ik altijd om de zoveel tijd wakker wordt. Dus ik moet doodmoe geweest zijn.

Toen bleek ook nog dat ik 1 van mijn mobiels kwijt was. Die had ik vergeten op de trap van het zwembad. Gelukkig heb ik die vorige week terug kunnen krijgen. Want ik durfde natuurlijk weer niet te bellen en pas na een week zoveel moed verzameld had dat ik weer heen durfde.

Maandag

Vertel ik morgen.

Mijn dag 2

Ik ben jarig. Hele dag depressief op bed. Cijfer 2,5

Tegen 17:00 eindelijk op kunnen staan. Cupcakes gemaakt. Ik dacht, 'zal ik een taart kopen of cakejes maken ?'.
Dat leek me leuker.
Toen het moment darr was dacht ik dat ik maar naar de winkel ging om gewoon maar een taart te kopen, het koste me teveel moeite, maar heb het toch gedaan. 'Trots'.
Ze zijn goed gelukt en heb ze mooi versierd. Foto's komen nog.

Trouwens niet een echte verjaardag. alleen mijn ouders en mijn broertje en zijn gezinnetje. Ik heb al jaren mijn verjaardag afgezworen. En vier het ook altijd bij mijn broertje thuis.

Al vanaf 2006 geloof ik. In mijn eerste opname.

De avond was leuk. Ik kan wel zeggen een 6,5. Dat heb ik zeker in nou 6 jaar niet gehad.
Ik bedoel dus hoger dan een 6,5.

Tja.

Mijn dagen

Mijn dagen

          Van de psychiater moest ik vanaf nu bijhouden hoe mijn dagen zijn. Hoe ik me voel en wat ik doe en hoe lang ik op bed lig en hoe lang ik naar buiten ga op een dag.

          Óf in uberhaupt wel naar buiten ga.  Aangezien ik dagen heb dat ik alleen maar naar buiten ga om mijn kat naar buiten te doen en naar binnen te doen.

En vele dagen in de week dat ik zelfs geen mens spreek op een dag. Alleen maar mijn dieren. 

Vorige week:

Dinsdag:

Naar de psychiater geweest:

Gesprek ging wel goed maar zo veel stress dat ik daarna gelijk weer naar de huisarts ben geweest. Ik had mega snijdrang. Een gesprekje met de doktersassistente gekregen. Daarna was de stress minder.

Ik geloof dat S mij gebeld heeft waardoor ik de rest van mijn stress kwijt kon. En ik heb geslapen. Nachtmerries gehad. Ik werd wakker en ik dacht dat ik al naar bed kon. Dat bleek niet zo. Ik had afgesproken dat ik bij mijn maatje zou slapen. Daar baalde ik van. Maar ik had het al beloofd.

Cijfer gevoel: 4

Cijfer dingen gedaan: 5

Cijfer ’s avonds: eerst 4, later 5

         Woensdag:

Nachtmerries gehad, vroeg naar huis gegaan. Gelijk naar bed. Was doodmoe. Ben altijd te vroeg wakker. Ik kijk op mijn horloge op de wc en eigenlijk weet ik het al, kwart over 5.

Thuis de dieren verzorgd en naar bed gegaan. Heel erg moe.

Aangezien ik dit een week later schrijf weet ik niet alles meer.

Deze week

Maandag:  

Thuiszorg geweest. Ik weet niet meer wat we gedaan hebben. Ik wou met mijn financiën bezig. Eerst alles gezocht wat ik al opgeschreven had. Dat kon ik niet vinden. Dus eerst alle rekeningen willen betalen. Maar ik was mijn spullen kwijt. En ze liggen altijd op dezelfde plek dus ik was helemaal in de war. Ik had bedacht om mss naar het zwembad te gaan. Nu had ik een excuus om niet te gaan. Ik moest mijn stress kwijt om te gaan slapen. Mega geslapen. En gedroomd.

Ik weet niet meer hoe laat ik opgestaan ben. Ik geloof tegen 18:30. Ik moest nog naar de winkel.

Om half 8 begon Bondi-rescue op tv en daartussen ben ik nog even in de tuin bezig geweest.

Cijfers en gevoel weet ik niet meer. Wel op bed even een 2. En toen ik naar de winkel fietste even 5 min een 6. Nou dat is lang niet gebeurd.

Tijdens Bondi belde S. Heb meer dan een uur met haar gesproken. Toen kon ik er weer een beetje tegen. En de nodige tranen zijn natuurlijk weer gevallen. We zijn beiden behoorlijk psychiatrisch ziek maar ondanks de ellende die deze afschuwelijke ziekte veroorzaakt hebben we toch kunnen lachen om de ellende. En ik zal die triggers niet opschrijven, het zijn o.a. am en je kunt de rest wel raden.

Daarna op bed gegaan. Geslapen en wilde niet meer uit bed. Maar ik moest wel. Mijn konijnen moesten er nog uit. Dat was heel moeilijk om te doen. Zo moe en zo rot voelen om de rest van mijn leven verder te slapen toch opgestaan tegen half 10 of zo.

TV gekeken, DVD.

Het programma ‘Kijken in de ziel’, over artsen gemist. Het ging ook een stukje over mensen met een doodswens hoorde ik later op twitter.

Gelukkig kwam de herhaling vandaag op tv en heb het opgenomen en zal het op youtube zetten.

Tegen half 3 op bed. Doodmoe, maar dat is het beste stukje van de dag. En waarom moet ik me er steeds tegen verzetten om op tijd op bed te gaan en op tijd op te staan als dat alleen maar met gillen en schreeuwen gaat ?  

Van de angst en alles wat er bij hoort.

Nou dat HOORT er niet bij. Maar zo is het leven, eh bestaan, voor mij wel.

De dagen zijn het ergste. Overdag vind ik eng. Ik heb het liefste ook de hele dag de gordijnen dicht en dat doe ik ook meestal. Alleen voor de planten doe ik ze nog wel eens open en voor mijn konijnen vind ik dat ik het moet doen.

In mijn 2 vorige opnames had ik ook altijd de gordijnen dicht. Alleen deed de schoonmaakster ze steeds weer open en dan moest ik ze weer dicht doen. Mijn psycholoog uit het UCP (Universitair Centrum Psychiatrie) van het UMCG zei eens tegen mij dat hij dacht dat ik lichtangst had of zo. Ik snap het niet. Ik was vroeger altijd buiten. De grootste zonaanbidder die er was.

ZÓ ENG. 

En bij naar bed gaan weer zo vreselijk gevoel.

Cijfer 2. Ik kan er niet meer van maken.

Dinsdag:  

Opgestaan, kat eten gegeven en later naar buiten gedaan. Heel erg moe. Veel nachtmerries. Maar gisteravond met S hebben we bedacht dat het daghengsten zijn en ’s nachts nachtmerries, hihi. Ja, je moet er maar een grapje van maken. Anders kom je geen enkele dag meer door. 

Ik ga even ‘Het kleine huis kijken’. Ja dat hoort er ook bij. Alsof ik ze niet allemaal (nou mss heb ik er wel een paar gemist) niet allemaal al zo’n 15 keer of meer gezien heb. Haha.

Maar het blijft leuk.

          Hele dag geslapen, veel hengsten zijn voorbijgekomen, nat bed.

Opgestaan tegen half 5 omdat ik de Olympische spelen wilde zien.

Was zeer moeilijk. Heb er 30 minuten over gedaan. Maar goed.

Verder tv gekeken, de konijnen gedaan, weer niet gegeten, alleen wat brood en ijs.

Nu gaat het wel. Cijfer nu: 4.5 

Morgen zien we wel. 

BTW, ik heb mijn verjaardagscadeautjes alvast besteld omdat ik hoorde van mijn moeder dat ik zaterdag jarig ben. Ja, ik wist wel welke dag, maar ik dacht dat dat nog weken duurde. Niet dus. 

Slaap ze.

Alisha.

Wat is leven ?

Gisteren kreeg ik een vraag waarom je niet mag zeggen dat je het leven klote vind

Na een tweet van iemand.
'quote'
Life is good, vraag me alleen af wat er goed is aan het leven ??

Mijn reactie: Tja.................... Ik wou dat ik een antwoord voor je wist.

Reactie terug:

ik hoef geen antwoord snap alleen niet waarom je meestal niet mag zeggen dat je het leven klote vind

Waarop ik weer een reactie geef:
Mag van mij wel hoor. Ik voel hetzelfde.

concept

My Self Harm Story, op youtube gevonden

Niet mijn verhaal.

Zelfbeschadiging is niet leuk

Ik heb een ketting gekocht

Ik heb een ketting besteld.
Bij deze website http://webwinkel.vokk.nl/
Ook al is deze voor de vereniging ouders, kinderen en kanker.


Ik heb deze ketting besteld voor mij !
Hoop altijd het beste voor jezelf en anderen!

HOPE is een ketting met boodschap.

I wanne get a better life !  

Ik heb hem besteld omdat ik ook een beter leven wil. En hoop put uit vele dingen.
Ik kan namelijks niet veel voor de psychiatrie vinden.

En een leven met een psychiatrische stoornis kan ook een leven met lijden zijn.
Bij mij wel.
90 % van de dag zit dat ding in mijn hoofd. Die ellende. Altijd maar doorgaan.

Daarom wil ik graag vaak slapen en op bed. Daar had ik het gisteren nog huilend met mijn thuiszorg over.
Ze zei 'Als je slaapt heb je rust.' Kan je even vergeten.

Als tenminste die nachtmerries niet komen. (nachthengsten)
Ja even een grapje tussendoor.

Dat is mijn sterke kant.
Mijn humor, hoe wacky dan ook, helpt mij erdoor.

Ketting

Ik heb ook nog 2 andere kettingen om die voor mij veel betekenen.
Die ene staat voor mijn ziekte (een scheermesje, geen echte).
En een ankh, voor mijn beter worden.

En natuurlijk die van mijn oma. Met mijn oma's naam en Sammy's naam. (poes)
Love you forever.

http://nl.wikipedia.org/wiki/Ankh

HOOP.

Alisha/Sofie.

Ik wil naar een land hier ver vandaan

Ik wil naar een land hier ver weg

Ik wil naar een land hier ver vandaan

Zodat ik mijn eigen leventje kan leiden gaan

Een leven zonder pijn

Een leven zonder verdriet

Maar bestaat die plek wel ????

Of ís ie er niet ?

© Alisha

18 maart Weer zo'n dag

Weer een typische onze familie dag.

Ik werd om 8.00 uur gebeld dus....
Ik dacht, 'Het is weer zover'.
Mijn moeder, TIA of epilepsie of pseudo-epilepsie. Moeten we weer de doktersdienst bellen of gelijk de ambulance.

Wij mogen gelijk de ambulance bellen aangezien mijn moeder daar goed bekend is.
We hebben zelfs al overleg gehad met de burgemeester van Groningen over het ambulancebeleid.
Maar dat was al een hele tijd geleden.

Na de laatste TIA, waarbij 2 ambulances voor de deur stonden en een hele toestand, waarbij ze binnengebracht is met het vermoeden van een CVA, beroerte, is er afgesproken dat we gelijk mogen bellen.

Vechten, vechten, vechten, vechten

Vechten, vechten, vechten, vechten

Triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr
Niet lezen als je niet tegen psychiatrie kan.

Ook gepest vroeger ?

Ook gepest vroeger ?

Nu is er
http://www.skizzle.nl/

Ben gepest van mijn 8e tot mijn 11e. Gelukkig zijn we toen verhuisd.

Jammer genoeg heb ik me laten meeslepen door een vriendinnetje en ben ook een beetje een pester geweest.

Sorry.

 

Van iemand anders:

 

Patrick. Ik @#$ je nog steeds.

Ik zie je nog soms.

En krimp nog steeds in elkaar.

Help.

Waaarom blijf ik steeds zo verschrikkelijk moe ?

Sinds 6 december ben ik aldoor ziek. Griep, dan weer verkouden, dan koorts, niet koorts, weer griep, en tot 3 keer toe. Heb Amoxilline gehad, kreeg ik een allergische reactie van. Daarna Prednisolon. Dat hielp even. Toen ben ik 2 weken koortsvrij geweest.
Daarna weer griep. Sinds dinsdag gaat het wat beter. Maar de moeheid blijft en het hoesten en slijm.
Ik lig ongeveer 3-4 keer in de week al om 5-7 's avonds te slapen tot de volgende dag. Maar ik slaap liever overdag. Zodat ik ook eens wat aan mijn avonden heb. Zie mijn lievelingsprogramma's niet meer. Ga niet meer naar mijn maatje.
Maar waarom komt hij niet bij mij ?

Gisteravond. Ik wil The Voice kids kijken. Ja hoor. kwart over 10 wakker. Dus moet ik volgende week de herhaling kijken. Balen.
Ik wil vanavond opblijven. Ik wil tv kijken en pc'en.
Mijn blogs lopen achter en mijn blogs die ik volg al helemaal.


Deze week mijn bloed laten prikken. De uitslag was er gisteren.

Mijn Hb is te laag. Weet ik, dat is al jaren zo. Maar wel hoger dan de laatste paar jaar. Ze wou me ijzer geven. Ik zei 'Dat hoef ik niet, dat neem ik ieder jaar en het zakt toch altijd weer'.
Mijn bezinking is 41, dus ook te hoog. Maar dat is veel hoger geweest. Aangezien ik ehm, automutileer. Maar al sinds de kerstdagen niet meer. Mijn arm doet wel pijn maar dat is logisch. Die is zo kapot triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr














gesneden. Helemaal hard en vol met littekenweefsel. Snik.

Mijn CRP was 7, dus redelijk normaal. (4 is normaal)

Er bleek wel dat ik een (pfff, igE, igG of igM) antistoffen heb. Maar van een oude infectie. Dus we weten niet waarvan.
Ik had gehoop dat er iets uit de bloeduitslagen kwam. Maar niet genoeg dus.

Ze denkt dat het toch van de depressie komt. Maar de geplande opname gaat niet door. Ze kunnen me daar niets bieden wat ik nodig heb. En zal daar nog slechter uitkomen dan ik erheen ga.
Maar kan je van een depressie steeds griep en koorts hebben ? Daar heb ik nog nooit van gehoord.

Hoe ziet mijn leventje er op het moment eruit ?

Ik wordt wakker, gelijk depressie. Hopelijk weer slapen, weer depressie. Zit de hele dag thuis.
2 keer per week komt de thuiszorg 2,5 uur. Dan ben ik ook kapot als ze weer weggaat.
1 keer in de week naar Lentis (psycholoog). En 1 keer naar de apotheek en de winkel.
En een paar keer in de week bij mijn ouders eten. Als ik niet te moe ben.

Verder is mijn slaapkamer mijn huis geworden. Ik lig daar vrijwel de hele dag.

Nu heb ik gedouched, knap van mezelf. En zit al een paar uur achter de pc. Als ik nu vanavond maar niet weer lig te slapen.
Mijn ouders gaan naar mijn tante. Meestal mag ik mee. Maar ben te moe. Snik.

En mijn maatje baalt dat ik daar vrijdags niet meer kom slapen. Maja. Hij heeft me al 2 keer wakker moeten maken op de bank. En 1 keer ikzelf. Weer een stuk van de film gemist.

Verdere klachten, ik struikel steeds, loop overal tegen aan. mijn ogen worden steeds slechter, blauwe plekken door dat vallen en stoten. Maar dit kan idd wel van de depressie komen. Want ja, als je veel op bed ligt ben je niet meer gewend om te bewegen. Maar ik probeer het wel.
Loop wel 20 keer per dag naar de WC, haha.

Mss toch proberen 's avonds een rondje te wandelen en even op mijn abdoer twist 5 proberen.
Hoe moe ik ook ben.

Maar de moeheid komt ook van de gedachten die ik heb. Er lopen 10001 gedachten ieder moment in mijn hoofd. Van zielige dieren t/m Friso. En dan mijn eigen problemen nog en die van mijn familie. En ik kan je zeggen, die zijn er veel.
Gelukkig kunnen we er mee omgaan.

Alleen jammer dat ik wel materiele steun van mijn ouders krijg maar emotioneel van echt niemand.

Maar ik zal niet verder zeuren. Ik moest het even kwijt.

11-jarige bedgebonden ME/CVS patiënt.

Zwaar leven met deze ziekte. Het lijkt met mij deze kant ook op te gaan.

Medische informatie Friso bewust gelekt

Medische informatie Friso bewust gelekt

Prof Dr Tulleken is de beste neurochirurg. Hij heeft de Elena-bypass in het hoofd uitgevonden. Hij heeft mijn moeders leven gered.

Gedichten

Van ©Clemens

http://thatfullmoonguy.punt.nl/?home=1

thatfullmoonguy.punt.nl archief

thatfullmoonguy.punt.nl archief

Het onderbroken leven van Evan Scott Perry

Met mijn maatje een super documentaire gezien. @dokumentncrv . Ik had hem al gezien en vind hem zeer ingrijpend.
Ik heb hem vorig jaar al gezien en met de psycholoog en psychiater over gehad. Vandaar dat ik denk dat ik ook een bipolaire stoornis erbij heb. Ja bij al die andere, haha. (wrang)
Het lijkt alsof ik mezelf zie. Alleen gebeurde dit bij mij niet op 5-jarige leeftijd maar op 12 jaar.


RIP Evan

http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GSln=perry&GSfn=evan&GSmn=scott&GSbyrel=all&GSdyrel=all&GSob=n&GRid=40248970&df=all&

Sorry in engels.

Boy interrupted.

"Boy Interrupted" tells the story of an emotionally unstable kid whose parents loved him -- but it wasn't enough

Evan Scott Perry suffered from bipolar disorder which led to his suicide at 15

His parents, the filmmakers, ask the eternal question, "Why?" and retrace the youth of the beautiful boy who liked to say, "Die." Who liked to play at killing himself...hanging himself. A boy who, at the ridiculously young age of five, spoke plainly, muttered matter-of-factly, about the act often referred to as the most selfish of them all. And so the record-keeping began. And the Prozac. And the reminiscences about the uncle who'd committed suicide at 21.

Listening to Dylan, Nirvana, Neil Young. Songwriting - a nine-year-old with a guitar and a threatening tone that touted morbidity, mortality and self-mutilation. Poems and plays of darkness and, again, of dying. Dante in the body of a boy. Not since the much-heralded Capturing the Friedmans has a family been so rawly exposed through evidence caught by the family itself, positioning the parents as both participants and observers in the emotional rollercoaster that is watching their own child choose a path of self-destruction. The only factor of the film that prevents it from being totally debilitating to the viewer is the film's impressive impartiality, the seeming objectivity of the parent filmmakers who would be excused for existing in a state of trauma and grief, but who maintain their composure to commit to the telling of the story of their lives.

This documentary is the stuff of nightmares for any parent: Evan Scott Perry started talking about suicide in kindergarden. He was obsessed with jumping out a window. "Put him in his room for a time out, it's like Keith Moon in a hotel room," says his dad of the impossibility of disciplining him. "He lacked emotional shock absorbers," reports his older half-brother, Nick. Cobbled together from extensive footage that ranges from hysterically funny to heartbreaking, 2009 Sundance film "Boy Interrupted" tells the story of a precocious but emotionally unstable kid who had all the support and encouragement in the world but still managed to slip from his parents' grasp, killing himself at the age of 15.

Created by his filmmaker parents, Dana and Hart Perry, "Boy Interrupted" is a depressing film, but it's also a smart, thoughtful and informative glimpse at a short life that sheds light on how tough it can be to recognize and effectively treat a kid. Most of all, the Perrys' documentary demonstrates that the biggest obstacle for parents is often a teenager's insistence on appearing normal and fine when he or she is a mess inside. Getting at the truth and providing a welcoming sounding board for your kid, as painful as that process can be, begins to look like the most important goal for the parents of any teenager.


Evan Scott Perry.
Born 1990. Died 2004. At the age of only 15 years.

May you rest in peace now.

Meer foto's.

Even een klein log

Vanavond weer naar zwemles geweest. Ik geef al zwemles vanaf mijn 19e. Ik vind het zeer leuk.

Natuurlijk weer een rotopmerking van iemand. 'Ja je bent moe omdat je altijd op bed ligt, en je hebt structuur nodig'. Dat kunnen alleen maar mensen zeggen die niet weten wat depressief zijn is. Bovendien ben ik 6 weken ziek geweest en kon mijn bed bijna niet eens uit.

Structuur heb ik niet, nee, waar zal ik dat weg moeten halen ? Geen werk meer. Volledig in de WAO. Mega angsstoornissen waardoor ik bijna niet naar buiten durf. En mega depressief. Wat je heel inactief maakt.
'Ga dan wat doen', zeggen onbenulligen.
Als je depressief bent is alles teveel. Zelfs een kopje afwassen lukt al niet. Je bent al blij als je op gezette tijden even naar de WC kan. Want zelfs dat doe je bijna niet meer.

Hoe is dit gekomen ?

Het leven was leuk.

Echter sinds 1999 ben ik continue depressief geworden na een zeer zwaar trauma voor mij. Mijn geliefde opa heeft triggerrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr








zelfmoord gepleegd. En sindsdien ben ik ziek geworden.

Al was ik al vanaf mijn 8e erg gevoelig en ben veel gepest. Wat niet in je koude kleren gaat zitten. En vanaf mijn 9e een fantasie-wereld ontwikkeld. Vanaf mijn 12e begonnen de depressies. Toch heb ik me tot 1999 redelijk goed staande kunnen houden.
Ik had een goede baan als medisch analist in een groot ziekenhuis, sportte veel, had vrienden, gaf zwemles en was eigenlijk altijd vrolijk. Iemand zei wel eens tegen mij 'Jij lacht ook altijd he ?'
En ja hoor, wat had ik een lol in mijn eentje vaak. Zomaar op straat dubbel liggen van het lachen omdat ik weer eens voor een groen stoplicht stond enzo.
Zal het maar niet uitleggen. Dat snap je toch niet.

Achteraf bleek er toch wat aan de hand te zijn. Vanaf mijn jongere jaren bleek ik toch PDD-NOS trekken hebben en erg verlegen.

Op mijn 19 kreeg mijn moeder een hersenbloeding en dat was de ommekeer. Ik denk dat ik toen een bipolaire stoornis heb ontwikkeld.
Ik was heel druk. Vroeg veel aandacht. En was altijd mansich bezig.
Ik ging naar school, had 2 krantenwijken, had 1 folderloop, gaf zwemles, zwom zelf nog, ging vaak hardlopen, basketballde in 2 teams waarbij ik ook nog allebei wedstrijden speelde.

In de zomer was ik altijd opgebrand. Dan kon ik niks meer. Moest ik rusten.
En ik mistte school. En de drukte van alles.

Toen ging ik veel sporten, altijd naar het zwembad. Mijn grootste hobby. Altijd buiten en zo vaak mogelijk naar opa en oma.

Nou stop ik eerst maar, ik ben moe.