Weer een gesprek met de psychiater gehad

Op dinsdag heb ik weer een gesprek met de psychiater gehad.

Het was wel een verkeerde dag en een verkeerd tijdstip. Op dinsdag geef ik 's avonds zwemles en dan kan ik er niks bij hebben. Ook nog zo laat en dan moet ik gelijk door naar zwemmen.
Vandaar dat ik al had doorgegeven dat ik wss niet kwam.
Uiteindelijk was het gesprek maar een half uur. Wat natuurlijk uitliep bij de balie omdat ik snel een nieuwe afspaak moest hebben en ze erbij kwam.

Thuis was ik kapot. Ik heb op bed gelegen en dacht dat ik toch maar heen moest gaan. We zitten voor diplomazwemmen en dan wil ik er eigenlijk wel bij zijn.
Dus ik mijn vader gebeld of hij mij heen kon brengen en weer op kon halen voor déze keer.

Ik vraag het al bijna nooit. Dat durf ik niet. Ik heb er jaren over gedaan om soms om hulp te vragen. Of iemand iets voor mij kan doen. Of wíl doen.

Dat durf ik pas sinds een paar jaren.

Ook heb ik een deeltaxi pas. Maar dan moet je een uur van tevoren bellen en dat kon niet meer. Ook geeft me dat te veel stress omdat ze eerder kunnen komen en later. Waardoor ik steeds maar zit te wachten. Hij wilde mij wel heenbrengen maar ophalen kon niet. Dus ik iemand van zwemmen gebeld of ze me terug kon brengen maar ik kreeg haar niet te pakken.

Pakken, haha.

Maar goed, ik dus mijn pas gepakt en naar zwemmen gegaan. Gelukkig kon ze me terug brengen.
Thuis gelijk op bed gelegen. Ik was kapot.

Maar ja.

Oh ja, ik zou over mijn gesprek met de psychiater vertellen. Oke dat doe ik nu.

De psych kwam me ophalen en dan moet ik altijd een hand geven. daar houd ik niet zo van vandaar dat ik meestal zorg dat ik snel mijn handen vol heb. Haha.
Maar ja, dat lukte niet.

Over het gesprek. We zouden het over de medicatie hebben. Ik zei dat ik helemaal van slag was door het gesprek van afgelopen keer. Dat ik dacht dat zij me 3 maanden gaven en dan maar terug naar de huisarts stuurden en van triggerrrrrrrrr



'pleeg maar zm'.

Ze zei dat dat absoluut niet het geval was en dat het haar speet dat ze die indruk hadden gegeven.
Maar goed, het gesprek ging verder. Ze zei dat ze me in het MDO hadden besproken en dat ze ook niet wisten welke medicijnen ze me nog konden geven. Ze denken dat die wss niks zullen gaan doen. Ze zei ook dat ze dacht dat ik wss zelf ook al niet meer zo veel vertrouwen had in medicatie.
Ik zei dat dat het geval was maar dat ik toch bij ieder pilletje denk van, 'NU wordt ik beter'. En dat ik iedere keer weer word teleurgesteld. Dat ik dan denk, 'dan het volgende pilletje, morgen dan'.

BTW, ik had me opgegeven voor het programma van Angela Groothuizen, maar ze hadden al 8 kandidaten en ze zouden me in het achterhoofd houden voor een eventueel volgend programma. Jammer, als ik Angela zie voel ik me al beter. Haha.

 

Nee, dat is het ook niet. Er moet wel wat meer gebeuren.

En ik heb het ook weer over ECT gehad (electroshock therapie).
En over dat ik elf dacht dat ik mss een bipolaire stoornis heb. Omdat ik de documentaire over Evan Scott Perry heb gezien en als ik hem zie, dan zie ik mezelf. Alleen niet op die leeftijd maar zoals ik nu ben.

Zie een aantal logs terug.

http://alishastruggletobe.blogspot.nl/2012/01/het-onderbroken-leven-van-evan-scott.html


En dat ze bij mij niet meer moeten praten over structuur want dat werkt helemaal averechts.
Eindelijk zijn ze erachter. Ik heb 11 jaar van de 13,5 jaar structuur gehad en dat was het ook niet om mijn depressie op te laten houden of te minderen.
Ja, het mindert wel een beetje. Maar ik kan het niet volhouden waardoor ik alleen maar meer in de put ga zitten.

En dat willen we niet toch ?

Jee, waar hebben we het nog meer over gehad. Ja dat ik moet proberen uit te zoeken om het zelf te doen.
DUUUUUUUUUUUUUUUUH.

Dat doe ik al mijn hele leven. Mag ik eindelijk eens hulp hebben ?
Ik kan het niet alleen.

Is daar niet een liedje van ?

Nu heeft ze een boek dat ik als het even kan moet lezen. Jeej, een heel dik boek. Zelfs mijn psycholoog die ik vandaag belde omdat ik het niet meer hield zei al dat ik daar helemaal geen concentratie voor heb. Ik ben al een jaar in een boek aan het lezen en ben nog niet eens op de helft. Oke, mss een half jaar.
En dan ben ik nog gek op lezen ook.
Maar dat heb ik ook gezegd dat ik daar hulp bij nodig heb. Dat ik in mijn vorige opname al een boek heb moeten kopen 'Het borderline hulpboek', van Erwin van Meekeren. En dat ik na hoofdstuk 4 al gestopt ben omdat ik het niet vol kon houden zonder hulp.

Maar goed, we gaan het de volgende keer weer over medicatie hebben en dan moet ik maar voorstellen over Lithium. Dat moet ik dan maar toch eens proberen ondanks dat daar veel nadelen aan zitten. Nu ben ik voorzichtig weer aan de drank begonnen en dat wil ik ook niet.

Nu ben ik NATUURLIJK weer mijn kaartje kwijt. En dan krijg ik al iedere keer weer een nieuw kaartje want ik vergeet ze steeds. Wat voor een stapel ik hier al thuis heb liggen is niet normaal meer. LOL.
Maar ik geloof dat ik volgende week vrijdag heenmoet of die week daarop. Dus maandag maar even bellen. Of zoeken. Want ik moet toch op zoek naar mijn fietssleutel want die ben ik ook nog kwijt.

Lfs, Alisha.

Enne. Sofie verteld volgende keer wat. Want we hebben ook humor en die wil Sofie eens laten horen.

Doegggie.

Gesprek met de psychiater

Hoe was mijn gesprek met de psychiater en de psychologe ?

Nou, het was niet wat ik ervan verwacht had. Ik ben zeer teleurgesteld.
Ik weet ook niet meer echt wat er nou eigenlijk allemaal gebeurd was.
Het is een beetje een blurr.

Het komt erop neer dat we gesproken hadden over mijn depressie en wanneer die begonnen is. NIET in mijn kindertijd wat ik dacht.
Maar toch door de suicide van mijn geliefde opa. En het verliezen van mijn baan op een rotmanier door mijn leidinggevende.

Ik heb vanavond echt voor het eerst sinds 7 september 1999 echt gescholden bij mijn moeder thuis op hem en echt in klote woorden. Ik was voor het eerst écht kwaad op hem.
En dat was nog maar de 3e keer sinds het gebeurd is. En nu was ik echt kwaad.
Mijn moeder zei dat ze daarom ook zó kwaad op hem is, omdat ik en mijn oom (die er beter mee omgaat dan ik) er ziek van zijn geworden.

Ze zei dat ik maar eens flink goed kwaad op hem moest worden en gooi het er allemaal maar uit.

Maar mijn woede zakte gelijk weer.

Ik ben helemaal niet kwaad op hem. Ik houd van hem.
Hij kon niet meer.
Kan je het iemand dan kwalijk nemen omdat de hulpverlening gefaald heeft ?
(Er zit namelijk nog een heel verhaal aan vast)

****

huil

traan

zakt

naar

beneden

over

mijn

wang

****

Ze willen nu gaan nadenken over medicatie. Daar was ik zeer teleurgesteld over. Ik dacht dat ik gelijk wat op kon halen. Nee, want ze moest daar eerst over nadenken. Nou dat mag ze dan snel, want ze hebben kunnen regelen dat ik dinsdag al een gesprek daarover heb. Haha. Eerst zat ze al op half maart (de administratie) en iemand anders heeft een andere datum kunnen vinden.

En dat mijn gesprekken met de psychologe niet zo goed gingen. Dat ik 3 keer van de 4 keer gelijk door kon naar de huisarts met óf triggerrrrrrrrrrr

een bebloede arm of helemaal van stuur.

Dat ik betere gesprekken moet hebben maar dat de psychologe dat ook niet zag zitten om het weer met mij te gaan doen. Nou dank je wel.
Ik heb gewoon nodig iemand die me hoop geeft dat het allemaal wel goed komt en dat kan ze niet. dat zei ik haar ook.
Dat de gesprekken in mijn vorige opname met Maaike en Lineke (verpleegkundigen) zoveel beter waren dat ik daar wel baat bij had.
Maar daar mocht ik niet meer heen. (borderliner he ?) Nou ik dacht het niet.

Al is het maar een tijdje dat ik daar weer heen kan, even tot rust komen en de boel op een rijtje zetten.
Maar ja.

Verder gaan ze proberen om te kijken of ze me meer structuur kunnen geven.

Omdat ik vrijwel de hele dag op bed lig. Als ik tenminste niks heb. Maar ik kan ook maar 1 ding per dag aan want dat is al te veel.
Dan wordt het een drukte in mijn hoofd en wordt ik moe en wordt het nog erger en moet ik rusten.

Ik zei dat als een 'gewoon mens naar de winkel gaat hem dat ongeveer 2 tot 10 % energie kost en dat dat thuis wegebt. Bij mij kost het 80 % energie en thuis gaat het door naar 90-95% waardoor ik nog maar 5 % overhoud voor de rest, dat is niet veel.

'We gaan in ieder geval probéren of ik weer naar het activiteitenventrum kan. Dat is vorig jaar helemaal misgegaan waardoor ik niet meer heendurfde. Omdat een patient (gestoord, om het zo maar te zeggen) mij even de waarheid wou vertellen en tekeer ging tegen mij en de leiding daar bij zat en er niks mee deed.

Ze gaan in het MDO, mulitdisciplinair overleg, bespreken wat ze nog met mij kunnen doen. En dan hoor ik het wel.
En dan krijg ik nu 3 maanden om beter te worden en als er niks veranderd sturen ze me terug naar de huisarts en dan moet zij het maar doen. En medicatie voorschrijven. Maar dat wil mijn huisarts niet. Ze wil geen psychofarmaceutica voorschrijven omdat ze daar niks over weet.

Dus wat is dat nu ?

3 maanden en dan op straat ?

Het komt er bij mij op neer dat ze dan zeggen, het is over en uit en je pleegt maar zm.

Ja voor hun ?

Waarom.

Zo leven, eh bestaan WIL IK NIET.

Nou ja, ik snap er niks van en ga maandag gelijk een afspraak met de duisarts maken en de spv'ster in de praktijk want ik weet het niet meer.

Ik ga nou tv kijken want ik ben er zat van.

Liefs,

mij.

Morgen afspraak met de psychiater

Morgen afspraak met de psychiater en de psychologe.

Een heel belangrijke afspraak want we gaan nu echt kijken of er toch wat anders aan de hand is en of we nog wat kunnen doen.

Ik had hem eerst in december maar toen was ik ziek. Van de huisarts moest ik zeggen dat ik niet kon wachten tot morgen, maar dat konden ze niet. Ja, dat is Lentis he ?

Ik zit ook al steeds te huilen en ben hardstikke bang. Straks zeggen ze dat ze niks voor me kunnen doen.
Gelukkig kan ik daarna naar mijn Cesar therapeute toe om even bij te komen. En dan naar bed.
Ik ga dus ook vandaag vroeger naar bed dan anders want anders word ik morgen helemaal niet wakker.

 

 

 

Het liefste heb ik ook ECT, Electro Shock Therapie.

Ik heb daar goede verhalen over gehoord. En de grens ligt bij 5 antidepressiva's. Nou die heb ik al gehad. En die werkten niet genoeg.

Daar zal ik het morgen ook over hebben.

 

In mijn vorige opname heb ik het daar ook over gehad maar dat wilden ze niet. waarom weet ik niet. Omdat ik borderline trekken heb ?

 

Nee, er wordt gezegd dat je borderline persoonlijkheidsstoornis hebt. Ja, daar ben ik het niet echt mee eens. ik heb zoveel borderliners gekend. In het echte leven en uit mijn opnames en dat waren me toch een mensen.

Sorry, borderliners. Je hebt ze in veel verschillende vormen en ik voelde me toch echt niet bij die mensen horen.

 

Ik ken ook gewone borderliners en die zijn veel prettiger. Niet manipulitatief en mensen meesleuren enzo.

 

Trekken van borderline heb ik. Maar er wordt gezegd dat je borderline begint rond je 18 e en uitdooft bij je 30 e of ouder. Nou waarom heb ik tot na mijn 30 gewoon gefunctioneerd en pas na mijn 30 e borderline bedacht ?

 

Ik heb een paar rot dingen meegemaakt. Geen misbuik, geen mishandeling.

Maar het ergste wat mij zo depressief heeft gemaakt is de zelfmoord van mijn opa. Daar zit nog een heel verhaal achter maar dat hou ik nu voor me.

En het verliezen van mijn werk heeft me zo'n buitenangst gegeven dat ik vind dat il niet eens meer buiten mag zijn.

 

Je werkt niet, dan hoor je ook niet plezier te hebben.

 

Ik sprak mijn psychologe vorige week even en vertelde dat. Nou, zei ze, 'Daar wist ik niks van'. Jeetje, 2,5 jaar gesprekken en dan nog van niks weten.

Ik ben zo onzeker en veel te gevoelig.

 

Ik zei tegen haar dat ik de laatste tijd veel heb nagedacht. En denk dat mijn 'depressies' vanaf mijn 8e, waarschijnlijk toch voortkomen uit gewone kinderverdrietjes en toen ik wat ouder was de 'puber' verdrietjes.

En omdat ik zo gevoelig was dat ik me daarom altijd alles zo erg aantrok. Ik ben ook veel gepest en dan hoorde ik er weer bij en zo ging het maar steeds vanaf mijn 8-9 e t/m mijn 11 e.

Gelukkig zijn we op mijn 11e verhuisd en toen was dat over. Maar toch in mijn hele leven door toch veel gepest. Tenminste genegeerd en zo. En mensen over je heen laten lopen.

 

Ik denk dat het grootste probleem is dat ik zo gevoelig ben en het overlijden van mijn grootvader. Op zo'n afschuwelijke manier. Ik heb een afschuwelijk verstoorde rouw.

En dan nog het overlijden van mijn oma, mijn lieffie. Wij waren 2 handen op 1 buik. Altijd.

En mijn kat en mijn konijn. Zelfs dát kan ik niet vergeten. Zelfs dat, zoiets, voor een ander 'triviaals', heeft mij erg veel gedaan en moet er nog vaak om huilen.

 

Help !

 

Dus we horen het morgen wel.

Nu stop ik want ik ben er een beetje door. Ik bedoel, ik zit er even helemaal doorheen. Ik heb even rust nodig.

 

Tot schrijfs,

 

 

 

 

 

Alisha en een beetje Sofie.

Hoe gaat het nu ?

Tja, hoe is het nu ?

Nait goud. Om het maar zo te zeggen.

Sinds half november is de depressie vrijwel niet meer te houden. En sinds een paar weken al helemaal niet meer.
Vandaar ook mijn blogstop tijdelijk.

Mijn nieuwe afspraak met de psychiater is pas op 1 februari. dat is veel te laat. Dat trek ik niet. En een behandelaar heb ik al sinds juni/juli niet meer. Ja, nog 1 gesprek gehad na de vakantie. Want ze ging gelijk 6 weken weg. Dat kan je een patient in de psychiatrie niet aandoen. Zo lang zonder hulp.

En over dat gedoe met een nieuwe behandelaar zoeken wil ik niet eens meer praten.

Waar blijft die nou ?

Tussendoor heb ik wel 2 keer mijn oude psycholoog gebeld omdat ik zo in paniek was. Vandaag ook weer. Ik had vorige week een afspraak gemaakt met de huisarts. Maar afgezegd omdat ik te depressief was en niet mijn bed uit kan komen.
Al weken lig ik vrijwel alleen nog maar op bed. En als ik eruit kom. Dan lig ik op de bank.
's avonds gaat het een stukje beter en kijk ik tv. Zelfs achter de pc zit ik niet veel meer. Ja nog wat filmpjes uploaden. Maar plezier erin heb ik niet meer.

Dus voor de konijnen zorgen en de kat lukt me nog wel maar verder niet veel. Gelukkig komt de thuiszorg 2 keer per week langs. Heb ik iemand om mee te praten. Er zijn dagen bij dat ik 24 uur per dag binnen zit.

FF de voice kids kijken. Kom zo terug hoor.

Woensdag had ik een telefonische afspraak met de huisarts. Ik wilde niet meer heen omdat ik bang was dat ik weer afzegde. Zij zei ook dat ik een snelle afspraak met de psychiater moest hebben. Omdat over meer dan 2 weken veel te lang is. dat iedere dag al te veel is. Dus ik gisteren gebeld. Niet teguggebeld. Ja, Lentis he ? Vandaag weer niet gebeld. Toen maar om half 12 mijn psycholoog gebeld. Zij zei dat ze niet begreep dat ik niet teruggebeld en dat ze mijn psychiater zou mailen dat zij mij terug moest bellen. Weer niet teruggebeld. Nee hoor, uren gewacht en maar weer gebeld.

Mijn psych nam niet op en de balie maar gebeld. Ik was helemaal overstuur en moest toen mijn psych op haar mobiel bellen. Niet opgenomen. Bleek dat mijn psychiater gewoon een middagje vrij genomen had.
WAAAAAAAAAAT !
Dus weer gebeld. Zei eindelijk een crisisteam aan de lijn gehad en daar mee gebeld. Maar ja, daar had ik ook niks aan. Die zou proberen te regelen of er iemand mij terug kon bellen. Ik weer wachten. Nee hoor. Weer niet gebeld.
Hij zei of ik kon proberen om een lichtpuntje te zien. Omdat de meeste mensen lichtpuntjes hebben en daaraan moeten denken als ze zo zitten. Maar aangezien ik die niet heb. Ja, dan is dat niet zo.
Ik zei dat ik normaal op 96 % ellende heb en dat ik nu op 99,6 zit. Dus groot genoeg.
En dat ik ieder moment zit op om op te geven.

Ik ben er zo strond ziek van.

Ook gebruik ik nu sinds 2 weken Sint Janskruid. Maar dat heb ik al meerdere keren gebruikt en dat hielp alleen de eerste keer een klein beetje toen ik nog een lichte depressie had jaren geleden.
Dus moet ik doorgaan of stoppen ?

Ik heb maar drank gekocht. Dat helpt tenminste nog een beetje. Maar ik was net 1,5 jaar van de drank af na een half jaar en dan moet ik nu weer beginnen ?

 

Geen wonder dat de Lentis directeur zoveel geld verdient. Staat in de publiciteit.

En dat ik geen behandeling krijg. Want dan kan hij niet meer zoveel geld krijgen niet ?

Klere inrichting !

Maandag bel ik de huisarts en dan regelt zij het maar.

Alish.

Mijn kerstdagen, eigenlijk alleen maar geslapen

Zoals boven, eigenlijk heb ik de kerstdagen vrijwel doorgeslapen.

Op dinsdag 's morgens toch maar opgestaan om naar mijn ouders te gaan om te eten, brunchen welgezegd. Wow, wat gebruik ik enkele dure woorden soms zeg. Ik sta er versteld van. Haha.

Ik had ook wel zin in zo'n kaiser broodje, er waren er 4 en we waren met 3. Nou niet dus. Ik weet niet waar ze gebleven zijn maar het was gelukkig dat ik mijn eigen brood meehad want anders had ik alleen soep gehad en ijs.

Daarna naar huis en naar bed gegaan. Want om 4 uur zou ik opgehaald worden om naar mijn broertje en zijn gezinnetje te gaan.
Gelukkig heb ik wel even geslapen want ik was doodmoe.

Ik denk toch dat het aan mijn nieuwe medicatie ligt. Ik gebruik nu weer orap (antipsychotica, maar ik ben niet psychotisch) om het in mijn hoofd wat rustiger te maken.
En nu herinner ik me dat ik dat 6 jaar geleden ook al gebruikt had en erge bijwerkingen had. Ik weet niet of dat zo was maar het was precies hetzelfde.
Mega onrustige benen. Niet stil kunnen zitten en liggen.
En ontzettend moe. En de depressie werd ontzettend erg net zoals nu.

Ik dacht dat dat kwam doordat ik een virus had gehad 2 weken geleden, eh 3 weken.
En omdat het erg erg met mijn moeder geweest was. Ze was er bijna niet meer geweest. Ik heb haar uit een BDE, bijna dood ervaring gehaald. Tenminste geprobeerd en ze kwam weer terug.
Maar daarover in mijn blog over mijn moeder.

Dus ik ben geminderd en uiteindelijk vandaag helemaal gestopt. Nou mijn benen doen weer normaal. Maar ben nog doodmoe. Maar ga morgen de huisarts bellen om te zeggen dat ik een afspraak wil hebben. Mss kan ik dan vrijdag nog terecht. Tenminste als ze er dan is. En anders volgende week.

En dan maar weer beginnen met mijn eerste AD, Paroxetine. Proberen of dan nog wat uitmaakt. Aangezien ik na 5 AD wel uitbehandeld ben zeggen ze.

Nou daar ga ik niet mee akkoord. Anders is het wel op. Dan vecht ik niet meer. Mijn euthanasie verklaring en aanvraag is al ingediend dus kunnen ze op zoek. Ik wil dit niet meer.

In 1999 ben ik begonnen met behoorlijk depressief zijn en we zijn nu 13 jaar later en het is nog hetzelfde.

Maar goed. Bij mijn broertje was het eerst heel leuk. Wel weer wat saggerijn zoals ieder jaar. Ik kan me geen kerst herinneren dat er geen ruzie was.
Daarna gingen mijn vader en broertje eten halen. Dat ging voor het eerst normaal. Ja, dat kan ook he ?

Toen ze weg halen ging mijn schoonzusje tekeer tegen mijn nichtje van 5 die graag haar jurkje uit wilde doen. Nou waarom niet ? Zij heeft toch ook kerst ?
En mijn moeder kan daar niet tegen en als er wat aan de hand is kan ze in een epilepsie-aanval komen en als we pech hebben een pseudo-epilepsie en met een TIA als gevolg. Dus mijn moeder zei er wat van.

En daarna zat ze heel zielig op de bank. Ik dacht, dat we maar naar huis moesten gaan want ik wou niet hetzelfde verhaal als 2 weken geleden.

Mijn broertje kwam thuis en die heeft de boel gesust. En we gingen eten. Dat was wel leuk om het zo maar te zeggen. Eigenlijk bemoei ik me alleen maar met de kinderen want met de groten kan ik niet zo overweg. Ik snap ze gewoon niet.

Na het eten tv kijken. ik had een DVD gemaakt met allemaal kerst bloopers. Ik dacht dat ze dat wel leuk zouden vinden, nou niet dus. Dus verspilde moeite. Dat doe ik ook niet meer.
Alleen mijn schoonzusje en mijn nichtje vonden het wel leuk. En ik dus.

En ik ben er uuuuren mee bezig geweest.

Daarna mijn broertje over mijn nieuwe laptop. Omdat ik mijn gedownloade films niet kan branden. En waarom en dat ging maar door en bleef maar doorgaan. Zoals altijd.

Dus ik kwaad en mijn duur gebrande DVD helemaal kapot gemaakt.

gedelete.

Verder de hele woensdag geslapen, Ik was kapot. En 's avonds toch nog naar mijnouders gegaan om een hapje te eten. Ik wou eerst niet maar ik dacht dat ik er toch maar even uit moest. En weer de hele tijd op de bank gelegen. Dus maar naar huis en gelijk weer op bed.

Tegen half 12 wakker, sjit, ik had naar Harry Potter willen kijken. Maar ach, tv kijken lukt me sinds die medicijnen ook al niet meer.

Dus nog even achter de pc een nieuwe camera kopen. En de konijnen verzorgd en naar bed gegaan. Logisch dat ik nu niet meer kan slapen. Maar ik ga nu maar naar bed want de thuiszorg staat om 9 uur weer voor de deur en wil er dan wel in. Haha.

Du kan ik nog even een paar uurtjes slapen. Hoop ik en dan maar weer aan het werk.
Niet dat we veel doen want ik kan niet zoveel aan.

Maar in ieder geval de huisarts bellen, Lentis, Ziggo voor de nieuwe router (dat moeten zij maar installeren want dan krijgen we hetelfde gedoe). En mss als er tijd is naar de brillenwinkel voor een nieuwe bril.

Want aangezien ik niet alleen durf zal er iemand mee moeten.

En anders dan toch mijn vader maar die moet weer oppassen. en dan zeggen dat hij zoveel voor mij moet doen. Terwijl hij uren iedere week aan mijn broertje en zijn gezin kwijt is en hun (nou mijn broek zakte hier echt van bij af, zelfs mijn onderbroek had ik moeite om omhoog te houden) wintersportvakantie te betalen.

Gedelete.

Sorry, voor mijn gezeur. Maar anders kon ik niet slapen.

Groet, Alisha.

Wij weer gedroomd

Wij weer gedroomd.

Wij net als vroeger maar toch als nu. G\rooot maar klein. op vakantie met ouders in de auto broertje voorin moedre en ik achterin. Wij naar de bergen toe.
Beetje wakker worden. Ik met vader praten. Kan jij wel zien waar we naar toe gaan ? jij wel kikken ? wij geen ongeluk ?

wij langs de skibanen waar wij ;in de winter skieen langs de hellingen en opeens ik honden zien, hele enge met hele grote hoofden. mijn vader zegt oh zei wolven. hij zegt zij zijn gebaaarddcvlijk. ik zeg waar 2 zijn zijn meer. ik bang wij doorrijden heel hard en in kuilen en doorrijden wij daphne jongejans gezien zij in luchtballon. Zij zoietrds als laura doen door de world. in the sky.
We don;'t wanne dream like it. We got scared. wij nu abba branden op dvd. wij aan moeder geeft.

oh ik moe, ik weer slapen. wil haary potter kijken ik was te dmoee. wij nadenken over loweie van gorp. hij lezing. ik heengaan in groningen. ik verstroooorde rouw. ik wil therapie voor.

wij opa terug em moeder bde gehad. huillllllllllll !

ik denk ik overspannen zijn. zoveel slapen zobveeele op bed liggen ik maar 2 kerstkaartje s oper dag schrijven ik moe.

doeggggg

Ally.

Wij gedroomd

Wij zo gedroomt hevveenee. wij gedaan heeft. zoij boos op mij. ik met meneer zonder benen osfzo op kamer
maar jj wel benen en om 6 uur ik zeg is niet is 4 uur wat doe ij ji jiuer
zuster vervelndee. ik wil geeonnw naar maaike en lineke ezijn mij wel helpen kunt. ik wil niet meet.
ik kan niet geholpen horene. zij zeggen jij depressie kan nooooooit over gaat. jij zaalstijd zi blijft.

wij wil dat niet.
poesje en ik dierenatrts geweest en ik slang kapot gemaakt en ik opeens mijn oude konijntje terug. hij is dood maar leeft weer.
huh ? ik poesje lees ik ? nee konijntje. hij ziek. ik wil nie konijntje ziek.
ik wil konijntje, jhuilllllll !
Help, morgen ik moe dokter bellen, wij ziek.

Zij zegt zij kind van 10 jaar dokter ook huilen vpk boos zij niet hier dokter zegt zij wel hier.

watmoe ik nou ? Ik ga weer naaar bed. ik verdrietig.

My new poem,

8 december 2012

Waarom is er zoveel pijn ?

Waarom is er zoveel pijn
Waarom moet het zo zijn ?
Ik vind het niet leuk
Waarom is er zoveel te lijden
Waarom blijf ik maar strijden

Strijden tegen mijn boze wereld
In dit geval ben ik dus een grote held,
want anders was ik allang geveld,
Tegen de 'darkness' strijden kost veel moeite

Moeite om te leven
Moeite om te overleven
Moeite om te blijven staan
Hoe lang moet dit nog door blijven gaan.

Ik ben er zat van
Ik wil dit nie meer
Vrijwel alleen maar lijden
Meestal, de hele dag door maar strijden.

Dan denk ik wat mijn bewegingstherapeute zei:

Vandaag is vandaag
En gisteren is voorbij
Nu, is het nu !

© Jedidja (mijzelf)

 

Alish.

I've had a terrible time lately.

I've had a terrible time lately.

Translation through google and my own under my text.

Ten eerste zit ik al 3,5 jaar bij Lentis. Dat is de GGZ Groningen. Ze hebben daar vanuit mijn opname in het UCP vrijwel niks gedaan.

Toen was ik het zó zat dat ik mijn 'lidmaatschap' om het zo maar te zeggen, heb opgezegd.
Blijkt dat ze me na 2 maanden nog niet uitgeschreven hadden. Ja, geld vangen he ?

Ik heb ook een klacht naar de zorgverzekering gestuurd omdat dat moest.
Die brief zal ik eerdaags plaatsen.

Nu bleek dus dat er in de HELE stad Groningen geen instelling, of weet je, noem het maar inrichting, is waar ik terecht kon. Dus ben ik op verzoek van mijn huisarts teruggestuurd naar die K#$ Lentis.

Gelukkig bleek er nu een vriendelijke en innemende psychiater aangetrokken te zijn die net met haar opleiding klaar is en nog frisse moed heeft. Ik heb ik mijn eerste gesprek met haar al meer kunnen vertellen dan in die 3,5 jaar daar.
En dat in 1 uurtje.

Zelfs heb ik over mijn demonen kunnen vertellen.

Maar nu was er afgesproken dat mijn huisarts samen met de spv'ster uit de praktijk, en samen met mijn vorige spv'ster (2009) iemand zou zoeken waar ik gesprekken mee kon voeren.
Nu bleek bij het tweede gesprek weer dat ZIJ dat nu gaan doen.

Dus mijn broek zakte weer van mijn kont af en niet omdat ik afgevallen ben.

Dat was ik, maar ben weer flink aangekomen door alle stress. Ik ben sinds augustus alweer 6 kilo aangekomen. Sjit dus.

Ik ga naar bed. Morgen meer.
________________________________

Firstly is that I am already 3.5 years at Lentis. That is the GGZ Groningen. They have done almost nothing from my admittence in the UCP. (mental hospital)

Then I was so tired od it that I my ' membership ' so to speak, have cancelled.
Turns out they me after 2 months had not yet issued. Yes, money catch huh?

I've also sent a complaint to the health insurance because I had to.
That letter will I place soon.

Now it appeared so that there is no institution in the WHOLE city of Groningen, or you know, call it but establishment, is where I could rightly. So am I at the request of my family doctor returned to which K # $ Lentis.

Luckily there is now a friendly and engaging psychiatrist attracted, she's just finished her education and is ready and has fresh courage. I had my first conversation with her already told more than 3.5 years there.
And that in 1 hour.

Even I could tell about my demons.

But now there was agreed that my family doctor from the practice, together with the care-taker and together with my previous care-taker (2009) someone would find where I could enter talks.

Now it appeared at the second call again that they are going to do now.

So my pants slumped again from my ass off and not because I have lost weight.

That I was, but am quite gained again by all the stress. I'm already arrived since August 6 kilo's. Sjit so.

I'm going to bed. Tomorrow the rest.

Mijn gesprek met de psychiater

Donderdag had ik een gesprek met een nieuwe psychiater. Ik was dan al wel bij Lentis weg maar was nog niet uitgeschreven.
Ja, wel geld vangen voor de tijd dat ik daar niet in zorg was.
Tja, hoezo wordt de zorg zo duur ?

Maar goed mijn huisarts had met spoed een afspraak geregeld omdat het echt niet goed ging. Ze vond het ook behoorlijk rot dat ik mijn behandelverbod en euthanasie aanvraag heb ingeleverd.

Ze zij dat ze daar in principe gewetensbezwaren tegen heeft.
Ik zei: 'Maar in geval van ondraaglijk lijden is euthanasie niet verboden, en uit te voeren.'
Maar ze heeft wel gelijk. Maar ik denk dat het dan wel zo is dat ZIJ dan een arts moet regelen die wel het uit kan voeren.

Maar goed dat zal ik nog wel even doorlezen.

Maar zo ver is het nog niet. Ik zit er nog een paar procenten vanaf.

Dus ik was hartstikke zenuwachtig en ik was weer eens te laat. Maar goed. Dat ben ik meestal.

Ik had me gemeld en toen kwam ze me halen. Ze zag er op het eerste gezicht aardig uit. Maar ik ben al zo vaak teleurgesteld dat ik daar niet meer vanuit ga.

Toch ging het gesprek goed.

Het was het eerste gesprek sinds 3,5 jaar (2009) dat er echt naar me geluisterd werd. En ik heb ook nog eens meer kunnen vertellen in die drie kwartier dan ik in al die tijd heb kunnen vertellen.
Dat was een opluchting. Ik heb ook de tranen uit mijn kop gehuild, en nog meer.

Ook vroeg ze naar die zonnebril op mijn hoofd. Waarom ik die eigenlijk draag. Terwijl het geeneens zomer meer is. Waarop ik moest zeggen jammer genoeg dat ik bang was voor buiten en dat ik hem daarom op heb.
Zelfs in de regen heb ik hem op. Het is wel een mooie paarse zonnebril maar ja.
En ze had gelijk door dat ik anders ook teveel prikkels van buiten kreeg.

En dat ik zoveel sneeën op mijn voorhoofd had.

We hebben het ook over vroeger gehad en meer dingen waar ik nog steeds mee zit en dat ik eigenlijk heel eenzaam ben. Omdat ik geen zin meer heb om me anders voor te doen bij andere mensen. Die alleen maar verwachten dat je vrolijk bent en werkt en zo.
Eigenlijk zie ik nog maar een paar mensen en mijn familie. Ook nog maar een maar.
Eigenlijk is dat me ook wel genoeg.
Nou ja, eigenlijk niet. Maar ik kan niet meer hebben.

Ik zei ook dat ik een intake heb gehad in Zuidlaren, een kliniek, maar dat ik daar ook niet heen durfde. Ten eerste deden ze daar niks voor je. Je moest 's morgens naar je werk en tussen de middag even rusten en daarna weer naar je werk. Goh, ik ben 100 % afgekeurd en dan moet ik wel werken ? Zal ik daar dan ook veel geld mee verdienen ?
Even sarcastisch grapje tussendoor.

Maar goed, ik had dus gezegd dat ik daar niet eens de deur uit durfde, waarop weer eens niet gereageerd werd. Het is daar ontzettend weids en groot. Dat vind ik doodeng.

Nee, ze zouden daar verder niks doen dus waarom zou ik veel geld betalen voor een opname daar dan ?

Ik heb het ook over opname gehad dat ik toch eigenlijk eerst weer opgenomen wil worden op de afdeling waar ik in 2009 t/m 2010 geweest ben. En daar zou ze over nadenken. Maar ik zei dat ze dat al geprobeert hadden en dat ze me niet wilden hebben. Dus zei ze dat ze dat dan ook niet hoefde te proberen. Maar ik zei dat dat een andere afdeling was dan ze geprobeert hadden.

Ze vertelde dat ze net nieuw was en ik geloof net afgestudeerd. Nou ik hoop niet dat zij ook snel 'vergiftigd' wordt door het team en zich anders gaat gedragen.

Ze heeft een advies gegeven voor een nieuw medicijn. Wat ik ook al eerder gehad had en wat mij eerst goed hielp. ORAP, dat is een AP. (antipsychoticum)
Na mijn eerste tablet had ik al 80 % minder gedachten in mijn hoofd.

Dus daar zijn we mee gestart.

Ze wou me een recept meegeven zodat ik het gelijk op kon halen. Maar aangezien wij een afhaalapotheek hier hebben en geen gewone apotheek moet ik een heel eind rijden en dat durf ik niet.

Dus uiteindelijk is er met spoed de medicatie geregeld omdat ik hem anders pas 's maandags zou krijgen en nu werd het 's avonds nog bezorgd.

Dus ik ging met een beter gevoel daar weg dan in al die jaren.
Wel mega hard gehuild op de terug weg en maar in het Duits praten en huilen.
Want als ik me zeer rot voel dan komt het Duit en Engels naar boven. Dan worden het die 3 talen door elkaar heen. Ik weet ook niet waarom.
Maar ik weet wel dat sinds ik Engels heb geleerd, op mijn 12e. Dat ik anders ben gaan denken. Vaak in Engels. En praten en schrijven enzo.

Die taal is makkelijker met je gevoelens. Al hoewel mijn grammatica natuurlijk niet goed is maar dat maakt me nie uit.

Ik ga nu slapen. Heb genoeg gehad.

Liefs, Alisha.

Morgen zal Sofie nog wat vertellen.

Onestat

Toch weer terug naar lentis

Ik kon nauwelijks uit mijn bed komen en was dus te laat. Maar goed, dat zijn ze wel gewend. Bij iedere afspraak krijg ik al te horen, 'niet te vroeg he ?'. 

Toen ik naar de huisarts toeliep buiten merkte ik dat mijn 'demonen' in mijn hoofd nog steeds wegwaren. Hieronder vertel ik wat over mijn demonen.

Dus bij de huisarts, goed ik was 10 min te laat maar dat was niet erg zeiden ze. Zeggen ze immerrrrrr. (half duits)

Bij de huisarts had ze haar spv'er geregeld om erbij te komen. Omdat ze donders goed weet dat het nu echt heel slecht is.

Deze mevrouw, heeft ook samen gewerkt met mijn vorige spv'er.
Voor degenen die niet weten wat een spv'er is dat is een Sociaal Psychiatrisch verpleegkundige.

Deze mevrouw ga ik nu eerst gesprekken krijgen en zij gaat samen met A (mijn vorige behandelaar) overleggen waar ik terecht moet.
Ja MOET.

Ze gaan kijken of er niet iemand is die precies zo is en werkt als A. maar niet bij mijn eigen team waar ik nu weg ben en ook niet bij mijn maatjes team die ook megaproblemen heeft met hulp krijgen bij zijn team. Hem laten ze nu ook lopen zonder behandelaar.
Hij had niks aan haar. dat was trouwens alleen maar een maatschappelijk werkster en ze zei 'maar ik weet heel veel van de psychiatrie'.

Nou ehem, ik heb hem dingen moeten uitleggen over therapieën
en zijn ziekte en heb opgezocht waar hij therapie kon krijgen. Daar wist ze dus helemaal niks af.
Tja, grootheidswaanzin he ?
Noemen ze dat ook geen psychiatrische stoornis ? Moet zij ook maar in een opname ?

En bij hem gaat het op en neer. Voor mij ook vreselijk moeilijk om mee om te gaan.

En vorige week werd er gezegd dat ze op zoek zijn naar een nieuwe behandelaar voor hem maar dat hij pas in januari weer hulp krijgt.
Ja, GGZ !

En hij zat tegen zm aan en dan niks doen voor hem. Waardoor ik weer de klos was.
Maar ik heb daar een halt aan geroepen. Ik doe het niet meer. Zij moeten het doen. Ik ben er zat van om hem steeds te helpen met de behandeling. Daar zijn ZIJ toch voor ?

Niet dat ik em in de steek laat. Maar ik moet nu echt aan mezelf denken.

Nou, we kunnen niet meer schrijven, ik ga weer rusten.
Vanavond verder.

Alish.

Een goede dag gehad, maar wel verdrietig, en zenuwachtig voor morgen

Ja, dat was een goede dag voor mijn doen.

Gisteravond laat gaan slapen. Voor mijn doen normaal.
Ik heb nou eenmaal een dagangst en meer.
Vandaar dat ik leef op de avonden dat het donker is.
Nou, niet alleen als het donker is. Maar het liefst vanaf een uur of half 9.

Maar oke, mijn dagje.

Vanmorgen door de wekker heengeslapen. Ik had mijn mobiel met mijn alarm op de oplader staan in de keuken en normaal maakt mijn kat mij wel vroeg wakker omdat het weer eens zover is dat ze eten wil.

 

 

Daar kwam mijn kat

 

 

Daar ben ik dus gewoon doorheengeslapen.

Maar gelukkig net op tijd wakker, nog even soezen en dan opstaan want ik moest om 10:25 bij mijn vader zijn.
Ik ga dan met mijn moeder zwemmen. Ze heeft 1 op 1 begeleiding nodig omdat ze epilepsie heeft.

Daarna was ik doodmoe en ben gelijk gaan slapen.

Daarna moest ik weer naar het zwembad, nu een ander. want ik geef zwemles.
Nog een van de weinige dingen die ik doe waar ik nog (hoeheetdatwoorrrr?) voldoening uit krijg.

Dat was leuk.

Ik heb nog een kind alleen genomen om te oefenen met onder water zwemmen. Hij kan goed onder water zwemmen maar als hij door het gat heen moet dan stopt hij.

Daarna naar mijn maatje, ik heb een hele week niks van me laten horen omdat ik kwaad op hem was. logisch als je 's nachts om 3 uur gevraagd wordt om nog even gebeld te worden voor te praten. waardoor IK tot half 6 wakker heb gelegen.

Maar goed, dat vertel ik een andere keer.

Tegen half 10 was ik thuis. en een beetje chillen en tv kijken. En pc'en. Nog naar 'Grenzeloos verliefd' gekeken wat ik op DVD heb opgenomen. Aangezien ik gek ben op verre landen en culturen. En hoop in de toekomst als mijn angsten weg zijn of in ieder geval verminderd. Dat ik dan weer op vakantie kan gaan.

Ik durf nu nog niet eens meer dan 3 km van mijn huis zonder mijn ouders.

Mja.

En het ging over Mexico. Nou als er een land is waar ik gek op ben is het wel Mexico. alhoewel ???? Er zijn nog veel meer.

Maar als je dit ziet, dan wil je er toch gelijk heen ?

 

Maar goed. Morgen naar de huisarts.
Het ging vorige week zo slecht dat ik trigger.................. niet vertel.

En ik heb van ellende medicijnen op internet besteld maar sjippies, ik heb een recept nodig.
Dus ik de huisarts de volgende dag gebeld en dat verteld wat er weer eens gebeurde.

Huilen, huilen, huilen, huilen.
De volgende dag weer gebeld. Ik kreeg de engste aan de telefoon. Maar de rest was er niet maar ze heeft me goed geholpen.

Dus ik heb weer een afspraak gekregen om over de medicijnen te hebben en heeeeeeeel misschien wil ze toch eindelijk wat voorschrijven aangezien ik geen psychiater heb. En toen ik die WEL had deed deze ook niks.

Ik zei ook dat ik nu ook mijn behandelverbod meeneem en mijn aanvraag voor euthanasie.

Het klinkt voor mensen zonder een psychische aandoening stom en onnatuurlijk. Maar als je 95 % van de dag ellende in je hoofd hebt en ook al doe je iets leuks dan zit het er nog. Het is nooit weg.
Daarom slaap ik ook zo graag.

Maar dan krijg ik weer nachtmerries en daghengsten.

Maar vanmiddag even goed en heel diep geslapen.

Het is laat en moet naar bed toe.

Ik ga nog ff nintendoën.

Ben benieuwd wat de huisarts morgen zegt.

Zenuwen.

Vroeg in de morgen, 5 uur, maar ik moet even van me afschrijven

Ja zoals hierboven. Diep in de nacht.

Ik heb een redelijke dag gehad. Ook best wel leuk. Wel weer moeite met mijne pa.
Ben je al zo oud. Wordt je weer niet serieus genomen door je vader.

Ik heb ook jaaaaaren gedacht dat ik niet van mijn ouders was. Ik dacht dat ik van mijn opa en oma was.
Omdat zij échte ouders voor me waren. In de zin van accepteren wie ik ben. En ik was daar vrijwel altijd.
Altijd als er wat was gebeurd, op school of bij de huisarts ging ik nooit naar huis.
Nee, ik ging naar mijn opa en oma toe.

En niet om te praten. Nee, dat heb ik nooit geleerd. Ik heb niet geleerd om te praten wat me dwars zit.
Dat is pas later begonnen toen ik mijn eerste therapie kreeg in 1999.
Dat was het jaar waain ik 'ziek' geworden ben.

Natuurlijk bleek er achteraf al een lange tijd wat aan de hand te zijn geweest. Maar ik kon goed functioneren. Ik had een goede baan. leuke vriendinnen, genoeg geld. En sportte veel te veel.
De beste vrienden op mijn werk die je maar kunt hebben.

Maar, ja, sinds ik mijn werk 'kwijtraakte' zijn zij ook weggegaan. Op één na heb ik nog contact via internet met hem en zijn vrouw.

Zelfs mijn állerbeste vriend. met wie ik nog op vakantie geweeest was met mijn ouders nadat ik mijn laatste dag op mijn werk had gehad en herplaatst was. Die liet niks meer van zich horen. Zelfs niet toen ik hem mailde dat mijn moeder een hartinfarct gehad had.

Over mijn 'job'.
Dat is op een 'vieze' manier gegaan.
Het UWV was het er niet mee eens, mijn jobcoach niet en mijn psycholoog ook niet. En IK, absoluut niet.

Maar als je een nieuwe leidinggevende krijgt die de ene dag dit zegt en twee dagen later wat anders, dan wordt je daar gek van. Niet letterlijk, maar figuurlijk natuurlijk, hihi.
Raar mens. Ik hoor zelfs nu nog (en dat was in 2006) van mijn ex- collega's dat ze nu nog precies hetzelfde is.


Triggerrrrrrrrrrrrrrr


Mijn opa heeft zm gepleegd. En ik was de laatste die bij hem is geweest van de familie.
Een hele toestand.
Daar ga ik even niet op in.

Ik heb al schuldgeboel genoeg. Haha, geBOEL, Ja een boel ja. Maar ik bedoel genoeg.

Ja, je moet ook een beetje kunnen lachen en lolletjes erom kunnen maken. Anders wordt het hele leven helemaal een tranendal.
En dat is het natuurlijk niet.

Even 'cola' of wat anders drinken.

Het is chocolademelk geworden.

Ik had liever deze, die smaakt wat lekkerder, maar is wat duurder.

 

En wat zie ik ???

 

 

Daar staat mijn chocolademelk nie bij. Jammer. Zou weer wat geld schelen.

 

 

Nou, ik weet niks meer te schrijven. Nou ja, een heleboel. Maar ik ben weer wat rustiger in mijn hoofd en ga maar weer naar bed. alleen zal ik mijn kat niet meer mee kunnen krijgen denk ik. Die ligt nu in de vensterbank.

 

En aangezien ik een beetje bang ben alleen in mijn slaapkamer of kamer. Zal ik maar mijn deur weer open moeten doen. Of nog even proberen haar mee te krijgen.

Mijn konijnen gaan maar niet mee. Want dat heb ik al eerder gedaan en dat is mijn hele bed weer smerig.

 

 

 

LOL.

 

Pf, Over 3 uur gaat mijn wekker. En mijn thuiszorg is er om 10.15 weer.

Dan moet ik er weer fris en fruitig bij zijn.

Niet dat dat ooit is gebeurd, haha.

 

Ik ben altijd doodmoe en daarna kan ik gelijk weer mijn bed in en ben weer kapot.

 

Nou, doeggggggggggggggggg.

 

Alish/Sofie.

 

BTW, ik ga nog maar even nintendoen. Eh, nintendoën. Of hoe je dat dan ook schrijft.

 

IK DENK DAT IK MAAR WEER NAAR SCHOOL MOET.

Mijn week, weer veel geslapen

Ja, weer veel geslapen deze week.

Over vorige week.

Op maandag naar de huisarts geweest. Ik had een dubbele afspraak. Zoals meestal.
En ja, ik kom er vaak. Eigenlijk iedere week, of bel een paar keer per week omdat ik het niet meer zie zitten.

Dat is ook afgesproken. Ze hebben liever dat ik langskom als het niet goed gaat of bel dan
triggerrrrr

dat ik alsnog langs moet komen om gehecht te worden.
Maar meestal laat ik me al niet meer hechten en plak ik mijn wonden zelf dicht.
En aangezien ik allergisch geworden ben voor pleisters krijg ik gelijk een allergische reactie waardoor ik ontstekingen krijg. Maja.

Vandaar mijn zeer frequent contact met de huisarts.

Ik moet nog schrijven over mijn gesprek met het UCP. Ik heb deze week wel een klacht, ehem, van zo'n 6 kantjes naar de zorgverzekeraar gestuurd.
Maar in zo'n rare volgorde en maar zo'n 50 %  van wat ik wilde gaan opschrijven.
Daar had ik de energie niet voor en dat heb ik er ook bijgeschreven.

Maar goed. Nu bleek dus dat het UCP, de huisarts had verzocht om mij terug naar Lentis (GGZ Groningen) te sturen.
Nou dat gaat echt niet gebeuren.
Hoe kapot ze me hebben gemaakt. Dat leidt tot zelfmoord en daar zit ik al dicht tegen aan.

Dus ik had ook al gezegd dat ik niet meer voor mijn hoge bloeddruk behandeld wilde worden want dat ik genoeg had van de hulpverlening.
En dat ik ook al een niet-behandel-verbod verklaring heb ondertekend. En over euthanasie, ja ik weet het nog niet.
De ene keer wil ik zo snel mogelijk. De andere keer wil ik nog niet.
In ieder geval heb ik al een jaar de papieren in huis en heb ik al een niet-reanimeren ketting om.
Bovendien wil ik niet eindigen zoals prins Friso.

Ik heb een moeder met NAH en zo wil ik niet eindigen.

IK WIL GEWOON GEHOLPEN WORDEN EN IN IEDER GEVAL SERIEUS !!!!

********************

Maar nu moet ik eerlijk zeggen dat mijn huisarts mij wel serieus neemt. En nu gaat zij contact opnemen met mijn vorige behandelaar bij PsyQ. De beste behandelaar die je maar kan krijgen.
En de liefste.

Maar ik kan geen teleurstelling meer aan. Ik heb er teveel gehad de afgelopen 2,5 jaar. De een na de ander.

Maar goed. Ik heb sindsdien mijn telefoon uitstaan en ook mijn mobiel. Dus de huisarts kan mij ook niet bereiken. Alleen mijn ouders en een paar anderen die mijn ander nummer hebben.

Ik kan het niet aan.

Zodra ik eraan toe ben zal ik wel weer contact opnemen maar nu ben ik kapoet.

 

 

Alish.

 

 

 

Verder zijn er weer de zware dingen gebeurd met mijn moeder. Waardoor ik dacht dat ze dood ging. Maar dat staat op mijn ander blog. Dit blog gaat over mij.

 

 

En gisteren zou ik naar ze toe om te eten. Maar dan ben ik 3 kwartier bezig om me klaar te maken omdat ik aldoor in de war raak. En dan belt ze me weer.

Nou dan ga ik door jet lint.

Dan weet ik helemaal niet meer wat ik moet doen.

 

Moet ik nog naar de wc ? Moet ik me nog wassen ? En weet ik wat al meer.

 

Dus weer slaan tegen mijn hoofd. En tegen de lantaarnpaal bonken. Ik wil dat niet. Maar ben dan zo hopeloos en agressief tegen mezelf dat ik het allemaal niet meer weet.

Dan MOET ik mezelf pijn doen.

 

Dus weer de hele avond hoofdpijn gehad. Maja, dat heb ik al sinds juni of zo. Vrijwel iedere dag en de hele dag door hoofdpijn tot misselijk aan toe.

 

Maar liever die hoofdpijn dan die depressie. Die is helemaal niet te harden dan heb ik liever pijn. Dat lijdt even af.

 

Maar goed, dus veel geslapen deze week. Gemiddeld 10 uur per dag ???? Neej, 12-14 uur .

 

En zweten van de angsten en nachtmerries en rot dromen.

 

Maar goed. Ik voel me nu wat beter en ga tv kijken.

 

Doeiiiii.

 

 

En, morgen Kinderen voor Kinderen op tv. Daar heb ik zin in.

De CD is top !

 

 

Soof.

Hoe is het toch met... Tineke de N, leven met een partner met NAH

Mijn moeder heeft ook een niet aangeboren hersenletsel. Genaamd NAH.
Het leven met een geliefde met NAH is zeer moeilijk.
Je kunt niet van ze op aan. En moet altijd alert zijn op wat ze zeggen. En altijd bij ze zijn.

Mijn vader zorgt 22 uur per dag voor mijn moeder. Waarvan 's middags 1 uurtje even naar de stad om even het huis uit te gaan om even op adem te komen.

Verder zorgen we altijd voor 'oppas', als mijn vader en ik ergens heengaan.



Respect voor Tineke en alle anderen die leven met een geliefde met NAH.

Sofie.

Geen wonder dat de zorg zo duur wordt.

Er is zoveel gebeurd de laatste tijd. En niet alleen leuke dingen. Heel weinig.
Maar vooral vervelende dingen.

Ik heb noodgedwongen bij Lentis (de voormalige GGZ Groningen) moeten stoppen.
Ik kreeg geen duidelijke hulp en ging 3-4 van de 4 keer daarna gelijk door naar de huisarts waar ik met haar sprak of met een assistente.

Triggerrrrrrrrrrrrrr.


In het begin was het zelfs zo dat ik steeds verbonden moest worden voor mijn wonden.

Ze zeiden ook steeds dat ik anders gelijk maar naar hun moest gaan om even bij te komen met een gesprek. Dus iedere week bij de huisarts.
Soms wel 3 keer per week.
Ja, zo wordt de gezondheidszorg ook wel duur.

Maar, het was wel nodig.

Dus heeft mijn huisarts, die het er de ene keer mee eens was dat ik weg moest bij Lentis en de andere keer weer omgepraat werd door die inrichting.

Ja, ik noem het geen instelling maar inrichting.

2 jaar geleden werd al door een arts van de doktersdienst tegen mij gezegd dat ik weg moest bij Lentis. Dus eindelijk ben ik daar weg.

Maar nu heb ik geen hulpverlening meer. Maar die kreeg ik daar ook al niet. Daar vertel ik nog wel eens over.

Maar goed, toen heeft mijn huisarts een afspraak geregeld bij het UCP (universitair Centrum Psychiatrie). ik wou daar niet heen. Door alle toestanden die ik vorig jaar met hun heb meegemaakt.
Eerst toezeggen dat ik een behandeing kon krijgen daar en na maanden wachten, een afwijzing krijgen.

Maar die afwijzing kreeg ik pas ná dat Lentis eíndelijk de brief naar hun geschreven had.
Ja, waarom moest dat zo lang duren ?
Ze geven de administratie weer de schuld. Makkelijk he ?

Nu heb ik voorgevoelens. Al jaaaaaaaren. En vooral de laatste jaar zijn ze heel erg verergerd. ik was er net jaren vanaf en nu zijn ze weer terug.
In >95 % van de gevallen is mijn voorgevoel gelijk.

Dus ik had al afgezegd. Maar nu werd ik gedwongen door mijn huisarts om daar toch heen te gaan.

Nou wat een genante vertoning zeg.

De brief die ik naar haar op wilde sturen zal ik nog wel dus plaatsen.

Maar ja, ze willen me ook niet behandelen.

Ik heb overleg gehad met de zorgverzekering en die zeiden ook dat ik een klacht tegen beide instellingen moet insturen.

Dat was ik eerst ook van plan. Maar dat lukt me nie meer.

Dus wel een concept brief naar de arts-assistent naar de zorgverzekering op de post doen. En ze zien maar wat ze ermee doen.

IK MOET GEWOON DIE KLACHT INDIENEN WANT ANDERS KRIJG IK ER LAST VAN.
Ja, dan sta ik te boek als hulp weigeraar.
Huh ???? Neej, ik ben geen hulpweigeraar. Ik wil juist hulp.

Ik ben al 2,5 jaar, nee meer, bezig om hulp te krijgen.

Maar ja, als je in de stad Groningen woont is die er niet.

En weet je ??????

Ik slik al maanden geen Prozac meer, maar ik blijf het iedere week krijgen. Ik heb toch een hoeveelheid medicijnen niet normaal meer.
Wil iemand een boel, kan altijd. Nee dat is een grapje hoor.
Dat kan ik niet maaaaaaken.

Maar dat wordt opsparen en uiteindelijk weer inleveren. Ja, en dat is NIET de EERSTE keer.

Dan vergeten ze voor te schrijven waardoor je ineens van 40 mg naar 0 moet in 1 dat terwijl ik van 60 naar 0 in 12 weken moest.

Ja, ik moest weer beginnen omdat het niet ging.

En omdat ik nog zoveel over had. Ja want ze hadden nooit de dosering aangepast waardoor ik nog steeds 50 mg kreeg.

GEEN WONDER DAT DE ZORG ZO DUUR WORDT.

Maar goed, ik heb nu dus geen hulpverlening meer. Dat is niet zo erg. Ze deden toch niks. Mmaar medicijnen heb ik nodig. En ja, geen psychiater voorhanden in Groningen.

Zoveel hulp gezocht in heel Nederland. En nooit wilden ze me doorverwijzen.

Dus ik ben stuk.

En ik moet maar weer naar het ministerie van mijn grote vriendin, VWS een brief sturen.
Kunnen ze eens een onderzoek instellen naar de GGZ in Groningen.

Alish.

Weer veel kapot gegooid

Het was weer zover.

Ik weet niet wat er aan de hand was.
Het ging redelijk goed.

Ik heb goed geslapen. Ondanks weer nachtmerries, zoals iedere nacht en dag. Maar die noem ik daghengsten, hihi. Hinniken.

 

 

 

 

 

Ik weet niet wat er was. Ik was in mijn slaapkamer wat aan het opzoeken en er viel weer van alles uit mijn handen. Ik was een DVD aan het zoeken en dan vallen ze natuurlijk weer, echt vrijwel allemaal uit mijn handen.
Ik word er gek van.
 

En dat gaat al vanaf juli 2010 zo.

En het wordt steeds erger.

 

Ik laat van alles uit mijn handen vallen. Iedere dag is het weer zover.

En hoe vaak ik wel niet val. In 2 week tijd 3 keer met de fiets. 1 keer zelfs met een koprol achterover.

Geen wonder dat mijn rugpijn niet weggaat.

Ik zit ook steeds onder de blauwe plekken. Al een half jaar ofzo. Mja. No problem.

Dan denk ik, goh, wat doet dit zeer, en ja hoor weer een blauwe plek.

Maar goed.

 

Ik werd zo kwaad, dat ik een doos met dvd's pakte en op de grond smeet en er tegen aan trapte, en ja hoor, nog meer en ze lagen overal door mijn slaapkamer. En als je weet hoe mijn slaapkamer eruit ziet. Ehem, beetje troep.

 

Troep

 

 

 

 

Ja ik zou een goede zijn voor Joe troep

 

 

 

Dan weet je dat het mij tijden kostte om alles weer terug te vinden.

 

Hoesjes kapot, alles doorelkaar. Nog meer kapot. En ik was zo kwaad dat ik mijn hele grote deurposter van Nick en Simon heb verscheurd in wel 30 stukken ongeveer.

 

Daar baal ik nou zo van. Ik heb al eens een sjaaltje van hun ook helemaal kapot geknipt omdat ik zo kwaad was. Waarom ?

 

Ik wil dit niet.

 

Ik gelijk extra Tranxene gepakt. daar word ik wel rustiger van. Hoewel, dat hielp dus niet. Maar ik was nu wat rustiger omdat mijn bui wel over was.

 

Morgen weer naar de huisarts.

Mijn lieve goudvis, Madelief

Ik mis je Madelief. Je was mijn visje in het ziekenhuis. Ik had je zelf uitgezocht en gekocht. Ik noemde je naar mijn 2 lieve verpleegkundige. Maaike en Lineke. Vandaar Madelief.
Ik had je mee naar huis willen nemen. Maar ze wilden je houden. Dat vind ik zo rot.

Ik weet niet eens of je er nog bent.

♥♥♥♥

'geluk is een keuze' ?

Uit het blog van KanjerGuusje.

http://guusje-lowie.blogspot.nl/2012/10/zaterdag-27-oktober-2012.html

spreker - boek KanjerGuusje - twitteraar van het jaar - met @yvonnevangorp en zes kinderen - Op de wind heb je geen invloed, wel op hoe je de zeilen zet

Ik stuit op een dame die in haar bio heeft staan dat geluk een keuze is. Ik twitter: ‘Lees bij iemand in haar bio 'geluk is een keuze'. Zeg dat maar tegen iemand die zijn kind verliest.’

 

Mijn reactie:

Ik wou dat 'geluk' een keuze was. Ik zit te huilen achter de pc. Mijn portie geluk is ook uitgewerkt.
Echter het is háár belevenis.
Maar die van mij niet.

En jullie óók niet.

 

Dikke huil.

 

 

 

Wat is het leven met een depressie ?

Dit is een verkeerde openingstitel.

Met een depressie heb je geen leven. Je bestaat en verder is dat het.

Hoe zien mijn dagen eruit ?

Ik word vroeg wakker gemaakt door mijn kat. Dan wil ze om half 6 al eten en naar buiten. dat doe ik dus niet.
Dan tegen 8 uur maakt ze me weer wakker en geef ik haar eten en doe ik haar naar buiten. Ondertussen maken mijn konijnen een mega lawaai, haha. Zij willen ook wat.
Dus zei ook wat aandacht en lekkere snoepjes.

Ondertussen heb ik mijn medicatie al gehad. Dan is het dus een half uur wachten tot ik wat rustiger word in mijn hoofd.

Dan weer terug naar bed. Als ik tenminste niet ergens heen moet of de thuiszorg komt.
Zij komt op maandag en donderdag morgen. Daarna ben ik gesloopt en lig in coma op bed.
Verder ga ik naar de huisarts, gemiddeld iedere week, en mijn cesartherapeut. En 1 keer in de week zwemles geven.
Dat was het wel zo ongeveer.
Oh ja, ook nog naar de apotheek en boodschappen doen.

Er zijn dagen dat ik niet eens naar buiten kom. Logisch, ik heb ook nog buitenangst. Ongeveer zit ik 23 uur per dag binnen inhuis.
Tevens zijn er dagen dat ik niet eens een mens spreek. Alleen maar mijn dieren. Die ik koester tot op het bot.

Dieren doen je geen pijn, mensen wel.

Overdag doe ik mijn konijnen 's middags even uit de kooi en rond een uur of 4 even weer in de kooi. Dan sta ik rond half 7 op en dan begint mijn dag.
's Avonds is het enige moment dat ik me een beetje beter voel.

Ik kan je vertellen dat het bestaan met een depressie een XXXX is.

Je kunt niks. Je voelt je altijd maar kut. Je bent vrijwel altijd alleen, maar dat is fijn.
Zelfs een afwas lukt niet. De was ligt dagen in de wasmachine.
Die haal ik eruit als de thuiszorg komt. Omdat ik altijd maar bang ben. En 's avonds een beetje chil.

En dan begrijpt niemand je ook nog. Alleen een paar goede vrienden die ook in de psychiatrie zijn beland.

Dat is maar goed ook.

 

Maar een béétje begrip zou veel schelen.

 

Alish.

Onestat

Prins Claus

Mijn toenmalige psycholoog zei eens tegen mij wat Prins Claus vertelde.

Zoals Prins Claus zei, 'Een depressie is het ergste wat ik ooit gehad heb'.
En die man heeft veel ziektes gehad.

Zeer teleurstellende bericht terug

*bewerkt 2015

 

Noem je dit een doodsvonnis ? Ja dus.

 

Je zal maar een depressie hebben. En niet behandeld mogen worden. maar wel 150 euro per maand moeten betalen.

 

Nu zijn er nieuwe veranderingen geweest maar Lentis bleef mij maar niet behandelen en naar me luisteren en het UCP heeft mij weer teleurgesteld.

Daar zal ik nog over schrijven. Daartoe ben ik nu niet in staat.

 

Tja, ze willen graag dat je triggerrrrrrrrrrrrrrrrr

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

zm pleegt, dan zijn ze gewoon van je af.

 

Ze willen niks in mensen investeren waar ze een beetje moeite voor moeten doen. 

 

Dus dat wordt weer een klacht indienen. Nu maar bij de zorgverzekeraar en de minister van VWS.

Mijn reactie op de afwijzing voor behandeling

*bewerkt 2015

2012

 

Mijn reactie op de afwijzing voor behandeling: 

Hierbij reageer ik op uw afwijzing van 1 november 2011, voor behandeling voor mijn depressie.
Ik heb een uitgebreide brief naar u gestuurd met de vraag. Na 3 maanden met hoop wachten van uw antwoord dat ik wel een second opinion kon krijgen krijg ik uiteindelijk toch een afwijzing. Dit is niet alleen een teleurstelling zoals u schrijft. Dit is mijn vonnis.

Pas na een trigger ben ik echt ziek geworden. Mijn opa heeft zelfmoord gepleegd. Voor die tijd heb ik redelijk kunnen functioneren in een gewone baan. En borderline begint toch rond je 19e en dooft uit na je 30e ? Bij mij zijn de borderline trekken begonnen na mijn 30e.

 

Ik krijg een idee omdat ik trekken van borderline heb ik dus geen gedegen behandeling tegen mijn depressie mag hebben. Waarom is dat ? Ik heb als AD de volgende middelen gebruikt:

Paroxetine, remeron (daar moest ik mee stoppen omdat ik daar in korte tijd erg suïcidaal van werd, anafranil, sertraline, al deze middelen gaven niet het juiste effect en moest ik mee stoppen.

 

Ik las in de brief naar heer K van het FACT dat de vraag was om eventueel lithium te kunnen proberen en clozapine (Voorstel van de psychiater uit een publieksavond over suïcidaliteit). Dat was niet de vraag van mij. Mijn vraag is een gedegen behandeling van medicatie tegen mijn depressie. En angst en dwang.

Ook heb ik gehoord van mijn psychologe dat het UCP tegen Lentis heeft gezegd dat het UCP voldoende aan mijn klachten hebben gedaan. Maar dat is niet zo.

 

1. De depressie is als volgt behandeld.

Mijn anafranil is in het UCP geminderd voor mijn maagklachten. Uiteindelijk zijn we na maanden weer omhoog gegaan.

Na een zeer moeilijk gesprek met mijn toenmalige pb'er zag ik het niet meer zitten en omdat ik nog zo depressief was ben ik daar ook maar mee gestopt. Na zoeken op internet las ik namelijk dat een weekdosis van anafranil al genoeg was om op de IC terecht te komen. Dus gevaarlijk. En aangezien ik nogal automutileer waaronder ook met medicijnen durfde ik niet meer met anafranil te beginnen. Het zijn geen TS'en geweest. Maar wat uiteindelijk er wel toe kan leiden.

Na overleg met de angst- en dwang arts is er mij voorgesteld om weer met anafranil te beginnen, maar aangezien dat voor mijn dwang niks deed en ik het middel te gevaarlijk voor mij vond heb ik gekozen voor sertraline. In eerste geval heeft het wel wat tegen mijn agressie gedaan. Ik ben begonnen met sertraline eind april of begin mei 2010. Vanaf juni t/m half juli ging het 'redelijk'. Ik durfde zelfs weer een beetje buiten te zijn. Daarna werd ik half juli weer mega depressief en heb ik in augustus maar weer moeten stoppen met dit middel. Aangezien het geen zin heeft om een middel te gebruiken waar je wel bijwerkingen van hebt maar geen positieve bijdrage aan de depressie vermindering. Óf toch ? Ik wist het niet.

Toen heeft het UCP maanden na ontslag het advies van fluoxetine gegeven.

Huidige medicatie :
Tranxene, 4 keer daags 10 mg, 3 keer daags Ritalin 10 mg, en sinds juni fluoxetine, waarvan nu op 60 mg.

Terwijl mijn gestarte medicatie van fluoxetine in juni niet het gewenste resultaat heeft en eigenlijk veel klachten alleen maar erger heeft gemaakt.

Terwijl mijn depressie meestal 's avonds handelbaar was is met het starten van de fluoxetine de depressie ook 's avonds toegenomen. En de depressies erger werden maar toch doorzetten met dit middel aangezien het mijn laatste AD is. Na 5 middelen wordt er toch gestopt ?

Uiteindelijk van 20 mg naar 60 mg gegaan.

 

Tevens zijn mijn angstklachten zeer verergerd waardoor ik nu sinds juni al vrijwel helemaal niet meer buiten durf te zijn. Nu moet ik zeggen dat ik nu wel ergere manies heb. Daar leef ik op. Heel soms 10 minuten tot een uur dat ik echt helemaal wild ben en daarna wegzak in een nog ergere depressie. Ik heb nu wel uppers maar de downers zijn verergerd.

 

2. Mijn angstklachten zijn niet behandeld.

Na bijna een jaar na binnenkomst, 2010, durfde ik eindelijk in de deuropening te staan bij de tuindeur en na een maand of zo stiekem even buiten zitten. Verder kwam ik nooit voor mijn plezier buiten. Ik heb teveel angst daarvoor. Deze zomer ben ik welgeteld maar 3 uur per week overdag buiten geweest voor een ritje naar Lentis, het AC of mijn ouders. Alleen in de buurt. En pas na 7 uur 's avonds even in de tuin.

3. Mijn dwangklachten zijn ook niet behandeld.

 
De verdere behandeling zal uiteindelijk op een andere plek moeten, dat weet ik ook wel. Maar een behandeling krijg je bij het FACT niet. En voor therapieën moet je stabiel zijn en dat ben ik nog niet genoeg. Maar daar is de Tranxene o.a.voor.

Ik had gehoopt dat het deze kliniek een expert was op het gebied van depressie. Dus zal ik uiteindelijk na meer dan 1,5 jaar op vervolgbehandeling wachten, wat belooft was,  eerst naar het IZZ moeten voor behandeling tegen mijn depressie. Als ik aangenomen wordt. Dan voor mijn angstklachten naar het UMCG of utrecht. Dan stabiliseren in het IZZ en dan naar het UMCG of utrecht voor mijn dwangklachten. Aangezien ik niet op de website heb gelezen dat ze in het IZZ hier wat aan doen.

Dus heb ik nog een lange weg te gaan. En dat met mijn reisangst.

Het spijt me voor mijn teleurstellende reactie, maar ik begrijp het allemaal niet.

 
Met vriendelijke groet,